Tweede reis

DriekoffersOngeveer een jaar na thuiskomst in Nederland dienen we nogmaals af te reizen naar Slowakije voor de definitieve adoptie-uitspraak bij de Slowaakse rechter.

We hebben bericht gehad dat de rechter ons op woensdag 22 juni 2011 verwacht. Wij vertrekken donderdag 16 juni alvast die kant op en maken er twee leuke weken van.

 

Met de rechter Woensdag 22 juni 2011

De afgelopen dagen hebben we het rustig aan gedaan. Wat boodschappen, nieuwe kleding voor de rechtbank (erg goedkoop shoppen hier, Niels heeft een nette pantalon, overhemd, riem, stropdas en schoenen voor nog geen x80 55,00) kopen, kadootjes voor het kindertehuis (voetbaldoelen, basketbalring, badmintonnet met rackets en shuttles, tennissetjes en knutselspullen zoals verf, kwasten, klei, stiften, papier, lijm etc.) en op visite bij Andrej en Martina. Verder zijn we bij Max hypermarket geweest alwaar een mooie speeltuin voor de deur is en twee (betaalde) trampolines binnen. De jongens hebben zich daar prima vermaakt en konden even wat stoom afblazen / energie kwijt. In de speeltuin hebben we gelunched met verse broodjes en een softijsje toe. Dat was feest.

En dan vandaag, DE dag van de tweede rechtbankzitting. Na lang wachten kwam de rechter aanlopen, tenminste dat dacht ik. Volgens Niels was het iemand van de schoonmaak. Toen we uiteindelijk naar binnen mochten bleek het inderdaad de rechter te zijn, hahahahahha. De jongens vinden het vooral vermakelijk dat die meneer verkleed is en een jurk draagt. De rechter was een humorvolle man die alles met een sausje van grapjes overgoot zodat het een leuke zitting was. De rechter vroeg hoe de jongens waren ingeburgerd in ons leven en onze sociale omgeving, hoe het op school gaat, of ze op niveau zijn t.o.v. Nederlandse kinderen, wat voor werk papa en mama doen (en hoeveel dat oplevert ………..), hoe het met de gezondheid van de jongens gesteld is etc. Vervolgens meldde hij dat alle aanwezigen afzagen van hun recht om binnen 15 dagen op het besluit van de rechter terug te komen zodat de uitspraak direct rechtsgeldig zou zijn. Hij maakte nog wat grapjes over het feit dat mama in dit geval het woord deed omdat hij had gezien dat dat vorig jaar ook het geval was bij de eerste zitting. Het was dus overal hetzelfde met de verhoudingen tussen man en vrouw. Hij wilde het nog wel in Zuid-Afrika proberen of hij daar nog iets te zeggen zou hebben !

Het duurde al met al wel 1 uur en 45 minuten maar toen waren we klaar en konden we naar de burgerlijke stand van de Gemeente Kezmarok alwaar onze jongens geboren zijn om nieuwe geboorte-aktes aan te vragen. Stel je bij deze Burgerlijke stand vooral niet teveel voor. Het was een lange gang met diverse deuren waarbij onze advocaat gelukkig wist welke hij moest hebben. Na een hele papierwinkel en dito hoeveelheid handtekeningen ingevuld te hebben, konden we officieel de ouders genoemd worden van:

                                                               GABRIEL ANDREJ PIERSMA

                                                                                   &

                                                            GUSTAV CHRISTIAAN PIERSMA

(afgelopen jaar hadden ze officieel nog de namen die hun biologische ouders hen hadden gegeven en hun biologische achternaam). We zijn nu dus officieel en onomkeerbaar een gezin. Het voelde bijna als trouwen.

Om het te vieren hadden we afgesproken met Jarmila (de tolk van vorig jaar die wij toen als oma hebben geadopteerd) om samen te lunchen en daarna op visite te gaan bij het kindertehuis (Domova). We hadden een heerlijke lunch op een terras in Nova Lesna en de jongens speelden in de speeltuin naast het terras. Oma werd verrast met de door Janik en Mirka (ook uit Slowakije geadopteerde kinderen waar wij geregeld contact mee hebben) gemaakte tekeningen en het mooie fotoboekje, ze was zichtbaar verrast en informeerde bij ons hoe het nu met hen ging. Daarna kreeg oma nog een mooi fotolijstje met de eerste schoolfoto van Gabko en Gustik samen. Ook daar was ze heel blij mee. De jongens werden door oma weer verwend met een tasje met een doos Lego en lekkernijen. Oma ging graag mee naar Domova, enerzijds wilde zij heel graag de reactie van de jongens zien bij het weerzien met de mensen daar en anderzijds hadden wij haar gevraagd of ze voor ons wilde tolken omdat de mensen in Domova geen woord Engels spreken. Natuurlijk hebben we ook de sport en spelmaterialen gegeven en die werden direct dankbaar in gebruik genomen. De grotere jongens gingen direct voetballen en de meisjes en kleinere kinderen (zo ook Gustik en Gabko) vielen aan op de meegebrachte klei. Exe9n van de jongens kwam ons persoonlijk bedanken voor de voetbaldoelen. Zo lief en zo beleefd terwijl iedereen hem daar 'het vervelende jongentje' noemt. We hebben hem geprezen voor zijn beleefde gedrag en je zag hem groeien en lachen van oor tot oor. Een aantal kinderen van vorig jaar was er nog steeds en vonden het leuk dat we hun namen nog herinnerde. Alle medewerkers waren verheugd te zien hoe groot Gabko en Gustik waren geworden en hoe hun geluk van hun gezichtjes afstraalde. Gabko en Gustik vonden het allemaal maar wat vreemd want konden de mensen echt niet meer verstaan. Maar na een half uurtje renden ze hier weer rond alsof ze niet anders gewend waren.

Gelukkig wilden ze ook graag weer mee naar ons vakantiehuis maar niet voordat we uitgebreid afscheid namen van Domova waarbij ze zeiden dat we volgende week ook nog welkom waren om langs te komen als de jongens dat leuk vinden. Daarna brachten we oma naar haar onderkomen in Nova Lesna alwaar we een verrassingsbezoek brachten aan Annemieke, Rene, Rudolf en Lukas die daar nu verblijven voor hun eerste reis. A.s. vrijdag komen ze bij ons op bezoek zodat de kinderen samen kunnen spelen en de ouders ervaring uit kunnen wisselen en wij hun verblijf hier mogelijk iets kunnen verlichten. Want wij weten als geen ander hoe moeilijk zij het nu hebben. Maar ook zij komen er wel en die vier weken gaat echt een keer voorbij en dan mag je lekker naar huis !

Wij gaan nog lekker dik een week vakantie vieren en ook dan zit deze reis er voor ons op. Mogelijk blog ik nog een keer maar misschien hou ik het voor de vakantie voor gezien.  

Cau cau Hollandska

Dobre nots (slaap lekker)

 

Zondag 19 juni 2001

Hier dan het eerste bericht uit Slowakije.

We zijn na een dramatische reis in de nacht van donderdag 16 op vrijdag 17 juni aangekomen in Slowakije. Het drama begon al op Schiphol waar onze vlucht naar Praag van 19.35 uur al vertraagd was tot 20.45 uur. Om onze connecting flight vanuit Praag naar Poprad te halen hadden we een half uur overstaptijd (als we op tijd vertrokken zouden zijn). Dat gingen we dus niet halen. Het zag er dus in Nederland al naar uit dat we de eerste nacht zouden standen in Praag en de volgende vlucht naar Poprad zou pas over drie dagen gaan dus dat was geen prettig vooruitzicht. Vlak voor de landing in Praag informeerde de stewardess ons dat het vliegtuig naar Poprad op ons zou wachten. Dat was een hele geruststelling echter het vooruitzicht van een vol vliegtuig met passagiers die bijna een uur op ons moesten wachten ………………….. Maar met onze pokerface op ingestapt en dik een uur gedaan of ons neus bloedde (wij konden er uiteraard ook niks aan doen dat die eerste vlucht vertraagd was maat toch). Dus dat werd rennen op het vliegveld van Praag alwaar we al door een stewardess werden opgewacht om ons te escorteren naar het volgende vliegtuig. We zaten nog niet of hij steeg op. Niels informeerde nog of onze bagage wel zo snel overgeladen was en de steward verzekerde ons dat dit het geval was. Ik had er zo mijn vraagtekens bij, maar goed. Eindelijk om 23.55 uur waren we op het vliegveld van Poprad …………………….. zonder bagage ! Die stond nog in Praag. Gabko vond het allemaal reuzespannend en interessant maar Gustik trok het niet meer. 'Mama ik ben zo moehoe ! Ik wil slapen.' Tot overmaat van ramp bleek de huurauto ook niet klaar te staan en zo konden we dus niet naar ons vakantiehuis. Niels deed de papieren afhandeling voor de verdwenen koffers en vriend Andrej kwam ons ophalen. Uiteindelijk mochten we met Andrej's auto naar het huisje rijden (zonder bagage). De volgende dag zou de huurauto bij Andrej thuis gebracht worden en konden we Andrej's auto weer omruilen. Hopenlijk zou ook de bagage opduiken want we hadden dus echt niks. Met de reguliere vluchten naar Poprad kon dat nog wel drie dagen duren. Gelukkig hebben ze het naar een ander vliegveld in de 'buurt' (Kosice) gevlogen en vervolgens per taxi (1,5 uur rijden) zaterdag bij Andrej thuis afgeleverd. We zijn dus weer herenigd met onze bagage en de vakantie kan beginnen.

De eerste dag zijn we wat boodschappen gaan doen bij de Billa en hebben we even een bezoekje gebracht aan Andrej's kantoor van Dobry Anjxe8l (Good Angel). Ze zijn daar bezig met het opzetten van een project om getalenteerde Roma kinderen de kans te bieden om een plek te veroveren in de maatschappij. Door discriminatie en veelal ongeschoolde Roma komen deze kinderen niet aan een baan om een fatsoenlijk bestaan op te bouwen. Zo blijft de circel rond gaan en zal het Roma volk nooit van de stigmatisering afkomen dat ze niet willen werken etc.

Daarna zijn we naar Andrej's huis gegaan om op de auto en de bagage te wachten. De jongens speelden met Victor en Veronica en wij hadden de tijd om met Martina bij te kletsen over het afgelopen jaar. Door de vertraagde aflevering van de huurauto, kregen we ter compensatie een grotere auto (Skoda Octavia station, automaat) die net uit de fabriek is komen rollen (200 km op te teller). Nou dat maakt een hoop goed.

Gisteren zijn we samen met Andrej, Martina en de kinderen naar een kinderboerderij geweest en hebben we bij hun in de tuin gebarbequed. De jongens zijn inmiddels dikke maatjes met Victor en het is heel grappig om te zien dat ze weer wat woordjes Slovaaks leren. Ze riepen maar 'kom eens Victor !' maar ja die verstaat dat niet. Dus wij uitgelegd dat ze dan 'podzem Victor' moeten zeggen. Elke keer kwamen ze weer aan ons vragen wat ze ook alweer moesten zeggen, hahahhaha. Omgekeerde wereld na xe9xe9n jaar. Gustik had echt een feestdag gisteren want presteerde het om twee keer z'n maag te legen in de auto. De hoogteverschillen in de bergen spelen hem echt parten.

Vandaag is het druilerig weer en spelen we binnen, kijken we tekenfilms en gaat mama even alleen boodschappen doen om Gustik in ieder geval de rit naar de supermarkt te besparen. Papa is vanochtend even met de jongens op de quad wezen rijden maar toen ging het weer regenen dus zijn we maar weer naar binnen gegaan. Uiteraard vonden ze dat reuze stoer !

Nu ga ik dus even boodschappen doen in de Tesco, tot snel.

p.s. rechts onderaan de site ook nieuwe foto's

22 June 2011
By on 20:35
Dagboek 2011

DSC05298 Vrijdag 27 mei 2011

Inmiddels is bekend dat we 22 juni verwacht worden voor de tweede rechtbankzitting. Sinds ons weekendje skiexebn aan het begin dit jaar (met vliegtuig) lopen de jongens (mama incluis) papa gek te maken dat ze niet met de auto naar Slowakije willen maar dat ze weer willen vliegen. Helaas was dat niet heel erg makkelijk met overstap etc. en daarmee waren we ook een dikke dag onderweg. Wat wil het toeval dat Czech Airlines vanaf 1 mei ook op Poprad in Slowakije gaat vliegen vanaf Praag ! We gaan dus vliegen, van Amsterdam naar Praag en dan van Praag naar Poprad. Dan duurt de reis van deur tot deur maar 5 uur met een half uurtje om over te stappen in Praag, dat moet te doen zijn. Mama blij dat ze niet met een hartverzakking met 250 km per uur door Duitsland peentjes hoeft te zweten naast papa en de jongens uitgelaten blij dat ze weer in het vliegtuig mogen. xc9n twee dagen langer in Slowakije omdat we dik twee dagen tijdswinst halen door te vliegen.

Zoals al eerder vermeld is er weer veel gebeurd dat afgelopen weken en maanden. Vers in het geheugen ligt de feestdag van de kleuters gisteren. Mama had zich aangemeld als hulpmoeder en was dus in de gelegenheid om ook een paar mooie plaatjes te schieten (zie foto-album). We deden Indianenspelletjes op het schoolplein (Indiaantje-prik, Pony rijden, schatgraven, kralenketting rijgen, waterpijp doorgeven, schminken, kruiden ruiken/raden etc.) en een speurtocht door de wijk waarbij we diverse opdrachten moesten uitvoeren (speerwerpen, deuren tellen, dansje om de boom, totempalen omgooien). De kinderen hadden zelf een Indianentooiband gemaakt in de week voor de feestdag en met de spelletjes konden ze iedere keer een veer verdienen voor in de tooi. Aan het eind van de speurtocht kreeg ieder groepje een puzzelstuk waarmee later door alle groepjes samen een plattegrond gepuzzeld kon worden waarop we konden zien waar Dappere Beer (het opperhoofd) zich had verstopt. Het getrommel kwam ook al een beetje uit de school en uiteindelijk ontdekten we Dappere Beer in de gymzaal waar hij nog een mooi verhaal vertelde aan de kinderen. De stralende zon deed zijn best en onder het genot van knakworstjes, patatjes en een lekker ijsje sloten we om 13.00 uur de geslaagde dag af.

Vanavond schrijf ik even verder.

 

…….

 

Basketbalring Donderdag 5 mei 2011

 

Er is weer heel wat gebeurd sinds onze laatste update maar daarover later meer want we hebben zojuist het bericht gehad dat we in Juni weer terug verwacht worden in Slowakije voor de tweede rechtbankzitting. We kijken er heel erg naar uit om daar eindelijk echt voor altijd aan elkaar verbonden te worden en om de mensen van het tehuis en pleeggezin te laten zien hoe goed het met Gabko en Gustik gaat. Inmiddels hebben we al contact gehad met het tehuis en staan ze daar al te trappelen van ongeduld om de jongens weer te zien. Onze jongens kunnen ook niet wachten maar wij denken dat het weerzien ze ook nog best eens tegen zou kunnen vallen aangezien ze de taal niet meer machtig zijn en ze hun oude vriendjes (als die nog in het tehuis/pleeggezin zijn tenminste) niet kunnen verstaan. We hebben het de jongens wel verteld dat dat het geval zal zijn maar als het dan straks echt zo is dan zullen ze toch wel een beetje verbaasd zijn denk ik.

We hebben het tehuis ook gevraagd of we ze weer blij konden maken met kleding, schoenen etc. maar gezien het feit dat er voornamelijk oudere kinderen in het tehuis verblijven die zelf hun kleding kiezen en kopen sloegen ze dat aanbod vriendelijk af.

Bij navraag waarmee we ze dan zouden kunnen helpen/verblijden kwam naar voren dat ze graag meer sportfaciliteiten aan de oudere kinderen aan zouden willen bieden, zoals een basketbalring met ballen, volleybalnet en ballen, badmintonrackets en shuttles en wat je al niet kunt bedenken op sportgebied. 

Omdat veel kinderen in het tehuis erg creatief zijn zouden ze ook graag knutselspullen krijgen. Aangezien dat allemaal daar verkrijgbaar is en we waarschijnlijk met de auto gaan, zullen we de zo gewenste artikelen dxe1xe1r aanschaffen en doneren aan het tehuis.

Wil je ook je hart laten spreken en een bijdrage leveren aan het verbeteren van de omstandigheden waarin deze kinderen in het tehuis leven, dan kun je je donatie storten op bankrekening 35.59.77.109 (t.n.v. N.S. Wijling, o.v.v. donatie kindertehuis Slowakije). Wij zullen er hoogstpersoonlijk voor zorgen dat de goederen daar ook echt terecht komen, er foto's van maken en de foto's plaatsen op onze weblog.

Binnenkort meer verslag van de afgelopen periode maar nu gaan we ons even voorbereiden op de reis en over vier nachtjes slapen de start van Gustik op de basisschool.

Tot snel !!

 

DSC04652 Vrijdag 11 februari 2011

Gooh wat is t leven toch een stuk drukker met kinderen. Voor je het weet is er alweer een maand voorbij en heb je de weblog-lezers alweer een poos in afwachting gelaten van een update. Het nieuwe jaar begon voor ons met het staartje van de kerstvakantie.  We hebben een bezoek gebracht aan Sealife in Scheveningen wat ons nogal tegenviel maar de kinderen (zonder enig verwachtingspatroon) vonden het heel leuk en daar ging het om. De dag werd afgesloten met een lekkere pannenkoek en poffertjes in het pannenkoekenhuis aan de boulevard. Oudjaarsdag heeft mama traditiegetrouw met vriendin Bianca buiten in de voortuin oliebollen gebakken en regelmatig kwam er een door de geur (of was het mijn e-mail-uitnodiging) gelokte voorbijganger een bolletje oppeuzelen. Vijf pakken mix gingen erdoor en toen moesten we nog snel ervoor zorgen dat er een paar bollen voor onszelf overbleven anders was de pan echt leeg.

Via de Yahoo mailinglist waren we in contact gekomen met Patrick en Rianne die in november 2010 hun kinderen Mirka en Janik uit Slowakije hebben opgehaald. Voor, tijdens en na hun reis hadden we regelmatig contact en wisselden we ervaring uit. De wens om elkaar eens in levende lijven te ontmoeten was wederzijds dus de eerste afspraak was gemaakt voor het tweede weekend in het nieuwe jaar. Dik een uur rijden moesten ze naar ons maar het was een daverend succes. De kinderen speelden heel leuk samen en we sloten de dag af met pannenkoeken. Moe en voldaan aanvaardde het viertal de terugweg en binnen no-time sliepen beide kinderen op de achterbank. Een leuk bezoek dat voor herhaling vatbaar is.

Na de kerstvakantie was het eindelijk zover; Gabko mocht naar de basisschool ! Vol verwachting togen we richting basisschool. Zou hij het nog net zo leuk vinden als toen we gingen wennen ? Ja hoor hij vond het nog steeds leuk en zeker het feit dat zx92n kinderdagverblijf-vriend Jurre bij hem in de klas zat vond hij heel leuk. Maar x85x85x85 na dag vier zei Gabko x91mama, ik vind elke dag vroeg op staan niet leuk x85x85x85.x92 Tsja daar zal je de komende tig jaar nog wel mee te maken hebben vrees ik.

Na anderhalve week hadden we een evaluatie met zijn juf. Ze was verbaasd hoe snel hij alles oppikte en dat ze alle nieuwe dingen maar xe9xe9n keer uit hoefde te leggen. Bij een nieuw spel observeert Gabko even vijf minuutjes hoe het gespeeld wordt en vervolgens doet hij gewoon mee alsof hij niet anders gewend is. Juf wilde hem in eerste instantie nog niet op niveau testen maar op ons aandringen gaat ze dat toch doen, al is het maar gewoon als 0-meting zodat wij ook een beetje weten hoever hij is. Binnekort horen we hoe de vlag ervoor staat maar vooralsnog zagen we op de klasselijst dat ze hem onder de groep-1 leerlingen hebben geschaard.

Het naar school gaan brengt ook de tegenwoordige-tijd-etiketten van schoolgaande kids met zich mee. Zoals het afspreken na school met een vriendje/vriendinnetje. Voorzichtig aan vroeg vriendje Jurre in de tweede week of Gabko met hem wilde spelen na school. Inmiddels is Jurre een keer bij ons wezen spelen en hebben zowel Gabko als Gustik een keertje bij Jurre gespeeld. Het is leuk om te zien hoe vrij ze met andere kinderen omgaan.

Met Gustik op de taalgroep van de peuterspeelzaal en Gabko op de basisschool (met de daarbij behorende afwijkende tijden) racet mama van hot naar her. Ik werd er horendol van. Na de eerste dinsdag op school meldde Gabko mama dat er ook kindjes op school bleven eten (overblijven dus). Ja dat weet mama schat maar jij mag lekker thuis met mama en Gustik eten. Ja maar, ik wil ook op school eten met de andere kindjes ! OK dat lijkt mama een heel goed plan, scheelt een hoop heen en weer gerace en thuis is het eten nog steeds een drama dus als jij op school wel netjes je broodjes opeet dan mag jij lekker overblijven. Hij blij, mama blij.

Woensdag 12 januari stond eindelijk de keel- en neusamandel operatie en de buisjes plaatsen op de agenda voor Gustik. Het werd echt tijd want hij bleef maar oorpijn en looporen houden en werd met de dag dover. x92s-Morgens in alle vroegte reden we naar het ziekenhuis en daar werden we voorbereid op de OK. Rond 8.45 uur mocht mama mee in de operatiekamer en bij Gustik blijven totdat hij sliep. Daarna werd mama opgevangen in de koffiekamer door de gastvrouw en moest mama samen met andere KNO-ouders wachten tot de ingreep achter de rug was. Ik had mijn koffie nog niet op of in kon alweer naar de uitslaapkamer, dat ging snel ! Binnen tien minuten was de ingreep gebeurd en mocht ik nog even naast het bed op de verkoeverkamer wachten totdat de dokter langs was geweest. Vervolgens terug naar zaal met een snikkende Gustik. x91Mama keel doet auhauw !!x92 De zuster kwam met een lekker koud raketje maar dat kon hem niet boeien. Koude limonade ging er echter als een speer in. Na xe9xe9n glas besloot de kleine man om nog maar even een dutje te doen. Rond 11.00 uur mochten alle kindjes naar huis maar Gustik sliep nog prinsheerlijk. De zuster adviseerde om hem lekker te laten slapen, daar zou hij van opknappen want het plaatsen van buisjes en de keel- en neusamandelen verwijderen is echt best heftig voor een kind.  Zodra hij wakker werd mochten we ook naar huis. Eenmaal thuis heeft Gustik een beetje op de bank gehangen, gehuild, televisie gekeken en x92s-nachts heeft hij naast ons bed geslapen want we moesten hem iedere twee uur wakker maken om hem wat te laten drinken. Dat werd een fijne nacht dus. De volgende dag heeft hij x92s-avonds al meegegeten met de hutspot en de dag erna ging hij alweer naar de taalgroep. Al met al reuze meegevallen dus.

De week erna was het tijd voor Gustikx92s verjaardag. Dit werd zowel op de taalgroep als het kinderdagverblijf uitgebreid gevierd en Gustik mocht uiteraard trakteren. Het weekend na zijn verjaardag vierden we thuis het feest met heuse Cars-verjaardagstaart. Hij was een echte jarige jop.

Eind januari gingen we een weekend weg naar vrienden in Tsjechixeb. Dat betekende voor de jongens voor de eerste keer vliegen, slapen in een hotel, slapen in een vakantiehuisje en als hoogtepunt skixebn. Papa en mama waagden zich er niet aan maar de boys genoten ervan. Gabko kon al helemaal niet wachten om zelf van de berg af te racen. Hoo hoo jongen eerst nog maar eens een paar lesjes oefenen. Papa hielp Gabko in zijn skix92s en vervolgens Gustik. Mama stond met de videocamera in de aanslag maar had niet door dat Gabko al een klein hellinkje afgleed richting autox92s op de parkeerplaats ! Vriend Daniel riep nog,  nee dat is gevaarlijk maar ja Gabkox92s Engels is nog niet zo best. Je zag de mensen kijken, dat mens is gek, stuurt zo haar kind van de helling af ! Nu zo ging het uiteraard niet maar komisch was t wel en het ging gelukkig allemaal goed. Zo zie je maar, kinderen kennen geen angst en Gabko kon er alleen maar heel hard om lachen. Mama heeft wel zijn eerste (zelfstandige) meters op de video ;-) . En op de laatste dag vonden de heren het weer tijd om naar huis te gaan:

 

   

Door dit heerlijke weekendje weg kon Gabko niet aanwezig zijn bij het afzwemmen voor zijn A-diploma. Gelukkig kon hij de week erna alleen met de meester afzwemmen en uiteraard heeft hij het felbegeerde papiertje in zijn bezit. Hij is inmiddels door voor zijn B-diploma en als het allemaal meezit mag hij daarvoor halverwege maart afzwemmen. Dan zou hij binnen 6,5 maand zx92n A en B op zak hebben, we zijn supertrots want zowel papa als mama zijn niet verder gekomen dan het A-diploma na minimaal 1,5 jaar lessen, hahahahhaha.

Of hij het afzwemmen voor B halverwege maart haalt zal afhangen van (uiteraard zijn inzet) zijn herstel van dezelfde KNO-operatie als Gustik. We zijn nl. afgelopen week ook met Gabko bij de KNO-arts geweest en die constateerde (zoals we al wisten) dezelfde problemen als bij Gustik. Hij vond het voor Gabkox92s ontwikkeling duidelijk voldoende aanleiding om ook hem te ontdoen van zijn x91smurfenx92 zoals wij zx92n amandelen noemen en de bananen in zx92n oren. Bij de polikliniekassistente mochten we een afspraak maken voor de ingreep. De keuze was of direct aankomende maandag 14 februari of ergens in april pas. De keuze was snel gemaakt, agendax92s omgegooid en binnen drie werkdagen was hij dus aan de beurt. De assistente wilde nog het hele riedeltje uitleggen maar dat lag nog vers in mamax92s geheugen.

Dan wordt as. maandag ook een begin gemaakt met het vervangen van onze kozijnen en het plaatsen van dubbel glas op de bovenverdiepingen. Al met al een drukke week voor de boeg weer dus. Op naar de voorjaarsvakantie !

 

1 januari 2011

Stasny novy rok ! 

Vx9ae nejlepx9axed do Novxe9ho roku / Stasnxfd novy rok !

Happy New Year

5 May 2011
By on 07:45
Tweede reis

DriekoffersOngeveer een jaar na thuiskomst in Nederland dienen we nogmaals af te reizen naar Slowakije voor de definitieve adoptie-uitspraak bij de Slowaakse rechter.

Zodra hier meer over bekend is zullen wij dat hier publiceren

17 January 2011
By on 14:36
Dagboek 2010

Foto Zondag 26 december 2010

Goh goh wat een drukte in deze maanden. Ik snap nu dat ouders van hot naar her rennen voor alle extra activiteiten voor de kinderen. Sintfeest hier, sintfeest daar, kerststukjes maken hier, kerstdiner (pannekoeken gebakken door vrijwillige moeder, 1 x raden wie) daar, kerstfeestje zus, afscheidsfeestje voor de basisschool zo, wennen bij de BSO hier, wennen op de basisschool daar en zo noem ik maar even onze bezigheden van de afgelopen maanden op.

Dan werd er thuis natuurlijk ook nog Sinterklaas gevierd met schoen zetten in de aanloop naar de verjaardag van de Sint. Gabko was al zo gehaaid dat hij zijn laarsje wilde zetten in plaats van zijn schoen. Bij navraag waarom hij dat deed kreeg ik het al verwachte antwoord dat daar meer in paste ! Ze hebben de longen uit hun lijf gezonden in bij de schoorsteen, zo hard zelfs dat de buren het een keer konden horen.

Zoals al in de opsomming hierboven vermeld, gaat Gabko dus naar de basisschool (na de kerstvakantie). Hij is officieel 'ontslagen' bij de taalgroep omdat hij, in 5 maanden tijd, het taalniveau van een 4-jarige heeft bereikt ! Ooooh wat zijn we trots op hem, echt knap. Hij kan ook niet wachten tot hij naar de basisschool mag. De 2 x wennen ging heel goed en papa en mama werden al na 5 minuten naar buiten verwezen (door Gabko !), daaahaaaag papa, daaaahaaag mama, daar bij het raam zwaaien buiten ! Nu daar had papa dan een vrije dag voor opgenomen. Maar wel heel fijn dat hij het zo leuk vindt en er zo makkelijk mee omgaat.

Ook de zwemlessen werpen zijn vruchten steeds meer af en Gabko is inmiddels in het bezit van 3 felbegeerde lintjes. Lintje 4 zit er waarschijnlijk volgende week aan te komen en dan mag hij eind januari afzwemmen voor A.

Mama had zich opgegeven voor een cursus Opvoeden-enzo. Vooral om te zien en horen hoe het er in andere gezinnen aan toe gaat en om een beetje vergelijkingsmateriaal te hebben om te zien of onze jongens het goed doen want tsja ook wij blijven soms in het duister tasten wat nu normaal is voor hun leeftijd en altijd speelt de vraag op de achtergrond of ze adoptiespecifiek gedrag vertonen of dat het gewoon gedrag is voor hun leeftijd. Gelukkig heeft de cursus mijn gevoel bevestigd dat het gewoon hele gezonden jonge kinderen zijn in hun gedrag en dat er inderdaad niets adoptiespecifiek te zien is. Eén van de cursusavonden was papa voor zijn werk naar het buitenland en was mama genoodzaakt om oppas in te schakelen. Vriendin Bianca wilde de babyfoon wel afluisteren. Van te voren hadden we het uitgelegd aan de jongens en ze zeiden dat ze het geen probleem vonden. Mama ging toch wel ietwat gespannen naar de cursus toe en de mobiel lag op tafel tijdens de les maar dit was allemaal niet nodig. De jongens hadden heerlijk geslapen en niet uitgeprobeerd of ze Bianca zover konden krijgen om te komen kijken, wat een engeltjes ! Ook het feit dat papa af en toe een nachtje weg is voor zijn werk levert geen problemen op. We vertellen het gewoon eerlijk van te voren en daar gaan ze heel goed mee om. Nu proberen we sommige dingen ook wat 'onverwacht' te laten gebeuren zonder dat we alles uit ten treure van te voren hebben voorgekauwd want soms kun je dingen nu eenmaal niet van te voren vertellen/aankondigen. Ook hier lijken ze geen problemen mee te hebben. Hun vertrouwen in ons zit goed.

Papa moet ook steeds harder werken want om de zoveel maandjes moeten er nieuwe broeken, truien, hempjes, schoenen, en nu met dit mooie winterse witte dekentje buiten ook sneeuwlaarsjes en een slee gekocht worden. Zowel Gabko als Gustik groeit goed in de lengte. Gustik komt naar verhouding in gewicht minder goed aan. Onze zorgen omtrent zijn langzame eten beginnen serieuze vormen aan te nemen en we kregen het gevoel hier niet voldoende in gehoord te worden door zowel de huisarts als het consultatiebureau. Na de zoveelste kuur en dito bezoek aan de huisarts is mama wat meer op haar strepen gaan staan en heeft erop aangedrongen om doorverwezen te worden. Vijf maanden geleden had ik de huisarts al verzocht Gustiks amandelen te bekijken omdat ik vermoedde dat daar het één en ander niet goed zat maar volgens de huisarts waren ze wel een beetje opgezwollen maar dat was normaal gezien zijn verkoudheid. Het was volgens hem ook normaal als kinderen zo'n 10 to 15 keer per jaar verkouden zijn en dat je soms het idee hebt dat ze eigenlijk continue verkouden zijn. De opmerkingen van de taalgroep over de lang aanhoudende verkoudheden van beide jongens moesten we dus pareren met de argumenten van de huisarts dat we ons hier geen zorgen over hoefden te maken. Uiteindelijk gaf ons laatste bezoek aan het consultatiebureau en het slechte gehoor van Gustik de doorslag om wéér naar de huisarts te gaan voor een verwijsbrief. Eindelijk werden we gehoord en mochten we naar de KNO-arts met Gustik. Alhoewel Gabko dezelfde problemen had kregen we voor hem geen verwijzing, bij hem moesten we het nog maar een week of twee aankijken……….. Nu mama en papa zijn niet voor één gat te vangen en namen Gabko gewoon mee naar de KNO-arts toen we daar voor Gustik heen mochten en vroegen de arts om ook even naar hem te kijken en dat een eventuele verwijzing naderhand dan wel geregeld zou worden. De KNO-arts (in opleiding) onderzocht Gustik en concludeerde dat z'n neusamandel eruit moest en dat hij buisjes zou moeten krijgen. Op mijn verzoek werd ook nog eens de keelamandel bekeken en volgens de KNO-er in opleiding was daar, het verslik-en-langzaam-eet-verhaal ten spijt, niets mis mee. De echte KNO-arts zou het hele onderzoek ook nog even doen na overleg met de arts in opleiding. Ook de echte KNO-arts bevestigde de conclusie van zijn collega in opleiding. Wederom vroeg mama om inspectie van de keelamandel. De KNO-arts legde de spatel op Gustiks tong en vroeg Gustik om 'aaah' te zeggen. De arts deinsde direct terug met de mededeling Zooohooo ja die moet er ook uit, dit kind kan niet normaal eten, dat snap ik wel ! Hé hé, eindelijk na meerdere bezoeken aan huisarts, kinderarts (tijdens adoptiescreening), consultatiebureau, KNO-arts in opleiding bevestigde nu de vijfde arts die we erom raadpleegde onze vermoedens. De keelamandelen waren zo groot dat er een gaatje overwas ter grootte van een doperwtje waar het eten doorheen moest. Direct werd de operatie gepland en 12 januari zijn we aan de beurt. Een snelle screening van grote broer Gabko leverde wat neusamandel en buisjes hetzelfde resultaat op maar de KNO-arts wilde niet tussen ons en de huisarts in gaan zitten dus nam afscheid van ons met de mededeling 'ik zie u over twee weken wel met uw oudste zoon'. Goed dus de derde operatie binnen 9 maanden voor één van onze jongens zit in het verschiet. Volgens de arts krijgen we een heel ander kind terug na de operatie, hij zou er beslist heel erg van opknappen. Nu we hopen het van harte voor Gustik. Zo zie je maar weer, volg je eigen gevoel en wees, ook bij de alwetende huisarts, mondig als je denkt dat er iets niet goed zit.

Inmiddels heeft mama ook één van haar banen opgezegd (ik had er twee) en ik kijk nu uit naar de tijd dat de jongens aan hun basisschoolcarriere gaan beginnen. Dit geeft thuis wat meer ruimte om de huishouding te runnen naast de twee dagen per week die ik nog bij Niels werk. Ik vond het wel heel jammer om het contact met de collega's te moeten missen want met Niels heb je het dan over de zaak en de kinderen maar even een ander gesprek met andere collega's voeren is er straks niet meer bij. Gelukkig komen daar weer hele andere leuke contacten op school voor terug maar het zal wel wennen zijn.

Papa en mama zijn half december ook voor het eerst weer eens een avondje uit geweest met het etentje van Niels z'n werk. De jongens aten bij onze vrienden Peter en Bianca en Bianca legde hen bij ons in huis op bed om daarna de babyfoon af te luisteren. Wederom accepteerden de jongens dit en is het prima gegaan. Voor herhaling vatbaar dus. We moeten alleen op zoek gaan naar een betrouwbare oppas die ook een keer op kan passen als we weer eens met Peter en Bianca op stap gaan want dat is al veel te lang geleden.

De derde progresrapportage is ook alweer de deur uit en we kijken uit naar de maand maart waarin we Kind & Toekomst weer mogen benaderen om het tweede en laatste deel van de adoptieprocedure te kunnen starten, nl. de definitieve adoptie-uitspraak in Slowakije waarvoor we samen met de jongens nogmaals naar Slowakije zullen gaan. Maar voor nu gaan we lekker tweede kerstdag vieren als gezin. We wensen alle meelezers evenzo gezellige dagen, een goed uiteinde en alle goeds voor 2011 !

 

Maandag 8 november 2010

Gabko ziekenhuis  

 

De afgelopen maand bracht ons de operatie van Gabko die hij bijzonder dapper heeft doorstaan. Hij ging alleen even huilen toen hij het kapje op kreeg voor de narcose en verder was hij heel stoer en dapper. Om 7.30 uur moesten we ons al melden in het ziekenhuis waar zijn operatie rond 9.00 uur gepland stond. Uiteindelijk konden we om 9.20 uur naar de OK waar ik mee mocht tot in de OK totdat hij sliep. Ruim een uur later werd ik geroepen dat ik naar de uitslaapkamer kon komen. En daar lag hij dan, onze stoere grote vent die er nu opeens toch wel heel klein en kwetsbaar uitzag met een slang in zijn keel, infuus in zijn hand en catethertje aan z'n bed. Hij werd heel langzaam maar rustig wakker en onderging alles heel gelaten. Boven, op de verpleegafdeling, aangekomen zat hij helder rechtop zin zijn bed en vroeg om drinken en een broodje. Na twee glazen limonade en een broodje vroeg hij om een tweede en daarna nog om een derde broodje. De zuster wiegerde het derde broodje, wacht eerst maar even of deze twee erin blijven. Dat vond meneer niet leuk, hij had duidelijk reuze-trek. Voor de kleine grote man werd goed gezorgd maar mama kreeg inmiddels ook wel trek in een broodje. Maar ja hoe doe je dat als je alleen bij je kind zit en hem eigenlijk niet alleen wilt laten in zijn kamertje (waar hij alleen lag). Dus ik vroeg of Gabko het goed vond dat mama even in het restaurant een broodje ging kopen en beloofde dat ik voor hem een lekkere koek voor in de middag mee zou nemen (beetje lijmen dus ;-) ). Hij vond het prima en ging weer even lekker liggen. Voor de zekerheid heb ik het hekje van z'n bedje maar even naar boven gedaan want je weet maar nooit. Als een speer rende ik het restaurant door voor de nodige 'boodschappen' en keerde binnen 10 minuten weer terug naar de verpleegafdeling. Daar aangekomen zag ik wat ik al vermoedde, hij sliep. Op m'n gemak heb ik m'n lunch gegeten en rond 14.30 uur werd Gabko weer wakker. We mochten even in de speelkamer gaan spelen en daar heeft hij de beloofde plak cake opgesmuld. Om ongeveer 16.15 uur werden we ontslagen en mochten we naar huis.

Het lopen met zo'n catetherzak, die er een week in moest zitten, was niet echt handig dus we hadden al snel besloten dat we de zak er alleen 's-nachts aan zouden doen. Overdag kon hij gewoon door het slangetje plassen als papa of mama het dopje er maar even af haalden. Dan had hij tenminste nog wat bewegingsvrijheid. Na het vasttapen van de catetherzak aan zijn bovenbeen, ging de nacht prima. We hadden pijnstilliing en ontstekingsremmers voor een olifant meegekregen. De volgende dag bleek het catether toch niet heel goed te functioneren. Tijdens het plassen door het slangetje, spetterde het ook gewoon alle kanten uit door de normale urinebuis. Toch maar even het ziekenhuis gebeld of dit 'normaal' was. Nee dan zit hij er niet goed in mevrouw, komt u maar even langs met uw zoon. OK op naar Leiden maar weer. Daar aangekomen waren twee hele lieve verpleegkundigen op een groot drama voorbereid. Hun ervaring met jongentjes die aan hun piemeltje waren geopereerd was dat als daar éénmaal een dokter aan had gezeten, de verpleegkundigen het wel konden vergeten omdat de meeste jongentjes het dan op een brullen zetten. Tot hun grote verbazing ging Gabko gewoon op z'n rug liggen met z'n handen onder z'n hoofd, hij liet hun hun werk doen en keek geïnteresseerd mee wat ze toch allemaal aan het doen waren zonder één krimp te geven. Inmiddels waren er al een stuk of 3 collega-verpleegkundigen om 't hoekje komen kijken naar onze stoere man en allemaal waren ze vol verbazing/verwondering dat hij zo dapper was. Conclusie over het catether was dat hij er blijkbaar niet ver genoeg in zat en dat werd dus even verholpen. Na een half uurtje konden we weer huiswaarts keren waar Gabko direct weer moest plassen. Dopje eraf en ga maar plassen hoor knul. Wéér hetzelfde euvel als eerder op de dag. Dit kan toch niet de bedoeling zijn. Het catether zat erin om ervoor te zorgen dat zijn wondje kon genezen zonder dat daar iedere keer van die bijtende urine langs zou gaan. Maar Gabko gaf geen krimp tijdens het plassen en bij navraag zei hij ook dat het geen pijn deed. Het hele nut van het catether ontging mij op dat moment dus mama heeft maar weer met het ziekenhuis gebeld en voorgesteld om het catether er dan maar uit te halen. Tsja, zo'n voortvarende moeder hadden ze blijkbaar nog niet getroffen en de zuster aarzelde eerst nog wel even. Ik gaf maar aan dat ik er niet voor huiverde om dat zelf te doen als zij mij de instructies even wilde geven. Vanuit het ziekenhuis had ik al een hele apotheek aan spuiten, zakken etc. meegekregen dus daar zat vast wel bij wat ik nodig had. Ik had 's-middags ook gezien hoe ze het slangetje er verder in schoven dus de andere kant op eruit halen moest toch echt geen hogere wiskunde vereissen. Met de instructies van de verpleegkundige was het ook in een poep en een zucht gebeurd en Gabko was verlost van het ellendige ding en kon weer fijn zelf plassen.

De operatie betekende wel dat hij één keer zwemles moest missen i.v.m. het infectiegevaar en de hechtingen maar de meester zou even bekijken of hij dan teveel gemist zou hebben en dan mochten we dat in de reguliere zwemlessen (dus niet de spoedcursuslessen) 'inhalen'. De eerstvolgende les wilde in dus na het aankleden even met de meester spreken om te vragen of die inhaallessen noodzakelijk zouden zijn. Maar wat schetste mijn verbazing dat Gabko vol trots na de les naar de douche kwam rennen met ………………… zijn tweede lintje !! Een aantal van de andere kinderen had m ook gekregen dus ik concludeerde daar maar uit dat hij op niveau zat en het gesprek met de meester heb ik ook maar achterwege gelaten. Aangezien Niels ieder weekend met de jongens gaat vrij-zwemmen, komt Gabko wel voldoende aan z'n oefening denk ik en dat kunnen ze bij het zwembad ook op z'n kaart zien (het vrij-zwemmen op zondag is gratis voor de kinderen die de spoedcursus doen). In tegenstelling tot vorige keer bij het eerste lintje, besefte Gabko nu echt wel dat dit zijn beloning was voor het goed z'n best doen met de zwemles en hij was nu nog trotser op z'n lintje dan mama (en die was al weer apetrots).

Eind oktober zijn we samen met vrienden en hun (pleeg)dochter naar een indoor speeltuin geweest waar de kids lekker konden klimmen, klauteren, glijden, springen en ……………….. in hun broek plassen. Want ja veel te druk met spelen en toen had Gustik geen tijd om naar de wc te gaan. Dat gebeurt hem zelden, wel dat hij als een raketje staat te jumpen omdat 't bijna te laat is maar echt in z'n broek plassen komt echt amper voor (lucky us). Hij moest er dus ook erg om huilen. Omdat het nooit voorkomt was mama dus ook niet voorbereid en had geen verschoning bij zich. Vriendin Gitta stelde voor dat de papa's dan maar in de speeltuin moesten blijven en dat de mama's dan even 'moesten' winkelen voor droge kleren voor Gustik. Gelukkig had de speeltuin even een leenbroek en een luier zodat Gustik in de tussentijd wel door kon spelen. Gitta en ik dus in recordtempo nieuw ondergoed, sokken en een broek gekocht voor Gustik en weer terug naar de speeltuin. Gustik opgezocht in de klimrekken/trampolines etc. en verkleed en wat denk je dat hij vol verrukking en met een grote glimlach op z'n gezicht zegt ?!!!!  'Als Gustik in broek plast, mama nieuwe kleren kopen !!! '  Tsja het is niet helemaal onwaar maar toch ook weer niet de bedoeling dat hij denkt dat we op die manier z'n klerenkast gaan vullen, hahahahaha.

Inmiddels hebben we ook de nacontrole bij de tandarts van Gustik gehad en alles zag er goed uit. Ze adviseerden wel om alvast met Junior-tandpaste (5-12 jaar) te gaan poetsen omdat daar meer fluoride in zit en dit zijn kwetsbare melktandjes hopenlijk wat langer beschermt. Maar dan moesten we wel aan de slag met oefenen met niet doorslikken van de tandpasta. Mama had bedacht dat we dat dan eerst maar een paar keer met de wel-doorslik-versie zouden proberen. Maar ja Gustik had een probeer-tube Junior-pasta gekregen dus wilde hij daar dan ook direkt mee poetsen. OK maar dan niet doorslikken he ?!! Mama was al voorbereid op doorslikdrama maar hij had de slag direct te pakken en het ging goed. Dit was direct aanleiding voor grote broer Gabko (al 5 jaar dus) om ook over te stappen op de (zoals zij het noemen) tsjiplava-tandpasta (hete tandpasta). Want als je 'kleine' broertje van 3 daarmee poetst dan kon hij niet achterblijven vond hij. Mooi die stap hebben we ook gemaakt, nu op naar zelf poetsen !

Enige tijd geleden hebben we het bericht van het tehuis gekregen dat de gordijnen zijn aangeschaft en opgehangen. Het heeft even geduurd maar ze hebben de gelegenheid direkt aangegrepen om de kamers ook van een nieuw laagje fleurige verf te voorzien. Het ziet er nu echt fleurig en gezellig uit als we het vergelijken met de situatie zoals die was toen wij er waren. Namens de medewerkers en de kinderen in het tehuis willen wij jullie hartelijk bedanken voor jullie gulle bijdragen ! Als we volgend jaar terugkeren voor de tweede rechtbankzitting, zullen we ook een bezoek brengen aan het tehuis en hopenlijk kunnen we ze dan weer verblijden met een (financiële) bijdrage.

Gordijnen 1 Gordijnen 2

 

 

 

Gordijnen 3 Gordijnen 4

 

 

 

Verder gaat alles hier prima, wij hebben helemaal geen klagen over de boys. De jongens zijn vrolijk, relaxed, slapen goed, opgeruimd, kijken uit naar de basisschool, het ritme is nu gevonden en we genieten volop.

 

Ballonnen kijken Donderdag 7 oktober 2010

We hebben een roerige maand achter de rug met veelal leuke dingen.

Het begon al met de Veense kermis, een traditionele feestweek waar heel het dorp aan meedoet en zo ook onze kinders natuurlijk.Hoe raak je anders beter ingeburgerd dan door mee te lopen in de ballonnenoptocht, het corso te bekijken en naar de kermis te gaan.Gabko en Gustik vonden het allemaal reuzeleuk om te doen. Op de kermis wilden ze allebei wel op de trampoline met de bungyjump-elastieken maar helaas voor Gustik was hij daarvoor te licht. Gabko daarentegen sprong erop los en vond het fantastisch. Samen hebben ze in het autopark gereden en als afsluiting kregen ze een Oerhollandse oliebol en een suikerspin, mjam mjam.

Na vier weken zwemles mocht Gabko als één van de vier kindjes (van de negen in het klasje) zijn eerste lintje in ontvangst nemen. Alhoewel hij nog geen flauw besef had wat dat inhield, hield mama het bijna niet droog van trots. De zwemmeester zei dat hij de kleinste en de jongste maar vooral ook de felste doordouwer van de klas is en dat hij 'm dubbel en dwars had verdiend !

Inmiddels hebben we van de taalklas te horen gekregen dat zijn Gabko na de herfstvakantie rijp vinden voor de basisschool. In overleg met hen laten we hem toch nog even tot na de kerstvakantie op de taalklas omdat we de verandering van omgeving erg snel vinden gaan en dat lijkt ons niet goed. Hij voelt zich nu lekker op z'n plek daar en blaakt van zelfvertrouwen. Hem nu naar de basisschool laten gaan zou een terugslag kunnen betekenen omdat hij nu de oudste van de klas is en straks wellicht op moet boksen tegen oudere kinderen. Je weet natuurlijk nooit waar je goed aan doet maar ons gevoel zegt dat het beter is hem nog even in deze, voor hem veilige, omgeving te houden. Hij zal dus 3 januari 2011 naar de basisschool gaan en als Gustik zo doorgaat mag hij per 1 februari 2011 ook naar de basisschool. Oooh het is zo waar wat men zegt, het gaat zo snel met hun ontwikkeling. In de taalklas werken ze met thema's en de afgelopen weken was het thema vervoer. Zo hadden ze het over vrachtauto's, autobussen, de politie-auto, de brandweer, de ambulance, de trein, het vliegtuig etc. Het toeval wilde dat er deze maand ook een open dag was bij de nieuwbouw van ons politiebureau in de regio. Voor de inwoners van ons dorp was er gratis busvervoer vanaf het gemeentehuis naar het nieuwe bureau in Ter Aar. Dat was een mooie gelegenheid om zowel een keer een ritje in de bus te maken (wat zowieso al op onze planning stond) en om eens bij de politie binnen te kunnen kijken. De jongens keken hun ogen uit en mochten alles bekijken, erin zitten, erop zitten, politiekleding passen, kadotasje meekrijgen en als klap op de vuurpijl schreef de journalist van het Witte Weekblad (die ook bij ons in de bus zat) een mooi stukje met een foto van twee kleine Slowaaks/Nederlandse boeven ! Dus ze waren zo trots als een pauw dat ze in de krant stonden en het stukje moest natuurlijk mee naar school om aan de juffen en de andere kindjes te laten zien, nu al sterallures he ?!

Gabko is afgelopen maand ook bij de uroloog geweest voor zijn hypospadie (kleine vergroeiing aan z'n piemeltje) en zal daar volgende maand aan geopereerd worden. Dat is dan operatie nummer twee in twee maanden tijd (eerst de gebitsrenovatie van Gustik in september). We zijn ook vaste klant bij de logopediste en sinds een week of drie ook bij de kinderfysiotherapeut i.v.m. Gustiks platvoeten en een mogelijke achterstand in zijn motorische ontwikkeling. Ik moet erbij glimlachen als ik terugdenk aan het oordeel van de kinderbescherming tijdens ons gezinsonderzoek waarin ze schreven dat wij geen kinderen met een operabele 'handicap' mochten adopteren omdat dat teveel gevraagd zou zijn ………..

En dan als apotheose, afgelopen weekend. Zaterdag 2 oktober was Gabko jarig en dat werd op school alvast op de vrijdag ervoor gevierd. Samen met de kindjes werd er muziek gemaakt, verjaardagsliedjes gezonden en getrakteerd. Omdat Gabko (en Gustik) op vrijdag zowel de taalklas als het kinderdagverblijf bezoeken, werd er zelfs twee keer getrakteerd en kreeg de bofkont ook twee verjaardagsmutsen ! Hij was echt de jarige jop. Zaterdag hielden we het thuis redelijk rustig. Met goede vrienden en hun kinderen waren we met een man of 10 en hebben we de kaarsjes uitgeblazen, taart gegeten en niet te vergeten, kadootjes uitgepakt. Afgelopen zondag was het dan eindelijk zover: Het aankomstfeestje voor Gabko & Gustik. En wat een feest was dat ! Clown Noni maakte er een knalfuif van en de kindjes konden geschminkt worden en buiten stond een springkussen waar naar hartelust op gesprongen kon worden. De kids en de ouders hebben zich kostelijk vermaakt. Daarnaast zijn de jongens ook nog eens schandááááálig verwend met veel te veel kadootjes waarvan we het grootste deel voorlopig maar even op zolder hebben gezet. Zo af en toe mogen ze een kadootje uitpakken maar we bewaren het meeste maar voor 5-12. Het is nu ook weer niet de bedoeling dat de jongens denken dat het normaal is om elke dag een kadootje uit te pakken, hoewel we er genoeg hebben liggen tot de leeftijd waarop ze begrijpen dat dat niet normaal is :-) .

En na al die spanningen is onze Gabko nu dus ziek. Keelpijn, buikpijn, overgeven, koorts ach hij is zo zielig. Hopenlijk duurt dit maar een paar dagen en is hij snel weer de oude want dit is niet leuk.

  

Uitnodiging voorkant 6 september 2010

Na lang wachten weer een update.

Afgelopen maand stond in het teken van verandering. De tijd van agenda-loos en in eigen tempo de dagen vullen is voorbij. Ook al gaan de jongens nog niet naar de basisschool, de taalklas is halverwege augustus al wel begonnen. Zowel Gabko als Gustik gaan hier 4 x 2,5 uur per week naar toe en vinden het erg leuk. Op maandag en vrijdag worden ze na de taalklas doorgebracht naar het Kinderdagverblijf dat ernaast zit zodat mama ook weer wat handen vrij heeft om te werken.

Sinds vorige week vrijdag zijn de echte zwemlessen voor Gabko begonnen. Ik vroeg me af of hij het wel net zo leuk zou vinden als vrij zwemmen want het duurt toch 2 uur zo'n spoedcursusles. Maar hij vond het fantastisch en stond met een big smile op het startblok bij het diepe bad te kijken of mama en Gustik wel door het raam naar hem keken. Apetrots kwam hij na zijn sprong weer boven. T is een echte waterrat. Gustik kan niet wachten totdat hij ook op zwemles mag. Maar ja vent, dat duurt nog zeker 1,5 jaar en dat zijn een heleboel nachtjes slapen hoor !!!

Verder stond deze maand ook in het teken van het gebit van Gustik. Afgelopen vrijdag stond de langverwachte gebitsrenovatie onder volledige narcose op de agenda. Papa zou mama en Gustik om half tien naar Haarlem brengen en na de operatie weer ophalen. Maar dat zal je altijd zien, papa's project liep vertraging op en papa kon die dag echt niet verstek laten gaan op z'n werk. Dat was ff stressen want Gabko moest diezelfde middag om vier uur ook naar zijn eerste zwemles. Mama mocht zelf (in ieder geval op de terugweg) niet rijden omdat zij bij de nog half slaperige Gustik op de achterbank moest zitten om hem in de gaten te houden. Dus op de avond voor de operatie nog maar even een taxi geregeld die ons kon brengen en halen. We waren heel ruim op tijd bij de tandarts en konden direct doorlopen. Mama zei nog dat de Emla-zalf (verdovende zalf zodat het inbrengen van het infuus voor de narcose geen pijn zou doen) en pas een half uurtje op zat (terwijl dat volgens de gebruiksaanwijzing minimaal een uur moest zijn) maar dat maakte niet uit zei de assistente. Helaas had ze het verkeerd ingeschat en gilde Gustik het toch uit van de pijn. Verdikkeme, ik had het toch gezegd ! Het arme kind. Maar ze spoten heel snel de verdoving naar binnen en binnen 2 tellen was Gustik vertrokken. Mama mocht er wel de hele tijd bij blijven en kon de operatie vanaf het voeteneind volgen (niet dat ik daar de behoefte aan had). Mama vroeg nog even of ze nog wel gingen vertellen wat ze allemaal in Gustiks mondje gingen doen en toen zei de tandarts dat er vooral veel uit zou gaan. Nu dat wilde ik uiteraard liever niet horen maar het kon echt niet anders zei de tandarts. Na zo'n anderhalf uur was de tandarts klaar en Gustik 3 kiezen en een voortand armer en 2 kronen, 3 jackets en een flink aantal vullingen rijker. Het is net 'The Iron Man' als je in z'n mondje kijkt. Maar hopenlijk is hij nu verlost van de pijn en kan hij weer gewoon kauwen.

We hebben ook een bezoekje gebracht aan de Bubble Jungle indoor speeltuin in Leiderdorp met Bianca en de kinderen. Dat was uiteraard big-fun. Onze adoptievrienden uit het zuiden des lands kwamen ook gezellig een middagje op bezoek. Er was weer zoveel om over bij te kletsen dat we gewoonweg de tijd vergeten waren. De kinderen speelden ook zo gezellig samen en we hadden echt niet door dat het al bijna half zes was. Toen maar besloten om een Chineesje te halen en gezellig samen te eten voordat zij de rit naar huis weer zouden maken.
 
En ook deze maand de vuurdoop voor de jongens om een keertje ergens anders te slapen. Bij ons vakantiehuisje aan het Braassemeermeer was het Gondelvaart en dat was een mooie gelegenheid om daar een nachtje samen met de jongens te 'logeren'. De dag van de Gondelvaart waren er een soort braderie, kinderrommelmarkt en allerlei activiteiten te doen. We hebben lekker langs de Wetering geslenterd en zijn toen in het vakantiehuis (het voormalige huis van mijn vader) wat de jongens Opa-huis noemen gaan eten. Rond 23.00 uur zou er vuurwerk zijn dus we hadden de jongens uitgelegd dat er, als het donker is, lampjes in de lucht zouden komen en ze beloofd dat we ze wakker zouden maken. Nu dat vonden ze wel heel spannend. Maar eerst maar eens kijken of er van slapen (in een ander huis/bed) wat terecht zou komen. De jongens op bed gelegd en verteld dat papa en mama beneden zitten en laten zien dat wij in de kamer naast hun kamer zouden gaan slapen. Ook verteld dat we ze wakker zouden maken als de lampjes in de lucht er zouden zijn. In de eerste vijf minuten dat ze op bed lagen kwamen ze beiden 2 x naar beneden om te zeggen dat ze moesten plassen terwijl ze dat voor het naar bed gaan al hadden gedaan. Ze vonden het dus toch wel een beetje eng. Mama nogmaals uitgelegd dat we niet weg zouden gaan en dat we de volgende dag samen zouden ontbijten in Opa-huis en daarna naar een grote speeltuin (Duinrell) zouden gaan. Dit vooruitzicht stelde ze blijkbaar voldoende gerust want daarna hebben ze lekker doorgetukt tot we ze wakker maakten voor het vuurwerk. Ook dat vonden ze fantastisch, geen gehuil dat ze wakker werden gemaakt en ze genoten volop van de lampjes in de lucht. Peter, Bianca en de kinderen kwamen ook nog even langs om vuurwerk te kijken. Na het vuurwerk konden we Gabko en Gustik zo weer in bed leggen en ze vielen zonder probleem weer in slaap.

Het bezoekje aan Duinrell de volgende dag met onze vrienden uit Alphen, in de stromende regen, viel goed in de smaak bij de kleine heertjes. Het reuzenrad en de Splash waren favoriet en de andere attracties vonden ze nog wel wat eng. Daarna hebben we een hele dikke stapel pannekoeken gebakken en met z'n zevenen lekker opgesmikkeld, dat smaakte heel goed na zo'n dagje in de regen.

En afgelopen weekend gingen we op verjaarsvisite bij overbuurmeisje en jongen Kars en Aukje. Voor onze jongens best spannend want daar zat allemaal visite die ze niet kenden en ze moesten al die vreemde mensen wel even een handje geven om te feliciteren (stom Hollands gebruik trouwens maar dat terzijde). Flink verlegen gaven ze iedereen een hand (hoera zouden de hechtings-deskundigen zeggen) en ze kropen bij papa en mama op schoot. Na een glaasje limo en een stukje taart verdwenen ze al snel met de andere kinderen naar de speeltuin om de hoek. Af en toe kwamen ze even kijken of papa en mama nog wel in de tuin van de buurtjes zaten (en uiteraard om wat lekkers te scoren) maar daarna was het spel weer veel interessanter. Om vijf uur zijn we nog samen met vriend Raul die uit Londen over was, naar het Katwijkse strand gegaan en daar hebben de jongens nog even lekker kunnen uitwaaien. Eerst in een klein speelhuisje bij strandtent 'Het strand' en daarna gingen ze samen met mama door de branding rennen. Gustik viel nog met z'n billen in het water maar dat mocht de pret maar heel eventjes drukken want daarna was het weer rennen en spetteren (zie foto's). Toen liepen we richting de strandtent om te gaan eten en de jongens straalden helemaal toen ze hoorden dat we in een restaurant gingen eten. Dat hadden ze al een paar keer gehoord dat papa dat ging doen met een klant en nu mochten zij ook in een heus restaurant eten ! Het was een fantastisch fijne en relaxte avond met een mooie zonsondergang. De kids hebben genoten en in de auto luisterden we naar popmuziek uit de jaren '90 (papa's en mama's jeugd). De boys zaten helemaal te swingen op de achterbank en vroegen of het nog harder mocht. Ook zij hadden zichtbaar genoten van de dag en vielen moe maar tevreden binnen 5 minuten in slaap toen we thuis kwamen.

Het gezinsleven begint steeds meer vorm te krijgen en wij raken inmiddels ook steeds beter gewend aan dit ritme. Natuurlijk kan dat niet van de één op andere dag dus het is fijn dat wij er ook steeds relaxter onder zijn. Wij hebben steeds meer vertrouwen in de jongens (zoals alleen beneden laten spelen) en zij hebben steeds meer vertrouwen in ons (niet achter ons aan lopen als we boven een wasje doen of iets dergelijks). Dat was best vermoeiend in het begin maar het gaat steeds beter. Ze hebben steeds meer vertrouwen in ons en in zichzelf en durven steeds meer te ondernemen. Dat is een goed teken. Reden te meer om binnenkort een aankomstfeestje te vieren om kennis met jullie te maken. Dus lieve vrienden, familie en kennissen, houd de brievenbus maar in de gaten en hou zondag 3 oktober alvast vrij in jullie agenda !

  

Toch wel eng zo'n konijn Donderdag 5 augustus 2010

Het ontbreekt mama echt aan tijd om frequenter te bloggen maar ik wil jullie onze belevenissen toch niet onthouden. Afgelopen maand is er weer heel wat gebeurd. Om te beginnen hebben we het eerste bezoek aan de huisarts i.v.m. een oorontsteking bij Gustik achter de rug. Gelukkig sprong de ontsteking na een dag of 3 open en was de ergste pijn verdwenen. Met neusspray en paracetamol hebben we de ontsteking bedwongen.

Doordag Gustik 's-nachts huilend wakker werd van de pijn, hebben we hem toen mee naar boven genomen en op een matrasje naast ons laten slapen. Met Gustik hebben we toen ons 'geheimpje' afgesproken nl. dat we tegen Gabko zouden zeggen dat het matrasje Nina's bedje is. Op die manier denkt Gabko tenminste niet dat z'n broer voorgetrokken word (Gabko kan nl. nogal jaloers zijn) doordat hij bij ons mag slapen. Vooralsnog stonk hij erin.

Ook zijn we begin juli voor het eerst met de jongens uit eten geweest in Nederland. Samen met onze vrienden en hun dochtertje zijn we naar de pannenkoekenboerderij geweest. Ook hier gedroegen ze zich voorbeeldig en hebben ze lekker gesmikkeld van de pannenkoeken.

Vanaf begin juli merken we dat Gabko hele zinnen begint te maken zoals 'mag die lamp aan' en 'als papa kom huis, dan samen eten?' Hij maakt bijzondere vorderingen en we weten zeker dat hij over een maand of 6 bijna vloeiend Nederlands zal praten. Hij wil ook graag de Nederlandse woorden weten voor de dingen die hij ziet. De juf op het kinderdagverblijf was drie weken met vakantie en merkte dat hun taal in die drie weken echt met reuze sprongen vooruit was gegaan. Ze zei dat ze hun gesprekjes helemaal kon volgen. Nu konden wij dat ook al maar het is natuurlijk maar de vraag of anderen hen ook begrijpen. Wat zijn we apetrots en blij met deze bevestiging. Zeker voor Gabko moet het moeilijker zijn dan voor Gustik. Gabko had al een flinke Slowaakse woordenschat en moet die nu helemaal omzetten in het Nederlands. Gustik sprak nog niet veel dus leert nu eigenlijk, net als een kindje dat hier geboren is, Nederlands praten. We proberen nog wel regelmatig hun geheugen op te frissen en toch nog naar de Slowaakse woorden te vragen, een beetje als een spelletje. Het zou leuk zijn als ze zich volgend jaar nog een paar woordjes kunnen herinneren als we terug gaan naar Slowakije. En wij ouders denken dat we inmiddels een hele Slowaakse woordenschat hebben opgebouwd maar als we deze woordjes aan onze Slowaakse vrienden laten horen dan moeten ze gekscherend lachen. Ze begijpen ons wel maar wij spreken dus echt baby/kinder-Slowaaks ;-) . Gustik zegt nog heel vaak 'pottom' (wat 'daarna' of 'en dan') betekent maar weet eigenlijk heel goed dat hij dan 'daarna' moet zeggen maar uit gewoonte en enthousiasme waarmee hij iets wil vertellen slipt 'pottom' regelmatig van de tong. Als mama hem dan quasie verbaasd aankijkt en zegt 'poh?' dan komt er een smile van oor tot oor op z'n gezicht en zegt hij 'pottom nie goed he mama, daarna !' Heerlijk zo makkelijk als hij daarmee omgaat. Ook Gabko corrigeert hem hiermee en komt zelfs bij mama zeggen dat Gustik weer aan het 'pottommen' is, hahahahaha.

We zijn inmiddels ook een dagje naar het strand geweest met Bianca, Vigo, Evi, Yur, Sasha en Fleur. Dat was de eerste keer voor onze jongens en ze vonden het geweldig ! De hele dag lekker zoet gespeeld met zand en water, gespetterd in de zee ook al vonden ze dat eerst wel een beetje eng. Maar nadat Vigo, Evi en Yur ze geholpen hadden en hun handjes vast hielden, durfden ze uiteindelijk ook zelf in het water te stappen. Na het dagje strand hebben Bianca en de kinderen bij ons pizza gegeten. Dit was één van de eerste keren dat er iemand bij ons kwam eten (sinds de jongens bij ons zijn) en ook dit werd geaccepteerd als normaal. Geen problemen ondervonden.

Sinds de tweede week van juli zijn we gestopt om Gustik een nachtluier aan te geven (overdag is hij al volledig zindelijk). 9 van de 10 keer was zijn nachtluier droog dus we durfden de gok wel te wagen. Rond 22.30 uur laten we hem nog even plassen en nu is hij 98% van de tijd volledig droog in de ochtend. We proberen het tijdstip van laten plassen langzaamaan wat te vervroegen zodat zijn blaas leert om de plas langer vast te houden waardoor hij straks hopenlijk vanaf naar bed gaan tot de volgende ochtend volledig droog blijft (of zelf 's-nachts naar de wc gaat net als zijn grote broer). We zijn bijzonder trots op ons kleine mannetje dat hij dit al zo goed doet. Ook proberen beide heertjes om al zelf hun billen af te vegen. Vaak gaat dat goed maar we controleren toch nog wel even.

Halverwege juli hebben we de beide kereltjes een dagje van elkaar gescheiden om te kijken hoe goed ze daarmee overweg konden. Tot nu toe waren ze nl. altijd samen maar daar komt straks ook verandering in als Gabko naar de basisschool gaat en Gustik nog op de taalklas-peuterspeelzaal zit. Het leek ons dan ook verstandig om dit eerst even uit te proberen. Gabko ging op zaterdag met papa naar een motorrace (uitnodiging van een klant) in Drachten en Gustik en mama gingen in Brabant op visite bij Ron, Anouschka en Miguel en daarna bij neef Wim, Marian, Willem en Maud. De avond ervoor hadden we al uitgelegd wat de bedoeling was en dat vonden ze goed. 's-Ochtends nogmaals uitgelegd en nog steeds vonden ze het prima. Papa en Gabko genoten van de motorrace en Gabko mocht zelfs op een motor zitten, hij vond zichzelf natuurlijk helemaal stoer. Aangezien het die zaterdag dik 30 graden was, is papa na 1,5 uur op het brandende asfalt weer richting huis gereden over de afsluitdijk. Daar hebben ze nog een stop gemaakt om naar het water en de vissen te kijken en even wat verkoeling te zoeken. Mama en Gustik waren in Brabant bij Ron, Anouschka en Miguel (ook een adoptiekindje) en gingen een eindje lopen naar een speeltuin. Helaas waren de speeltoestellen in de speeltuin te heet om op te klimmen dus liepen we door naar een andere speeltuin met houten speeltoestellen. Terwijl Anouschka, Ron en mama in de brandende hitte de kinderen hielpen met klimmen etc. leken zowel Miguel als Gustik geen last te hebben van de hitte. Maar een lekker verkoelend ijsje in de schaduwrijke voortuin bij hen thuis was een ware verademing voor zowel de kinderen als de ouders. Miguel en Gustik speelden fijn met elkaar alsof ze al jaren dikke vrienden waren en toen we afscheid namen werden er hele dikke knuffels uitgedeeld tussen Miguel en Gustik. Zo dik dat ze er beiden van over de grond rolden, zo leuk om te zien. Gustik zei dat we nog een keer met Miguel moesten spelen dus vroeg mama of Miguel een keer bij ons mocht komen spelen. En dat vond Gustik goed dus binnenkort komen ze een keertje bij ons langs. We bouwen de frequentie van visite ontvangen heel langzaam op en alleen als de jongens ermee instemmen en het zelf opperen. Daarna ging mama nog even met Gustik bij neef Wim, Marian, Willem en Maud in Waspik op visite. Wat was dat fijn dat zij een heerlijk groot zwembad in de tuin hadden staan en dat mama op voorhand een zwembroekje in haar tas had gestopt. Gustik rende op het zwembad af en speelde ook hier weer heel leuk en makkelijk met Willem en Maud. Dat doen we snel nog eens!

Ook stond deze maand het eerste bezoek aan het consultatiebureau op de agenda. Beide mannen doen alles volgens het boekje en werden 'verblijd' met twee prikken in hun bovenarm, auw ! De dokter wees ze op een poster aan de muur met een clown die een tros ballonnen vast hield. Ze vroeg hen om de ballonnen te tellen samen met mama die hen in de houdgreep hield zodat ze de naald niet konden zien. Nu dit werkte dus 1 x maar vergeet het maar dat ze daar volgende keer weer instinken. Ze vertellen het nu nog 'mama, ballonnen tellen bij dokter en daarna prik !!' Gelukkig hoeft de volgende prik pas weer als ze 9 jaar zijn.

Het eerste bezoek aan het zwembad hebben we ook ervaren en dat vonden ze echt fantastisch. Zo fantastisch dat we na 3x vrijzwemmen hebben besloten Gabko op te geven voor zwemlessen aangezien de wachttijd daarvoor op kan lopen tot 6 maanden bij ons in het dorp. Op de website van het zwembad had mama al wel gezien dat er ook een snelcursus is om binnen 5 maanden het A-diploma te halen. Eén telefoontje naar het zwembad leerde dat deze cursus al vol zat maar dat we wel op de lijst konden worden gezet zodat we benaderd zouden worden als ze rond januari/februari 2011 een tweede cursus gaan doen. Ja doet u dat maar. Inmiddels na een paar keer vrijzwemmen had zowel papa als mama zoiets van, waarom wachten tot januari, hij wil zo graag. Laten we hem maar opgeven voor de reguliere lessen dan.

Mama de stoute schoenen aangetrokken en op een dinsdag naar het zwembad getogen met de beide jongens om ze op te geven voor de lessen. Gustik ook maar gelijk want die wordt in januari ook 4 en dan mag hij ook. 'U treft het mevrouw, er is een afzegging en uw oudste zoon kan morgenmiddag om kwart voor vier beginnen aan zijn eerste les!' Ooohh daar had mama geen rekening mee gehouden maar wel heel fijn. Gabko stond te stuiteren van plezier. De volgende dag (de woensdag van de eerste zwemles dus) ging om 10.00 uur de telefoon. Hallo u spreekt met die-en-die van het zwembad. U had ons gebeld over de snelcursus en wij zouden u daar nog over terugbellen. Dus ik zeg, ja dat zou ergens in december zijn toch voor de cursus in januari/februari ? Ja dat klopt maar we hebben een afzegging in de eerste cursusgroep dus uw zoontje mag met de eerste groep mee als u dat wilt. Euuuhh ja dat willen we wel maar we hebben hem gisteren opgegeven voor de reguliere zwemles en die start vanmiddag om kwart voor vier. Kunnen we hier nog iets aan doen ? Ja hoor, komt u maar gewoon vanmiddag want uw zoontje moet eerst nog een 'test' doen zodat wij kunnen zien of hij watervrij genoeg is voor de snelcursus. Dan heeft hij gewoon vanmiddag zijn eerste zwemles en ondertussen bekijkt de zwemjuf of hij watervrij genoeg is. Is dat zo dan kan hij 3 september beginnen en zwemt hij eind januari 2011 af. Nou graag dus !! Gabko gaat op zwemles en kan niet wachten. Mooi Easyswim zwempak erbij gekregen (nu ja zal papa/mama echt wel betaald hebben in het cursusgeld) en hij is zo trots als een pauw dat hij al wel op zwemles mag en Gustik nog niet. Ja, ja ze kunnen elkaar ook aardig 'neten' met dit soort dingen.

Ook hebben we inmiddels een kraambezoek gebracht aan mama's collega Wendeline. De jongens hebben heel lief gespeeld met de grote broer van baby Jasper, Bastiaan en mama en Wendeline hebben lekker bijgekletst onder het genot van een beschuit met muisjes en een kopje koffie. Daarna door naar collega Danny, Frank en baby Sophie die de jongens al een keer eerder hadden gezien op de kinderboerderij. Ook hier werd weer heel lief gespeeld met baby Sophie in de blokkenkar, zo schattig ! Ook hebben onze helden de hond Beer geaaid. Best dapper zo'n grote golden retriever aaien hoor.

De volgende dag (vrijdag) werden we door het kinderdagverblijf gebeld dat Gustik een dikke wang kreeg en hangerig was dus of we hem op wilden komen halen. Het was echt een heel zielig hoopje (zie ook de nieuwe foto's onder 07 – Thuis – juli 2010 in de rechterkolom van deze site) en mama heeft direct (voordat ze hem ophaalde) de tandarts gebeld om langs te kunnen komen want we vermoedden al dat er een ontstekinkje zat te wroeten. Na 8 (ja je leest het goed, belachelijk) tandartsen gebeld te hebben die allemaal een bandje aan hadden staan en naar elkaar verwezen, heeft mama de spoedeisende hulp in het ziekenhuis gebeld (weekend voor de boeg, dan weet je het wel) maar die wilden niets doen zonder verwijzing van de huisarts. Dus afspraak gemaakt bij de huisarts waar we binnen een half uur terecht konden. De huisarts vond het echt absurd dat er geen tandarts te bereiken was. Dat hoort bij het beroep van (tand)arts dat er altijd iemand is waar je met pijn terecht kunt. Ondertussen bekeek hij Gustiks wang/kaak en concludeerde dat het een ontsteking was (dat hadden wij ook al door) en dat er echt een tandarts naar moest kijken. Via de assistente kregen we een telefoonnummer van één van de tandartsen die ik al gebeld had. Toch nog maar een keer proberen en ja hoor helemaal aan het eind van het bandje een 06-nummer voor 'echte' noodgevallen bij een tandarts in Oegstgeest. Daar konden we uiteindelijk ook rechtsteeks vanaf de parkeerplaats bij de huisarts vandaan naar toe rijden. Deze ontzettend vriendelijke man heeft een antibiotica kuur voorgeschreven en wilde (nog) niets eraan doen om Gustik geen trauma voor de tandarts te geven. De zwelling zou afnemen en ik mocht hem paracetamol geven tegen de pijn. Hij zei nog dat hij zaterdag en zondag ook dienst had en dat we hem altijd mochten bellen. Gelukkig was dat niet nodig want de zwelling nam wel af maar verdween toch niet helemaal. Aangezien we toch al op zoek waren naar een kindertandarts om naar het gebit van Gustik te kijken hebben we die zoektocht bespoedigd en zijn terecht gekomen bij 'Kindertand' in Amsterdam. Daar konden we na het weekend op woensdag terecht voor een intake. Deze tandarts constateerde dat er major-reconstuctie plaats diende te vinden en dat hij dat alleen onder volledige narcose wilde doen. Prima, dat hadden wij ook al bedacht. Geen geklooi in zo'n klein mondje en dan een trauma voor de rest van zijn leven. Maar de schade is groot, heel groot. Er moeten een stuk of 4 kiezen getrokken worden, er komen waarschijnlijk 2 bruggen, mogelijk ook 2 voortanden eruit en de rest van de elementen moet geboord en gevuld worden. Echt heftig dus. Op z'n vroegst waren we 3 september aan de beurt voor de volledige narcose behandeling maar die ene kies die afgelopen weekend aan t opspelen was geweest wilde de tandarts er vóór die tijd nog uithalen want dat zouden we echt niet redden tot 3 september. Hij zou dat doen met een slaapdrankje zodat Gustik een beetje suf zou zijn en het zich niet meer zou kunnen herinneren. Vrijdag 30 juli werden we verwacht met een nuchtere Gustik.

In de wachtkamer kreeg hij een glaasje limonade (slaapdrankje dus) en binnen 10 minuten was hij zo stoned als een garnaal. Hij lag bij Niels op schoot helemaal te trippen en kwebbelde over 'ik weet niet wat'. Maar hij was zo mak als een lammetje en hij onderging het trekken zonder pijn of besef van wat er gaande was. Helaas zei de tandarts tijdens het trekken dat hij er direct twee uit zou trekken aangezien hij nu toch plaatselijk verdoofd was (naast het drankje wat niet helpt tegen de pijn maar alleen een soort slaapmiddel is). Vijftien minuten later en twee kiezen in een doosje rijker stonden we weer in de wachtkamer waar we even moesten wachten tot het bloeden gestopt was. Toen mochten we weer naar huis. Thuis wilde meneertje wel wat eten (dat snap ik) maar wat ? Eerst maar een bakje vla maar daarna vroeg hij om een krentenbol. De assistente had gezegd dat we hem gewoon moesten geven waar hij om zou vragen ook al zou dat moeilijk te kauwen zijn. Dus mama gaf hem een krentenbol die hij gewoon opat en zei 'mama niet auw auw meer !' Ooohh gelukkig mannetje, wat fijn. Na een half uurtje op de bank DVD-tje kijken wilde hij met de auto's gaan spelen. Hij rende van de bank naar de speelhoek en mama hield haar hart vast want door het slaapdrankje kon hij amper van de auto naar huis lopen. Maar dit ging prima en hij vroeg waar Gabko was (op school/Kinderdagverblijf). Dat wist hij wel maar toen mama zei dat Gabko op school was zei hij 'Gustik ook schoooohhhooooool' En mama dacht, ach als je thuis kunt rennen, eten en met de auto's spelen waarom dan niet op school als je dat zo leuk vindt. Dus voor de zekerheid maar wel een paracetamolletje gegeven voor als de verdoving echt is uitgewerkt en toch nog maar een halve dag naar het kinderdagverblijf dan als je zo graag wilt. De juf uitgelegd wat er was gebeurd en die vond het prima dat hij kwam. De hele middag heeft hij volgemaakt en Gabko was ook heel blij dat z'n kleine broertje ook weer op school was.

Maar oooh jeeee, in het weekend begon de andere kant van z'n kaak ook dik te worden en maandagmiddag zaten we weer in Amsterdam. Door deze noodafspraak had mama geen gelegenheid om iets met papa te regelen voor de opvang van Gabko dus bij zeer hoge uitzondering mocht het broertje mee en hij moest tijdens de behandeling in de wachtkamer alleen blijven wachten (oooooh daar gaat het hechtingsvingertje). Het was kiezen uit twee kwaden, of bij een oppas blijven wat we nog nooit hadden gedaan voor 1,5 uur of 10 minuutjes alleen spelen in de wachtkamer. Mama koos voor dat laatste en gelukkig begreep Gabko het en heeft heel zoet gekleurd totdat mama samen met Gustik terug kwam.

In de behandelkamer was de boodschap: Tsja helaas mevrouw maar ook deze moeten we nu trekken want dit kan niet blijven zitten tot 3 september. Maar de dokter die het slaapdrankje mag toedienen is met vakantie dus het moet nu op de 'niet-leuke' manier (lees gewoon de verdovingsspuit rechtstreeks in de kaak van een bij bewust zijnd mannetje). En daar sta je dan, niet trekken betekent een ziek kind met een steeds dikker wordende wang en wel trekken betekent mogelijk een trauma voor zijn leven voor de tandarts. Het werd toch maar trekken want dit was ook niks. Gelukkig deed het kadootje van de tandarts na het trekken de pijn snel vergeten. En navraag of de tandarts nog steeds lief was, werd bevestigend beantwoord want hij had een kadootje gekregen. Hopenlijk redden we het nu tot 3 september en is ons kleine ventje daarna definitief van pijn door zijn melkgebitje verlost.

Eind juli waren we weer een op visite bij Oom Jan en Tante Tonnie en werd tante Tonnie verblijd met een knuffel van Gabko en Gustik. Ook kregen ze voor het eerst rechtstreeks van iemand anders dan papa en mama (met toestemming van papa en mama uiteraard) iets te eten en drinken aangereikt. Tante Tonnie heeft ze ook beiden even opgetild om in het kippenhok te kijken of de kip al een eitje had gelegd.

Ook zijn we eind juli een dagje op visite geweest bij onze vrienden Bianca (Peter moest werken dus was er niet), Yur, Evi en Vigo op hun vakantie-adres in bungalowpark Roomburg in Epe. Het is moeilijk de jongens uit te leggen wat vakantie is dus op deze manier konden ze dat even zien en weten ze nu (nu onze vrienden weer thuis zijn) dat je dan een paar nachtjes ergens anders slaapt en leuke dingen doet en dat je daarna weer naar huis gaat. Alleen wordt er tijdens hun vakantie bij Peter en Bianca ook nog eens een nieuwe keuken geplaatst en we hopen maar dat de jongens nu niet denken dat als je op vakantie gaat, er ook een nieuwe keuken bij hoort als je terug komt. Wij zorgen nl. voor de poes en de vissen van Peter en Bianca (die ook naast ons wonen overigens) en de jongens helpen daar natuurlijk bij en zien de verbouwingswerkzaamheden. Maar dat valt later nog wel uit te leggen aan ze, alhoewel ik een nieuwe keuken tijdens m'n vakantie geen probleem vindt ;-) . Bij het bungalowpark zijn we lekker wezen zwemmen (Gabko 'alleen' in het diepe water met z'n speciale zwem/drijfpak aan), werden ze geschminckt, mochten ze Koos Konijn een handje geven/knuffelen, op de vierpersoons skelter rondcrossen op het park en hebben we bij Bianca in het huisje gegeten. Ze vonden het een topdag en vielen moe maar tevreden na vijf minuten in de auto op te terugweg al in slaap. Bij thuiskomst kon papa (die niet mee was geweest omdat hij moest werken) de jongens naar boven dragen. De schminck moest er nog wel even af voor het slapen gaan want dat mocht mama niet doen in het bungalowpark want papa moest het natuurlijk nog wel even zien als we thuis kwamen. Maar nu ze zo uit hun slaap werden gehaald vonden ze het afschmincken toch niet zo leuk.

Eind juli en we merken dat Gabko inmiddels voorzetsels gebruikt zoals 'OP de kast', 'IN de beker' en 'ACHTER onze auto'.

Mama koopt alvast, in het bijzijn van de jongens, een kado voor Gabko's verjaardag omdat dat in de aanbiedings is bij de HEMA. Mama vraagt de dame om de doos in een grote plastic zak te doen zodat de jongens de afbeelding op de doos niet kunnen zien en de mevrouw snapt t. Met een knipoog overhandigd ze mama de tas en mama zet de tas in de boodschappenkar. De jongens vragen 'Mama wat is dat ?' en mama zegt 'Ooh niets, dat is voor papa' . Heerlijk !! Het klinkt misschien als heel onbenullig maar van zulke momenten geniet mama enorm. Dit is wat mama al die jaren van andere moeders hoorde en zelf niet mee kon maken. Nu mag mama dit ook allemaal meemaken en mama is dolgelukkig. Op zo'n moment glunder ik van oor tot oor als een klein ondeugend kind.

Verder blijft het eten een uitdaging waarvoor we diverse methodes proberen om de jongens wat sneller te laten eten. 1,5 tot 2 uur voor 2 sneetjes brood is geen uitzondering als we ze hun gang laten gaan (en zeker Gabko). Mama is op een gegeven moment compleet uit haar panty gegaan (figuurlijk dan dus) omdat ze er knettergek van werd om bijna 6 uur per dag aan tafel te zitten. Dat had duidelijk indruk gemaakt en de dagen erna konden de heren opeens ook twee sneetjes brood in een kwartier opeten. Maar we merken dat het kwartier weer opgerekt gaat worden. De laatste methode is om bij te langzaam eten het bord na een half uur gewoon weg te halen (op of niet op) en bij de volgende maaltijd niet te dekken voor degene die niet 'snel' eet. Verder ook geen snoepjes, koekjes, ijsjes etc. als je je bord niet binnen het half uur leeg hebt. Dit lijkt te werken maar we zijn nog geen week verder dus we hopen dat dit beklijfd.

En gisteren (4 augustus) waren de jongens zo heerlijk aan het buiten spelen met buurvriend Vigo (die eindelijk terug was van vakantie en node gemist werd door de jongens) dat mama het eigenlijk sneu vond om de jongens uit hun spel te moeten halen om boodschappen te doen. Mama ging naar Bianca (moeder van Vigo) en vroeg of ze thuis zou blijven het eerst komende uur en of ze het aanwilde en durfde om even op onze mannen te passen. Bianca vond het geen probleem dus mama legde de jongens uit dat mama even boodschappen moest doen maar dat de jongens best mochten blijven spelen als ze niet mee wilde. Dat als ze moesten plassen of zouden vallen ze naar Bianca konden gaan en dat mama de deur thuis dicht zou doen. Maar ze mochten ook mee boodschappen doen als ze dat wilden. Awel de kindkeuze ligt voor de hand, ze wilden liever spelen en vonden het prima als mama boodschappen ging doen. Wel voegde Gustik eraan toe 'vijf minuten mama ?!' En ja met het tijdsbesef van een driejarige doet mama inderdaad vijf minuten over de boodschappen.

Voor nu brei ik er een eindje aan want papa is nu even met de jongens naar het zwembad en mama heeft even mama-tijd. Alhoewel die, na het schrijven van dit epistel, inmiddels nog maar een half uurtje is. Tot de volgende update lieve mensen.

  

G&G kapper Maandag 21 juni 2010

Jullie zullen je wel afvragen waar de updates blijven en of het allemaal wel goed met ons gaat. Ja hoor het gaat heel goed met de binkies en ons. Het was zeker even wennen om een ritme te vinden maar dankzij de fijne hechtingsperiode en de daarbij behorende rust (lees geen bezoek etc.) kunnen we goed aan elkaar wennen en hechten. We merken aan de jongens dat ze zich elke dag nog beter op hun gemak voelen, voor zover ze dat al niet deden. Maar blijkbaar kan het iedere dag toch nog beter.In de afgelopen periode hebben we veel dingen voor de eerste keer gedaan. Daarbij moet je denken aan bijv. op bezoek gaan, op mama's werk langsgaan, bij papa op kantoor geweest, met de auto in de wasstraat, zelf haren wassen, naar de tandarts, een nieuwe electrische tandenborstel kopen (i.v.m. het slechte gebit van Gustik aangeraden door bevriende adoptie-ouders) en ook zelf gebruiken, naar de huisarts, naar de dokter in het ziekenhuis (met de daarbij behorende nare prik helaas) en onze laatste uitdaging van vandaag was voor het eerst naar de kapper gaan met de jongens.

Alle nieuwe uitdagingen vertellen we ze (hooguit een dag) van tevoren en de volgende ochtend weten ze precies wat hen die dag te wachten staat (in hoofdlijnen). Indien we van het plan af moeten wijken breekt er geen paniek uit. De jongens ondergaan alle nieuwe dingen (tenminste voor ons nieuw, misschien voor hun niet omdat ze dat wellicht in Slowakije al wel gedaan hebben maar dat weten wij niet) heel relaxed en zonder stress of paniek.

Ook zijn ze inmiddels twee keer naar het kinderdagverblijf geweest en ook dat vonden ze erg leuk. De eerste keer is mama er een uur bij gebleven en zette ik mijn stoeltje iedere keer iets verder bij de jongens vandaan. Uiteindelijk 'verdween' mama achter de verkleedkast om te kijken of er paniek uit zou breken maar niets van dat alles. Gustik keek nog wel een paar keer om waar mama nu was gebleven maar ging gewoon verder met luisteren naar het verhaaltje wat de juf aan het voorlezen was. Toen de kinderen buiten gingen spelen vond mama het tijd om te gaan. Nogmaals uitgelegd dat papa aan het werk was, dat mama ging werken, dat Gabko en Gustik op 'school' mochten spelen en dat papa/mama ze 's-avonds weer op zou komen halen. De juf was geïnstueerd om bij de lichtste paniek of de kleinste biggelende traan direct mama te bellen want het in twee maanden opgebouwde vertrouwen wilden we hiervoor niet riskeren. Er volgde geen telefoontje en 's-avonds hadden de mannen het te druk met spelen om mee naar huis te gaan. Het was heel goed gegaan vertelde de juf. Ook hield de juf heel fijn rekening met de hechtingsrichtlijnen en werd het eten en drinken spelenderwijs door de andere kinderen aan(door)gegeven aan onze jongens. De tweede keer mocht mama gewoon net als alle moeders/vaders na 5 minuutjes al gaan. Wat zijn ze toch groot en dapper. 's-Avonds zijn ze wel bekaf na een dagje school dus eten we iets wat snel klaar is en makkelijk te eten zodat ze op tijd hun bedje in kunnen.

De woordenschat breidt zich met de dag zienderogen (of bestaat horenderoren ook ?) uit. We zijn steeds weer verbaasd als we een nieuw woord horen dat ze niet van ons hebben geleerd maar buiten of op school hebben opgevangen. Ook verbaasd het ons dat ze ook precies weten wanneer ze welk woord moeten gebruiken. Ik zal een voorbeeld geven: Mama loopt in de winkel te zoeken naar de minipakjes sap om mee naar school te nemen maar kan ze niet vinden en verzucht dat ook tegen de kinderen. Waarop Gabko verzuchtend zegt 'Potverdikkie !' Tsja dan sta je paf en komt er een hele grote glimlach op je gezicht.

Nog een voorbeeld: Gabko wil vertellen wat hij voor zijn verjaardag (in oktober, ja je kunt er maar vroeg bij zijn !!!) wil hebben. Hij heeft inmiddels diverse juichbandjes van de Plus-supermarkt bemachtigd en weet dat dat een 'armband' heet. Terwijl hij met z'n vinger naar z'n pols wijst vertelt hij mama 'armband-klok'! Nu mogen jullie raden wat hij bedoelt, ik snapte t wel.

Na een paar nachtjes uit hun bedje gekomen te zijn vertelt mama in het Nederlands dat ze, als er niets aan de hand is, in hun bedje moeten blijven. In de veronderstelling dat ze er niets van begrepen hebben gaat mama die avond naar bed (dit was overigens de eerste nacht zonder papa thuis want die zat voor z'n werk in Praag). Tot mijn verbazing had ik om 8.30 uur nog niets gehoord van de jongens (en sms-te dat natuurlijk direct naar papa die hard aan het werk was, hahaha). Goh, zal ik de televisie in onze slaapkamer even op tekenfilms zetten, kijken of ze daarop af komen. Nee hoor, niets. Mama roept naar beneden 'Gabko, Gustik komen jullie boven ?' Pas na de tweede keer hoort mama de voetjes op het laminaat en komen ze samen naar boven en springen op het bed. Ik denk dat de boodschap wel degelijk is overgekomen en dit bevestigt maar weer eens dat ze waarschijnlijk ALLES al verstaan en begrijpen in het Nederlands, hoe wonderlijk na een dikke maand thuis te zijn.

De jongens gebruiken ook steeds vaker uit zichzelf Nederlandse woordjes en onderling horen we ze ook geregeld Nederlands praten. Soms corrigeert Gabko z'n broertje Gustik als hij nog een Slowaaks woord gebruikt en zegt dan wat dat in het Nederlands is (op dwingende toon nog wel). Toen ze van de week met papa paardje wilde spelen werd dat aangeduid met 'Papa-paard alstjeblieft'. Toen papa (letterlijk) zei: 'Weet je nog wat dat in het Slowaaks was Gabko ?' was het antwoord 'Konjiki'. Dus zelfs hele complexe zinnen snapt hij. Daar waar we voorheen volstonden met de vraag 'Slovenska ?' als we de Slowaakse benaming wilden weten, begreep hij deze zin dus ook.

Leuk om te weten is dat Gabko bijvoorbeeld al niet meer in het Slowaaks kan tellen. Hij begrijpt niet wat we bedoelen als we beginnen met 'Jedena, dwè …… ' terwijl hij dat voorheen zelf afmaakte. Nu kan hij al tot 20 tellen in het Nederlands. Gustik probeert hard mee te doen maar uiteraard lukt dat nog niet echt met z'n drie jaar.

Nog steeds vragen we ons af wanneer de in de adoptieboeken voorspelde terugval komt maar hebben 'm nog niet opgemerkt. Afgezien van het feit dat ze zich afhankelijker op durven te stellen ten opzichte van ons (bijv. laten helpen met eten terwijl ze dat al zelfstandig konden) merken we niets bijzonders. Dit is zelfs een goed teken want daaruit blijkt (volgens de specialisten) dat ze zich veilig bij ons voelen en daardoor gedrag durven vertonen die eigenlijk passender is bij hun leeftijd of zelfs zou passen bij jongere kinderen. Daarentegen wil Gabko niet meer geholpen worden bij het naar het toilet gaan (grote boodschap). Natuurlijk kan dat ook gewoon passen bij het zelfstandiger worden dus we gaan daar gewoon in mee alhoewel we wel een controle-veegje doen i.v.m. de hygiene.

En ja wat is er heerlijker dan vol overgave en een diepe zucht een welgemeend 'Moje mama' (MIJN mama) te horen met daarbij een dikke knuffel wanneer we samen na een lange en enerverende ochtend het ziekenhuis (i.v.m. de adoptiekeuring) verlaten. De tranen spongen me in de ogen, wat een overgave van zo'n heerlijk mannetje (in dit geval Gabko).

Gustik uit zich nog niet zoveel in woorden maar hang regelmatig om onze nek om even lekker te knuffelen en geeft spontaan heel veel kusjes. Hij komt ons zelfs 's-ochtends wekken met een kus. Hij is heel lief maar kan met z'n ondeugende oogjes en z'n charmante blik je echt helemaal inpakken. Mama's hartje zegt dan echt iets heel anders dan mama's ratio. Maar consequent zijn blijft ons motto en daarvoor krijgen we heel veel terug hebben we al gemerkt. Eén keer uitleggen dat iets niet mag en bij ongehoorzaamheid op het stoeltje is voldoende om de boodschap te laten blijven hangen. Waarna ze ons vervolgens zelf komen vertellen wat er niet mag. Deze duidelijkheid geeft hen tegelijkertijd zoveel veiligheid en houvast.

Soms komt Gabko binnenlopen (tijdens het buitenspelen) om mama te melden dat 'Gustik-Velki-Pez' (Gustik-grote-hond) aan het doen is. Aangezien wij de zijstraatjes van het plantsoen hebben bestempeld als Velki-Pez om ervoor te zorgen dat de jongens die straatjes niet in gaan weet mama dan precies wat er loos is. Als mama dan aan Gabko vraagt 'waar ?' loodst hij mama exact naar de grote-boze-hond-straat !

Afgelopen zaterdag hadden we de bijeenkomst van de Slowakije-kids-dag en dat was erg leuk (organisatoren bedankt !). In een grote indoorspeeltuin ter hoogte van Apeldoorn hadden we met de andere leden afgesproken. Eindelijk elkaar in levende lijve zien en natuurlijk pronken met onze jongens. Iedereen was erg nieuwsgierig naar onze mannen maar ze kregen weinig gelegenheid ze te bekijken want ze verdwenen direct in het speelparadijs. Ons werd maar weer eens duidelijk dat ze 't geweldig goed doen. Ze wisten ons precies te vinden in de mensenmenigte en voor hulp, een plasje, drinken of eten werden alleen wij aangesproken. Door de ervaringsverhalen van de anderen hoorden we ook dat we het echt heel erg getroffen hebben met onze jongens (dat wisten we natuurlijk al wel maar die bevestiging is toch fijn). Ook andere ouders, die inmiddels al twee jaar thuis zijn, zaten maar te wachten op de voorspelde terugval maar hebben 'm nog niet meegemaakt. Het kan dus ook gewoon heel goed (blijven) gaan en dan moet je je niet al teveel vastpinnen op de Indianenverhalen van de VIA-cursus. Het is natuurlijk goed dat ze je tijdens de cursus wijzen op de valkuilen, haken en ogen maar je kunt je er soms ook blind op staren en bijna vergeten om vooral te genieten. Helaas moesten we er weer vroeg vandoor omdat Niels z'n vlucht naar Praag moest halen dus de bijeenkomst duurde maar zo'n 2,5 uur voor ons. We verheugen ons alweer op het volgende treffen.

Voorlopig houden we het bezoek nog even buiten de deur ook al willen we natuurlijk graag iedereen ontvangen. We merken dat de jongens hier wel bij varen en willen thuis als 'veilige haven' houden totdat de wereld voor hen ook wat groter wordt (lees als ze naar school gaan en meer contacten opbouwen). Jullie mailtjes, telefoontjes, sms-jes, kaarten etc. worden nog steeds erg gewaardeerd en we bedanken jullie dan ook vanuit ons hart voor jullie geduld en begrip.

In het foto-album heb ik een aantal nieuwe foto's ge-upload. Wanneer de volgende update komt kan ik niet beloven, dat houdt het ook spannend voor jullie, hahahahahahahahhaa.

  

Gggeitjes_2Zondag 23 mei 2010

Zo en dan zijn we alweer een week thuis is Dom Hollandska. Het is echt heel erg leuk maar vooral ook erg wennen. A l die opmerkingen die we van te voren kregen als 'zo, dan gaan jullie wel een heel ander leven tegemoet' en 'van een boek lezen komt voorlopig niets meer' en noem ze maar op, zijn allemaal waar. Ik had toch de illusie dat ik dat allemaal wel zou kunnen als multi-tasker maar de dagen worden nu geleefd op het ritme van de kinderen. Ik ben al blij dat ik door de weeks een aantal wasjes kan draaien, het huis af en toe kan vegen/zuigen en de vaat bij kan houden terwijl er twee springerige kleuters om me heen hangen en alles (maar dan ook alles) uitproberen. Regelmatig moet ik om ze lachen maar soms denk ik wel eens, hoe doen anderen dit toch ? Om ons heen horen we, als ze eenmaal naar school gaan dan krijg je wat meer armslag en kom je weer aan je normale huishouden toe. Nu, daar houden we ons dan maar aan vast want dat zou wel fijn zijn. Vooralsnog genieten we enorm van de jongens (incl. hun ondeugende buien) en laten we de boel maar een beetje de boel. In het weekend (als papa ook thuis is) maken we wel een inhaalslag met de dagelijkse dingen.

De jongens lopen hier in huis en buiten rond alsof ze niet anders gewend zijn. T is heerlijk om te zien hoe snel ze door de buurkinderen in de groep worden opgenomen. Ze zijn niet meer binnen te houden met zo'n fantastisch grote speeltuin om de hoek. Gelukkig is het weer ons, al sinds we thuis zijn gekomen, goed gezind dus we laten ze ook maar lekker spelen. Het is nog wel even wennen aan het 'loslaten' van de jongens want ze willen echt af en toe dat we uit hun zicht verdwijnen maar we zijn nooit ver weg (achter de bosjes, in de deuropening etc.). Verder is het ook goed om te merken dat wanneer we (voor hun nieuwe) vrienden ontmoeten, ze in eerste instantie argwanend zijn en dicht bij ons blijven. Na een minuut of 10 gaan ze langzaamaan iets verder bij ons vandaan in de woonkamer van de vrienden spelen met de andere kinderen. In de supermarkt blijven ze met hun kleine karretjes dicht bij mama in de buurt en zijn ze een grote hulp. Boodschappen doen met kinderen is ook voor mama een hele exercitie. Mama leert iedere dag weer bij. De eerste keer ging mama met buggy en een fietsje met zijwieltjes naar de supermarkt lopen maar dat was niet ideaal want oversteken met de buggy ging nog wel (mama in control) maar Gabko (op de fiets) vond het fantastisch dat al die auto's op de zebra voor hem stopte en bleef dus zelf ook op de zebra staan kijken naar de auto's (Colette ik herken hier iets in !). Toen een andere mama op de fiets tegen haar dochtertje van ongeveer 10 op de fiets zij dat ze maar even op ons moest wachten omdat deze mevrouw (ik dus) wel iets heeeeeel lastigs aan het doen was, begreep ik dat ik dit de volgende keer anders aan moest pakken.

De volgende boodschappenronde deed ik enkel met de buggy waar Gabko (4,5 jaar) dan wel heel graag in wilde zitten. De buggy was eigenlijk voor als ze niet meer wilden lopen en dan vooral voor onze jongste Gustik (ruim 3 jaar). Maar daar dacht zijn broer dus anders over. Hij kroop er direct in en Gustik wilde de wagen wel duwen. Daar waar mama dacht dat dat wel snel te zwaar zou zijn voor hem, verbaasde hij mij door de hele heen- en terugweg de buggy geduwd te hebben (met zijn grotere broer erin). Maar in zo'n mandje van de buggy gaan toch wel erg weinig boodschappen, ook dat ontdekte mama. Bepakt en bezakt met pakken sap tussen Gabko's benen in liepen we terug naar huis. Op de heenweg waren we nog even langs de lammetjes geweest om ze brood te voeren. Oud brood hebben we, sinds we kinderen hebben, niet meer dus de lammetjes hadden mazzel. De lammetjes zijn overigens geitjes maar dit woord kenden de jongens al en toen ze de geitjes zagen werden die direct bestempeld als lammetjes. We laten het maar even zo en zullen het later proberen goed te maken met de geitjes. De dag erna had mama bedacht om dan maar lopend met de fietskar boodschappen te gaan doen want daar kon tenminste aardig wat vracht (kinderen en boodschappen) in. Helaas maar waar, kon de fietskar op 2 cm na niet door het poortje bij de Plus. Dus dat betekende de kar bij de ingang achter laten en de boodschappen in een karretje en na de kassa weer overladen. Ach ja mama heeft toch de hele dag geen andere verplichtingen (voorlopig) dus boodschappen doen duurt ruim 1,5 uur (incl. de 'lammetjes').

Ook zijn we van de week even langs de taalklas gelopen om te kijken of Gabko niet tóch nog een poosje mee mag draaien daar. Voordat we de jongens hadden gehaald had men daar gezegd dat hij niet meer ingeschreven kon worden omdat het taalklasje voor kindjes t/m 4 jaar was en hij zich daar waarschijnlijk niet meer op zijn gemak zou voelen als grootste van de klas. Nu met zijn 98 cm is hij dat zeker niet en om dat te verhelderen heb ik ze beiden maar even meegenomen naar de juf om het haar zelf te laten zien. Ook zij zag dat dat waarschijnlijk niet zo'n probleem zou zijn. Ze beloofde om contact op te nemen met de basisschool en met de directeur daarvan te overleggen wat wijsheid is. We zouden het zo sneu vinden voor Gabko als zijn jongere broertje hem straks voorbij streeft in het Nederlands. Dat zal niet echt positief zijn voor zijn zelfvertrouwen. We mochten alvast even in een gewoon (niet taal-)klasje gaan kijken. De 'mannen' bleven heel schuchter op de drempel van het klasje staan kijken. Toen is vroeg of ze school leuk vonden, knikten ze bedeesd maar naar binnen gaan was er (nog) niet bij. De hoofdjuf nodigde ons uit om eind mei een uurtje te komen kijken in de taalklas. Ik (en evt. papa) mag er dan bij blijven en kan onze 'hechtings-richtlijnen' even met de juf bespreken. De hoofdjuf stelde voor om dat in juni dan nog een aantal keer te herhalen en dan kan, in ieder geval Gustik maar mogelijk ook Gabko, na de zomervakantie starten.

Ook hebben we inmiddels een bezoekje gebracht aan de huisarts om zowel hem als de jongens met elkaar kennis te laten maken. De huisarts adviseerde ons toch om ze door een kinderarts na te laten kijken en suggereerde de adoptiescreening. Wij hebben de dokter uitgelegd dat we van de noodzaak daarvan nog niet overtuigd zijn. Zeker gezien de daarmee gepaard gaande kosten van ongeveer € 700,00 per kind (die niet vergoed worden door de verzekering). We suggereerden om de individuele onderzoeken op verwijzing van de huisarts te laten doen zodat de onderzoeken op een andere code door de artsen gedeclareerd worden bij de zorgverzekeraar dan de adoptiescreeningscode. De huisarts zei dat hij op basis van hun groeiachterstand ze door wilde verwijzen en dat het dan zeer waarschijnlijk niet meer als adoptiescreening bestempeld zal worden (lees: 'wel vergoed zal worden'). Wat heerlijk toch zo'n meedenkende huisarts, heel fijn.

Verbazingwekkend is het ook om te zien dat de jongens de taal zo snel oppikken. Dagelijks benoemen we de dingen tijdens het eten zoals bord, vork, mes, lepel, tafel, stoel, sap, brood, kaas, melk etc. etc. Sommige woorden hebben we maar één keer voor hoeven zeggen en die weten ze de volgende dag nog. Jammer genoeg merken we ook dat ze bepaalde Slowaakse woorden al niet meer (her)kennen. T is zo wonderlijk hoe het brein dat allemaal kan verwerken en niet in de war raakt. Vooral Gabko vindt het erg leuk om nieuwe woordjes te leren en vraag er zelf naar door dingen aan te wijzen en ons dan aan te kijken en in het Slowaaks te vragen 'wat is dat?'. Gustik is natuurlijk net 3 jaar en was nog bezig om goed te leren praten in het Slowaaks. Maar hij pikt er ook al aardig wat van mee. We vermoeden wel dat er een logopedistje aan te pas moet komen om bepaalde klanken te verfijnen. De bouw van hun mond en verhemelte is op andere klanken dan het Nederlands gebaseerd dus dat is ook niet verwonderlijk. Wij hebben ook enorm veel moeite met het uitspreken van Slowaakse woordjes en daar moeten de jongens dan ook weer heel hard om lachen. Hoe vaak ze niet lettergreep-voor-lettergreep aan ons woordjes hebben geleerd ! Zo heeft Gabko ons het Slowaakse woord voor 'jarig' geleerd n.a.v. de verjaardag van buurjongen Vigo. Ik heb het nagekeken in ons woordenboekje en hij hield ons echt niet voor het lapje.

Binnenkort (halverwege juni) hebben we een bijeenkomst van de Yahoo-groep Slowakije-kids en daar verheugen we ons enorm op. Het lijkt ons heerlijk om onze ervaringen te kunnen delen en spiegelen met andere ouders die uit Slowakije hebben geadopteerd of nog gaan adopteren. Zij zullen soortgelijke situaties hebben gehad, herkennning, adviezen etc. die 'gewone' ouders ons niet kunnen geven omdat de aanpak van adoptiekinderen toch enigzins verschilt van 'gewone' kinderen.

Papa is inmiddels alweer een week aan het werk maar komt daar waar het kan (eigen baas) tussen de middag thuis eten en probeert iedere avond met eten thuis te zijn en nog wat tijd met de jongens door te brengen.

Voorlopig vul ik mijn dagen met de dagelijkse beslommeringen, de 'lammetjes', de speeltuin, boodschappen doen, woordjes leren, zingen, tellen, billen afvegen (ook tijdens het schrijven van dit stukje), ondergespetterde wc's poetsen (met drie mannen in huis), vriendinnen met kinderen bezoeken etc. en geniet ik volop.

Donde rdag 13 mei 2010 (Hemelvaartsdag, we zijn thuis !)

Tijdens onze speurtoch naar een leuk passend aankomstkaartje kwamen we van een koude kermis thuis. Voor zover er al adoptiespecifieke aankomstkaartjes zijn, zijn ze vooral gericht op bijv. China, Colombia enz. Oost-Europa is toch nog vaak een uitzondering in adoptiekaartjesland. We hadden zelf al wat ideetjes en met heel veel dank aan Lotte (die ons heeft geholpen onze kaartjes te ontwerpen) showen we jullie met trots het resultaat van ons aankomstkaartje. We wilden in het kaartje tot uitdrukking brengen dat we onze jongens op deze speciale manier hebben gekregen en daarbij zowel hun eerste als hun tweede vaderland in ere houden.

Aankomstkaartje_weblog_achterkant_4

Buitenkant aankomstkaartje

Aankomstkaartje_weblog_voorkant

Binnenkant aankomstkaartje

Bepakt_en_bezakt

Maandag 12 april 2010

 

Afgelopen vrijdag had ik mijn laatste werkdag en dat werd met een feestelijk tintje afgesloten vanwege zowel mijn verjaardag als ons aanstaande vertrek. Ik ben overladen met mooie kadootjes en bloemen. Bijzonder ook om direct al te merken dat je niet meer alleen Natasja bent maar ook 'de moeder van' en dat terug te zien in de kadootjes die je krijgt ;-) . Door alle fijne reacties, de flexibiliteit van mijn duobaan-collega Jenifer (thanks meid !) en de steun van alle andere collega's kon ik met een gerust hart de deur achter me dicht doen.

 

De werkzaamheden op kantoor bij Niels worden vandaag afgerond en overgedragen. De auto is, op een paar kleine dingetjes na, bepakt en bezakt. Morgenochtend op tijd eruit en dan onderweg naar Halle voor het afreisgesprek.

 

Wonderbaarlijk genoeg voelen we ons beiden erg relaxed met een gezonde boost van spanning voor wat komen gaat. Die spanning zal zich nog wel opbouwen tot 20 april, wanneer we de jongens ontmoeten. Het volgende bericht op de web-log zal vanuit Slowakije komen (onder de categorie 'De Reis') want morgen hebben we waarschijnlijk geen internetverbinding.

 

Ahoj !

 

Koffers

Woensdag 7 april 2010

 

Vanmiddag zijn we gebeld met het heuglijke nieuws dat we naar onze jongens in Slowakije mogen!

 

As. dinsdagochtend 13 april vertrekken we naar de vergunninghouder (de stichting die de bemiddeling voor ons regelt) in Halle (vlak voor de Duitse grens) voor ons afreisgesprek. Daarna (want we zijn dan tenslotte toch al een dikke twee uur op weg richting het Oosten van Europa) rijden we direct door naar Slowakije. We maken dinsdagavond in Tsjechië een tussenstop om woensdagochtend de 14-de verder te rijden naar Slowakije. Daar hopen we aan het eind van die dag aan te komen.

 

Op zondag 18 april worden we officieel verwacht in Slowakije om op maandag 19 april onze contactpersoon/advocaat te ontmoeten. Dinsdag 20 april zullen we dan eindelijk onze jongens Gabriel & Gustáv ontmoeten. Het contact wordt langzaamaan (afhankelijk van hoe de jongens reageren) in een paar dagen opgebouwd waarna de pedagoog/psycholoog van het tehuis aangeeft dat we de jongens mee mogen nemen naar ons onderkomen. Ze zullen dan 24 uur per dag bij ons zijn tot de datum van de rechtbankzitting. Die is gepland op dinsdag 11 mei waarna we zeer waarschijnlijk (als al het papierwerk op tijd in orde is) terug kunnen reizen naar Nederland. Als alles volgens planning verloopt hopen we rond 13 mei weer in Nederland te zijn.

 

In categorie 'De Reis' zullen we een reisverslag bijhouden (als de internetverbinding het toelaat).

 

Zo en nu moeten we nog even twee dagen 'gewoon' werken en een hele berg regelen maar we weten waar we het voor doen.

 

Gabriel & Gustáv, papa en mama zijn onderweg !!!

 

Img_3824

Maandag 22 maart 2010

Tsja, en zo is er alweer een maand voorbij gevlogen sinds het vorige berichtje. Een maand waarin er nog veel is geregeld, veel is misgegaan (waterschade op laminaatvloer in kinderkamer, schoorsteenbrand en wasmachine van een half jaar oud ging stuk) maar ook een maand waarin het verlangen steeds groter wordt om de jongens te ontmoeten. Je vormt je een beeld van de kinderen maar of dat klopt met de werkelijkheid ? Wanneer zouden ze onze kadootjes krijgen, wanneer zouden ze over alles wat komen gaat geïnformeerd worden, wanneer gaan we ze voor het eerst zien, wanneer is de rechtbankzitting, wanneer zijn we dan ongeveer terug in Nederland, wanneer, wanneer …………………. De vragen blijven maar in ons hoofd spoken en een antwoord kan iedere dag komen maar wanneer (daar issie weer) komt dat verlossende telefoontje. We staan in de startblokken om te vertrekken maar kunnen nog niets, behalve het welbekende afwachten. Ook werktechnisch kunnen we nog niets afspreken aangezien alles afhangt van de afreisdatum. Alle afspraken worden dus onder een heel groot (maar door iedereen begrepen) voorbehoud gemaakt.

We hebben inmiddels wel de bevestiging binnen gekregen dat onze jongens ingeschreven zijn voor de basisschool. Er waren dus voldoende plekjes, leek ons ook geen probleem aangezien Niels als eerste in alle (koude) vroegte voor de deur lag op de inschrijvingsdag. Ook de bevestiging voor de plaatsing op de wachtlijst voor de taalklas voor Gustáv is binnen. Nu is het even afwachten wanneer daar een plekje vrij komt voor hem, dat zou toch mooi meegenomen zijn als hij daar eerst nog een poosje de Nederlandse taal kan oppikken. Jammer genoeg was dit (gezien de leeftijd) voor Gabriël niet mogelijk. Gelukkig staan de buurkindertjes te trappelen om ze te helpen Nederlands te leren. Ze hebben al geregeld gevraagd hoe dat nu toch moest strakjes met Gabriel en Gustáv want die praten zeker geen Nederlands ? Ook de helpende hand bij het bijbrengen van Neerlands volkssport nr. 1, voetbal, is al geboden door zowel Vigo als Yur. En Evi kan al heel goed lezen dus die wilde ze wel helpen met Nederlands leren.

Afgelopen zaterdagochtend kwam Vigo een paar uurtjes bij ons spelen omdat zijn moeder naar een gymwedstrijd van Evi ging kijken en papa moest werken. Na de hele speelgoedkast onderzocht te hebben kwam hij met een kleurboek aanlopen en vroeg of hij daarin mocht kleuren. Aangezien zijn nichtje de avond daarvoor in het ziekenhuis was opgenomen vroeg ik hem of hij voor haar een mooie kleurplaat ging maken. Neeeeeheeee, voor Gabriel en Guuuuhuuuus ! (Gustáv vindt hij niet mooi, zei hij) Dus ik zei nog dat hij daar alle tijd nog voor had en dat het nu misschien leuker was om voor zijn nichtje iets te maken maar Vigo was niet van zijn plan af te brengen, het moest en zou een tekening voor G&G worden (zie foto bij dit bericht). De tekst heeft hij zelf bedacht (smelt-smelt, hoe schattig he ?!!!) en moest ik erboven schrijven. Hij heeft zelf zijn naam eronder gezet en het hartje.

Dus Gabriel en Gustáv, kom nu maar snel !!!

 

Dsc00255b_2 Zaterdag 20 februari 2010

Eindelijk weer even een gaatje gevonden om de weblog te updaten. Afgelopen woensdag is ons pakketje (klik op foto bij dit berichtje) met kadootjes en de fotoboekjes via DPD verzonden naar Slowakije. Volgens de track-and-trace was het pakket gisterochtend ergens bij de grens van Duitsland en Tsjechië. Hopenlijk krijgen de jongens het dan ergens begin volgende week. We zijn zo benieuwd naar die lieve smoeltjes en hoe ze zullen reageren maar helaas kunnen we daar niet bij zijn. Wel staat ons adres op de doos dus misschien krijgen we wel een berichtje terug, whishfull thinking ;-) .

 

Verder zijn we nog steeds in gespannen afwachting van de afreisdatum die nu hopenlijk niet zo heel lang meer op zich zal laten wachten. Het zou toch vreemd zijn als ze de jongens nu gaan vertellen wat ze te wachten staat en dat het dan nog maanden zal duren. Dat lijkt ons kind-onvriendelijk. 'T is voor ons al moeilijk dat wachten tot we naar ze toe mogen laat staan voor hun om uberhaupt te begrijpen wat er gaat gebeuren en hoe lang dat dan nog duurt.

 

Oooh lieve knullen jullie moesten eens weten hoe we naar jullie komst uitkijken. Alles wordt hier in huis in sneltempo in gereedheid gebracht. Kamertje wordt mooi, alle kleertjes worden gewassen, gestreken en liggen heerlijk fris in de kast op jullie te wachten. Oooh wat voelde dat goed die kleine onderbroekjes, pyjamaatjes en truitjes opvouwen, heerlijk ! En ooooh hoe dom was mama toch om te denken dat jullie t-shirtjes op onze (grote mensen-) kledinghangertjes passen ! Dus mama gaat straks maar even naar de winkel om kinderhangertjes te halen. Goh je koopt wat af zo met twee kleine kinderen (niet) in huis ;-)

 

Er wacht jullie hier ook al een boel leuk speelgoed wat we gekocht en gekregen hebben en natuurlijk een heleboel (ongeduldige) vriendjes en vriendinnetjes om mee te spelen. Buurjongetje Vigo (wordt 6 dit jaar) heeft al even gekeken of hij nog wel in Gustáv's bedje zou kunnen. Nou met z'n armpjes langs z'n lijfje en z'n beentjes een beetje opgetrokken kon dat best, hahahahahaha ! Toch verkoos hij Gabriel's bed want die was pas echt stoer (en daar kon je 's-nachts gewoon zelf uit). De kamer is door zowel Vigo als door zijn broer Yur en zus Evi goedgekeurd en ze wilden daar graag een keer (of meer) komen spelen.

 

Nou das een hele opluchting dat al het harde werken aan de kamer niet voor niets is geweest :-) .

Glashelder Dinsdag 9 februari 2010

Zoals beloofd hierbij het reisverzekeringsverhaal. Onze IJSkoude douche gaat uit naar de firma Interpolis. Luister (lees: 'lees') en huiver:

 

Een attente mede-adoptie-ouder attendeerde ons op het feit dat we eraan moesten denken onze reisverzekering alvast aan te laten passen omdat onze heenreis naar Slowakije verzekerd dient te zijn voor twee personen maar de terugreis uiteraard voor vier personen. Eigenlijk dacht ik hier nog het makkelijkst over qua bureaucratische rompslompen (die ik wel bij de gemeente etc. verwacht). Maar bij een commerciële organisatie waar alles zo 'glashelder' is, moet dat toch geen probleem zijn ?! Niets bleek minder waar.

 

Interpolis is van mening dat zij haar 'standaard' richtlijnen dienen te hanteren en daarbij geldt dat de reis in Nederland begonnen moet zijn én er moet een ziektekostenverzekering voor de kinderen geregeld zijn. Wat de ziektekostenverzekering betreft was alles met één enkel telefoontje aan de firma Menzis geregeld, geen enkel probleem en geen ingewikkelde vragen. Wat het startpunt van de reis betreft was dat in ons (ouders) geval in orde en dekt onze bestaande doorlopende reisverzekering alle risico's. Maar in het geval van Gabriel en Gustáv gaat die vlieger dus niet op. Hun reis begint in Slowakije en om die reden kan (lees: 'wil') Interpolis hen niet verzekeren. Een nogal starre manier van benaderen vonden wij. Temeer omdat in geval van bijv. zwangerschap en onverwachtse bevalling in het buitenland (bijv. tijdens vakantie) de baby wél verzekerd is op de terugweg ! Als wij tevens niet zo eerlijk waren geweest om het hele (adoptie)verhaal te vertellen en 'gewoon' onze kinderen bij hadden willen laten schrijven op onze polis, dan was dit ook geen probleem geweest. Nu vraag ik je, hoezo 'Eerlijk duurt het langst' ?

 

Máááááár ……………. zei Interpolis, als ze eenmaal in Nederland zijn, kunnen ze uiteraard wel verzekerd worden hoor. Ja hoor, As-If !! Nu niet accepteren, straks ook geen nieuwe klantjes natuurlijk hé ?!!! Dat was voor ons al wel heeeeeel glashelder !

 

Via Niels' zakelijke verzekeringstussenpersoon zijn we uiteindelijk bij London verzekeringen terecht gekomen die (net als Menzis) helemaal niet moeilijk deden en ons complete gezin gewoon wilde verzekeren. Ze wensten ons zelfs nog een hele goede reis en fijne tijd in Slowakije toe, Top !

 

En dan zijn we nu ook weer een stapje in de procedure verder. Afgelopen weekend, terwijl we midden in onze twee-dagen-durende behangsessie zaten, viel er een brief van Kind & Toekomst op de mat. Daarin werd ons verzocht om een pakje op te sturen aan Gabriel & Gustáv. Natuurlijk stond dat al een poosje klaar met daarin een rugzakje dat dierengeluiden maakt, een 'afschiet' autootje en een lekkere zachte knuffel. We hoeven alleen nog een fotoboekje toe te voegen met foto's van onszelf, de poezen, het huis, hun slaapkamer, de auto en allerhande zaken die ze in de eerste periode tegenkomen (nog geen foto's van familie en vrienden). Aangezien ik die boekjes al compleet digitaal klaar had staan (alleen de foto van de kinderkamer moest nog toegevoegd worden zodra de kamer klaar is) was dat een kwestie van bestellen en toevoegen aan het pakketje zodra 't boekje binnen zou komen. Maar ja, de familie en vrienden mochten er dus (nog) niet in omdat dat te verwarrend zou kunnen werken. Dus, alle noest arbeid ten spijt, heb ik die pagina's er maar weer uitgehaald. Een compleet boek met foto's van vrienden en familie nemen we dan t.z.t. zelf wel mee naar Slowakije zodat de jongens jullie gezichten toch alvast een beetje kunnen leren kennen nadat ze een beetje aan ons gewend zijn.

 

En zoals hierboven al summier geschreven, hebben we dus flink wat meters gemaakt met de kamer voor de jongens. Het plafond is van het weekend gesausd en alle muren zijn behangen. Het resultaat mag er wezen, al zeggen we 't zelf (foto's plaats ik vanavond even in de rechterkolom op deze site). Vandaag worden de nieuwe radiatoren geplaatst, nette koofjes getimmerd om die foeilelijke verwarmingsbuizen, nieuwe vensterbanken gemonteerd en gordijnrailsen opgehangen. Dat zal ook wel een heel ander gezicht zijn als we thuis komen. Volg de vorderingen op de voet in het foto-album hiernaast ——>

Rij2 Dinsdag 2 februari 2010

 

Vorige week hadden wij een afspraak voor een intakegesprek bij de basisschool voor zowel Gabriel als Gustáv. Tijdens dit gesprek werd al snel duidelijk dat Gabriel (die eigenlijk naar groep 1 zou 'moeten') niet ingeschreven kon worden voor deze school omdat groep 1 simpelweg vol zat. Gustáv zou eventueel ingeschreven kunnen worden voor groep 0 maar daarvoor moesten we dan wel 2 februari in de rij gaan staan om hem aan te melden. Dan zou het nog de vraag zijn óf hij een plekje zou krijgen want er zouden maar 27 nieuwe plaatsen komen waarbij de broertjes/zusjes van kinderen die al op deze school zitten voorrang kregen op de lijst. De plekken die daarna over zouden blijven konden dan (op basis van 'wie het eerst komt, die het eerst maalt') toegewezen worden aan nieuwe aanwas. Het werd ons al snel duidelijk dat we (als we al een plekje voor Gustáv zouden kunnen bemachtigen) dan twee kinderen op twee verschillende scholen zouden krijgen en dat is natuurlijk geen ideale situatie.

 

Met wat creatief denkwerk en overleg met de directeur van de school zijn we toen tot de conclusie gekomen dat we er wellicht verstandig aan doen om Gabriel óók in groep 0 te laten beginnen. Gezien de taalachterstand (waarvoor Gustáv nog wel aangemeld kon worden in een taalklasje op de peuterspeelzaal) heeft Gabriel toch nog een hoop in te halen en op deze manier hoeft hij niet op zijn tenen te lopen. Gelukkig hebben ze op deze school drie combiklassen met groep 0,1 en 2 leerlingen en zijn de kinderen in die klassen dus allemaal tussen de 3 en 6 jaar oud. Gabriel zal dus zeker niet opvallen als de oudste leerling van de klas. Mocht hij het allemaal heel snel oppikken en al wel het niveau van groep 1 halen dan kunnen ze daar individueel op inspelen.

 

Deze creatieve denkweg had als direct gevolg dat we dus afgelopen dinsdag letterlijk 'in de rij' moesten om onze kinders aan te melden voor de nieuwe groep 0. Onder het mom van 'gedeelde smart is halve smart' toog Niels om 5.30 uur in de ochtend (!!!) naar het schoolplein en zou ik hem rond 8.30 uur aflossen om het laatste deel (binnen in de school) tot 14.30 uur ons stoeltje bezet te houden. Ingepakt als een eskimo (snowboots, skibroek, dikke jas, sjaal muts en handschoenen, ja echt waar !) vertrok hij in het donker naar school. Uiteraard kon ik niet meer slapen en sms-te ik hem om 5.55 uur offie de eerste was. En jawel hoor, hij was nr. 1 mijn hunk ! Binnen een uur stonden ze er met z'n zessen. Toen ik hem om 8.15 uur afloste waren ze inmiddels binnen gelaten en zaten ze in de aula aan de koffie. Na een kwartiertje werden we naar de gymzaal verplaatst waar we de rest van de dag naar de appenkooi-opstelling hebben zitten kijken. Daar zaten we dan op een rijtje (op volgorde van binnenkomst hé !) een beetje onwennig te wachten. Af en toe kwam er een juf of meester bij ons kijken ;-) en bracht koffie/thee en koekjes. Ja, ja we werden verwend ! De gesprekken kwamen lekker op gang en al met al werd het nog gezellig ook. De meegebrachte tijdschriften/boeken werden amper bekeken. Wel werden we als een ware bezienswaardigheid door door-de-wol-gewassen-ouders begluurd door de ramen, 't leek wel een beetje de dierentuin alleen zaten wij nu aan de verkeerde kant van het glas.

 

Als het bij dit clubje van 6 ouders zou blijven dan hadden we dus ook wel om 14.30 uur kunnen komen binnenlopen. We baalden een beetje want er waren waarschijnlijk 14 'vrije' plekken …………………… Stiekem spraken we, al grappend, af dat ouders die na 14.00 uur binnen zouden komen genegeerd zouden worden op het schoolplein t.z.t. en dat daarmee geen 'speelafspraakjes' gemaakt werden (tenzij 's-ochtends vóór zes uur natuurlijk). En inderdaad even na 14.00 uur meldden zich toch nog 3 ouders.

 

Uiteindelijk werden we om even voor half drie uit de gymzaal 'bevrijd' en kregen we een volgnummertje (joehoe, weer een NR !). We werden toegesproken door de directeur en kregen een rondleiding en de felbegeerde (genummerde) inschrijfformulieren die we op ons gemak thuis in konden vullen en opsturen/afgeven. Eindelijk zat deze lange dag erop. Wat een mazzel dat we op 11 januari ons voorstel hebben gekregen. Als het voorstel na de inschrijvingsdag was gekomen dan hadden we echt een probleem gehad. Nou ja probleem is ook weer een groot woord, er zijn ook andere scholen maar dit was nu eenmaal onze eerste en meest praktische keus.

 

Lieve jongens, later lachen jullie (en wij nu ook al) hier hartelijk om. We hebben het met liefde voor jullie gedaan en hopen dat jullie het heel erg naar jullie zin zullen hebben op deze school !

 

Binnenkort meer over de aanmelding voor de reisverzekering (ook al zo'n farce!). Maar dat verhaal houden jullie nog even tegoed.

SlingerWoensdag 20 januari 2010

 

En toen was het de derde verjaardag van onze zoon Gustáv. Hoe onwerkelijk het nog is dat Gabriel & Gustáv onze kinderen gaan worden, onze gedachten waren vandaag natuurlijk bij Gustáv. Hoe zouden ze zijn verjaardag vieren ? Krijgt hij ook kadootjes ? Mag hij vanavond wat langer opblijven ? Versieren ze daar ook het huis met slingers en ballonnen ? En …….. zouden ze de kinderen al over ons verteld hebben ? Wij hebben er een bescheiden feestje van gemaakt en zijn lekker uit eten gegaan bij een Koreaans restaurant (bij gebrek aan een Slowaaks restaurant). Heerlijk gesmuld en er te laat achter gekomen dat we morgenvroeg naar de tandarts moeten ! Sorry tandarts. Thuis hadden we het huis ook versierd met een supergave zelfgemaakte vlaggenlijn (ook een beetje vanwege de jubelstemming door het voorstel natuurlijk).

 

Een aantal super attente vrienden had er zelfs aan gedacht om een kaartje voor Guus te sturen en diverse felicitatie-sms-'jes deden ons iedere keer weer van oor tot oor glimlachen. Volgend jaar gaat deze dag echt uitgebreid gevierd worden hoor !

 

Tsja en wat doe je dan op de verjaardag van je zoon terwijl je er niet bij kunt zijn. Nou ja nog genoeg te regelen voordat we naar onze jongens af kunnen reizen. Dus mama is vandaag op jacht geweest voor een mooi behangetje en voeringstof voor de gordijnen voor jullie kamer. Volgende week komt de stucadoor en Rob de Bouwer om het voorwerk te doen en dan kunnen we (lees mama) aan het eind van de week gaan behangen. Dan kan papa de bedjes in elkaar zetten en daarna volgt het leukste waar papa zo'n hekel aan heeft, namelijk The A-word, De accessoires !

Kadootje Donderdag 14 januari 2010

 

Zojuist maar gelijk even het telefoontje met Kind & Toekomst gepleegd. De dame aan de lijn kon mij vertellen dat we nu eerst moeten wachten op een berichtje van hun dat ze in Slowakije de jongens over ons verteld hebben en dan mogen we een kadootje opsturen. Daarna zal het volgende bericht komen van de datum voor de rechtbankzitting. Helemaal uitsluiten dat we over twee weken af moeten reizen kon ze niet maar ze achtte de kans heel klein.

 

Voor de zekerheid zetten we toch maar aardig wat vaart achter alle zaken die nog geregeld moeten worden maar we zijn een klein beetje minder ongerust over die (hele) snelle afreis.

Lottobal

Woensdag 13 januari 2010

Na twee dagen volledig van de wereld te zijn geweest eindelijk even een web-log-momentje. Hoe we ons nu voelen is heel moeilijk te beschrijven. Het voelt, wat mij betreft, aan alsof die grote gele Lotto-bal afgelopen maandag met 100 km per uur is ingeslagen. Ik heb werkelijk twee dagen het gevoel gehad of ik met mijn hoofd in die Lotto-bal zat gevuld met dikke plukken watten zodat het geluid en de beleving van de buitenwereld compleet aan me is voorbij gegaan. Maag van streek, darmen (helaas) ook, weinig slaap en overal spierpijn.

 

Vandaag weer 'gewoon' naar mijn werk geweest maar tijdens het opmaken van de assessment-rapportages of het verzenden van uitnodigingen gleden mijn gedachten continu af naar de jongens en wat we allemaal nog moeten regelen voordat we afreizen. Gisteren ben ik direct langs de door ons beoogde basisschool gegaan om een afspraak te maken voor inschrijving want onze Gabriel wordt in oktober al 5 jaar en tegen die tijd is hij er mogelijk ook al best aan toe om naar school te gaan aangezien hij in Slowakije nu ook al naar de creche gaat. Hier liep ik (na gedacht te hebben ervan af te zijn) tegen de volgende wachtlijst op. Inschrijving gaat zomaar niet, we hebben een afspraak voor een intake op 25 januari as. Ook maar direct langs de peuterspeelzaal waar ze ook een speciaal taalklasje hebben om de taalontwikkeling te stimuleren. Ook hier een wachtlijst. Tevens bij de drukker geweest om te kijken wat de mogelijkheden zijn m.b.t. adoptiekaartjes. Daar gelukkig alleen maar een levertijd :-) en die viel reuze mee.

 

Graag maken we ook even van de gelegenheid gebruik iedereen die ons heeft gemaild, een kaartje heeft gestuurd of een reactie op onze web-log heeft achtergelaten ontzettend te bedanken voor de overweldigende belangstelling en jullie lieve woorden. Zoveel belangstelling en mensen met vragen over 'hoe nu verder', teveel om (op dit moment) één voor één persoonlijk te beantwoorden. We hopen dat jullie daar begrip voor hebben, vandaar via deze weg onze hartelijke dank, dit doet ons heeeeeel heeeeel erg goed !!

 

Om de meest gestelde vraag maar even te beantwoorden: 'Hoe nu verder ?' Tijdens het voorstelgesprek afgelopen maandag hebben we alle documenten getekend waarmee we aangeven deze binkies te willen adopteren. Kind & Toekomst stuurt deze documenten nu op naar Slowakije om vervolgens te horen wanneer ons dossier daar 'op de rol' komt te staan bij de rechtbank. In Slowakije mag aan adoptiezaken geen geld verdiend worden dus beschikbaarheid in de agenda en de welwillendheid van de rechter om ons dossier 'er tussendoor' te behandelen is hierin van cruciaal belang. Op welke termijn de rechtbankzitting plaats vindt kan sterk varieëren volgens de vergunninghouder. Zij hebben dossiers meegemaakt die over zes weken terecht konden en ook dossiers die pas na vier maanden aan de beurt waren. Wij gingen dus weg in de veronderstelling dat we dus nog minimaal zes weken de tijd hebben om hier in Nederland van alles te regelen. Toen ik vanavond thuis kwam, zie Niels dat we dat toch nog eens na moeten vragen want de rechtzaak staat aan het eind van ons (ongeveer) vierweekse verblijf gepland. Áls we dus het geluk hebben dat de rechter over zes weken tijd heeft, betekent dat dan dat we over hooguit twee weken al moeten afreizen ? Ooooohh jee, de schrik sloeg mij om het hart. Dan gaan we het allemaal niet meer redden zoals we voor ogen hadden (ik plangraag-typje). Morgen toch maar even bellen met Kind & Toekomst om dat na te vragen. Volgende berichten volgen snel, dat beloof ik jullie. We gaan nu even de foto's van onze jongens showen bij de familie.

 

Update

Maandag 11 januari 2010

Zoals beloofd hier een update van ons contact-momentje met Kind & Toekomst van vanochtend. Om 10.30 uur kwam ik er eindelijk telefonisch door en kreeg Dorothe aan de lijn. Zij kon ons vertellen dat er in het afgelopen jaar aardig wat plaatsingen zijn geweest die voorspoedig zijn verlopen. Alles wees erop dat wij geen stagnaties in komende voorstellen hoefden te verwachten. Maar ……….. gezien de afgelopen feestdagen (lees vrije dagen voor amtenaren die ons zouden kunnen matchen) en de slechte weersomstandigheden in Slowakije (waardoor mensen voorlopig nog óf vakantie zouden hebben óf niet aan het werk zouden kunnen) lag het in de lijn der verwachting dat het hele adoptiegebeuren pas eind januari weer 'in actie' zal komen. Advies was dus, belt u over 6 tot 8 weken nog maar weer. Prima, doen we, daar waren we al vanuit gegaan dus geen nieuws onder de zon.

Alleen wel vreemd dat ze in een land waar ze wel iets meer gewend zijn qua sneeuw, ijs en gladheid dan wij hier in dit kleine koude kikkerlandje zoveel problemen ondervinden van het weer.

Wat schetst onze verbazing dat om 11.10 uur mijn (Natasja's) mobiel gaat met een onderdrukt nummer. Nu gaat sinds vorig jaar februari mijn hart altijd een slagje harder slaan bij een onderdrukt nummer (voor de niet-insiders, de vergunninghouder belt met een onderdrukt nummer en de rest van onze familie en vrienden niet). De dame aan de andere kant van de lijn vraagt: Spreek ik met mevrouw P…. ? Ik herkende direct de stem van mijn schoonzus (dacht ik) die mij nog wel eens wil plagen met het feit dat ik niet Niels z'n achternaam heb aangenomen en ik dus officieel géén P….. heet. Dus ik zeg: 'Nou nee, u spreekt met mevrouw W….'. Waarop het even stil werd aan de andere kant van de lijn. Toen zie de dame in kwestie: 'Oooh ja, maar u staat hier toch ingeschreven onder de naam P….. ? ' Tsja……, toen ging het lampje bij mij wel branden want er is maar één instantie waar ik onder die naam sta ingeschreven en dat is …………………. juist, de vergunninghouder !

In mijn onbenulligheid denk ik nog, ze wil nog even iets vragen naar aanleiding van ons gesprek van vanochtend. Dat klopte ook want ze zei: 'Ik zag in uw dossier dat u vanochtend al met ons heeft gebeld maar ik wil u vragen of u  ……………klik hier………….. 

Kalender_41

Maandag 4 januari 2010

Het nieuwe jaar is alweer 4 dagen 'oud'. Graag wensen wij iedereen die deze web-log meeleest het allerbeste voor 2010. Voor diegenen die wachten op het langverwachte voorstel hopen wij dat zij dit jaar verblijd zullen worden met HET telefoontje (uiteraard is dat ook een beetje eigen belang).

Volgende week hebben wij weer even een 'contact'-momentje met de vergunninghouder Kind & Toekomst. We houden jullie uiteraard op de hoogte !

26 December 2010
By on 10:53
English blogs by dad

 

(July 25, 2010), Holiday ……

Well. It is holiday season. The streets are deserted, almost no kids around. So our boys started asking where everyone is. They were especially interested in Vigo, our neighbors youngest boy. Initially they didn't plan on going, but eventually they did. We explained to our boys that the other children are on holiday. They take the airplane or drive for a long while.

A few hours later Gabko came around and said he wanted to go on holiday to Slovakia. (We told the boys we have to return next year). He even stated that his time in Slovakia with us was holiday. He knows vacation / holiday is something temporary. He just says. Sleep, sleep, sleep, sleep, school, sleep, sleep, Vigo back… Very keen. (btw every day he knows how many nights he has to sleep before he can go to school again)..

Both the boys don't have any issues talking about Slovakia. They think the house we stayed in is like "grandpa's house" we have over here at the lake. (have to stop now, Gabko wants attention which he's entitled to)

(continuing on the 28th)

Again, very busy week. To finish the story above. They are very relaxed about the whole situation. We did talk a bit more and Natasja "tricked" them in talking about their professional parents back in Slovakia. Together she talked with them about the trip next year and whom we would visit. First we would visit our friends and Prague, then we would visit our friends in Poprad and of course visit the children’s home. Then Natasja asked if they wanted the visit their "starre mamka and starre otcko" (old mamma and old pappa). Gabko said, without hesitation, no, not fun. And played on ……….. now, was this reaction because of loyalty to us, or does he really didn't like it …….. We'll never know…..

This morning we visited the dentist, again. The dentist was very surprised about Gabko's teeth. Our efforts using the electrical brush paid off. Almost all the black "taint" has gone now. Using a special brush he removed the last of the stain. Very nice. But Gustiks teeth are bad…. He cleaned his teeth again, opening the infection in his jaw. Next Friday will be the day. Gustiks molar will be removed completely the infection will then be cleaned… A few weeks later he'll go for full dental reconstruction.

Gabko had his first swimming lesson today. We wanted him to go for the speed course (5 months instead of 14 months) but it was fully booked. So Natasja signed him up for the regular schedule. However, Natasja got a call, there was a free spot in the speed course. So Natasja explained Gabko already signed up for the normal course. They said, no problem let him come and we'll see if he can attend the speed course. So Natasja did and Gabko was more than welcome on the speed course. I am very happy and the upcoming weeks I'll be in the swimming pool during Sunday mornings to go swim with our boys :) .

Not really much to report…. their Dutch gets better and better by the day and now and then our friend from the UK is over. Gabko understands he speaks a different language and now plays with more words. As our friend was leaving Gabko noticed we said bye bye. Then he said "bye bye, tot ziens, ciao ciao zelfde" meaning all these mean the same. Quite beautiful how a 4 year olds brain works….

Bye my friends and enjoy.

BTW my teeth were fine. Got a free sample of tooth paste from the dentist :)

 

(15-7-2010) "Stunned"

Well, it has been awhile, since I’ve written. I had a lot of work to do, so didn’t find the time to update you all on the adoption. Today we had a potential new employee. He applied for a job at my company. We have to wait and see. With one man extra onboard we’ll be able to serve our customers just that bit better.

Anyway, lack of resources was the main reason not to update. But tonight all is fine so I can write a nice upate….

The boys stunned me the last couple of days. Especially Gabko, even though he’s been here for just 10 weeks he is starting to use full sentences and using them the correct way. He now says “can you turn on the light please” when he wants to use the toilet and the light is off. A few days ago I came home for lunch. He approached me and said: “Daddy, please wait and sit down”. Then he started telling me what he had done that morning (of course not in full sentences). I was stunned. The speed at which these boys learn and comprehend our language is really amazing. It also makes them more relaxed. As now we can fully understand each other. There is no need for them anymore to take our hand and point stuff out. They still love to “play” with their Slovak language. Natasja has installed a translation APP on her iPhony… It translates between Dutch and Slovak. The boys know this and start asking us for the Slovak word for objects. Words they probably don’t even knew in Slovak. They will say the Dutch word; eg “door, or window”. Look at Natasja and ask “slovenska”? Natasja doesn’t know the word. She’ll say. “I don’t know the word Gabko”  than gabko will say “Telephone” and point to her iphony… He is so aware about his situation, and he loves to show of the Slovak words he still knows. We just keep playing like this, as if he wants to learn another language doing it playful is the best way.

There are so many thing I would like to share, but that would be too much, so I just want to share one more thing for this update. It happened in the past days. As some of you know we live below sea level swinging should be second nature, as if shit hits the fan, you’d better be a good swimmer otherwise you’ll drown. Luckily our boys are like water rats.   They have no fear for water. This is both good and bad. As they have no fear for water they’ll just walk up the quay and might fall in. On the other hand this also means that they are allowed to start taking swimming lessons.

So Natasja started applying them for swimming lessons. Openings available in January……. So we need to be patient. When attending you’ll need a “floatation suite”. We are so lucky that we’ve ebay. Natasja found them and ordered them in two shipments. The first one that came in was for Gabko. It was delivered by the parcel service and Gabko was in the front yard. He saw the package being delivered and handed over to Natasja. Immediately the package was opened and Gabko saw his floatation suite. He put it on and within 20 minutes he was in the bath “test driving” it. You should have seen him laugh. Of course Gustik wanted one for him as well. So Natasja told the boys that the next day there would be another delivery. The next day the boys explained to us that today a package should arrive with Gustik’s floatation suite. The boys were outside, once they spotted the parcel service (same guy as before) they both went nuts. They ran to Natasja and unpacked the “package”. Of course this contained the other swim suite for Gustik, they both wore them and Natasja made pictures. 

The above made me think how quickly they associate faces. They knew a package was coming and they recognized the parcel man. Again unbelievable.

Totally forgot, we went to the Drag races in Drachten last Saturday. This meant splitting the boys up for a longer period. Natasja wanted to see a friend and take Gustik. I went to Drachten with Gabko. As always we explained the evening before what we would be doing on Saterday and asked if the boys understood and agreed with it. Yes they did and on Saturday we both went our ways. The boys kissed each other and said “see you tonight” and got in the cars.

It was hot… 32 degrees, at the race trace it was even warmer. Gabko was fine during the 1,45 h trip. He sang and listened to fairytales. Once we got at the track we visited our Czech friends. They were racing that day and Gabko was allowed to sit on the bike. I took some pictures and he was really happy. We looked at some races together and after 1.30h it became so hot that we headed back to the car and drove back home. We took a slightly different route and I showed Gabko the “afsluitdijk” one of the most famous Dutch works. Halfway we stopped and got out. We got near the water and saw jelly fish and fish. After 20 minutes we continued our trip.

I was the first to arrive home. Gakbo helped my preparing dinner. Natasja arrived at 18.30 and the boys were reunited. Gustik told me what he’d been doing, Gabko told Natasja what he’d been doing.

Neither of them had any problem being apart. They were clearly convinced we’d bring the back together in the evening.

The boys now show so much confidence in us and are clearly letting us take care of them that pretty soon we’ll start encountering more people with them.

They still sleep like roses.. 19.00- 07.00…. Damn, we are lucky.

Only the eating is slow, we still don’t know why, as in Slovakia and the first two weeks in our house they ate quickly. It might be Gustik’s teeth, it might be something else. But it also seems to be normal for their age. At the moment the best suggestion I got is that they just like being at the table together. So now we start reducing the amount of talking during eating. This helps a lot. But will probably last for some time…..

Well really nothing bad to report, they grow, they gain a bit of weight, they start talking Dutch more and more, they are very social and what we like is that they don’t have tantrums. Very very very lucky. Some of my friend go nuts when there little have one, but we are just lucky I guess.

Sweet dreams and don’t forget to laugh. (it burns carbs)

Niels

 

(13-06-2010) "Long awaited update"

Dear readers, I would like to apologize for the delay in posting my updates. I received some complaints from some of you…(more or lost valid ones)

I have to say I might have underestimated the way our boys "dictate (in a good way)" our daily process.

In the old days I could get a nice shower, and it wouldn't matter if it would take 5, 10 or even 20 minutes. These days I have to plan my showers carefully. For example, at some customers I like to start at 08.00 in the morning, that means getting out of bed at 06.00, showering at 06.03 and leaving the shower at 06.13.. However, with the boys around I need to pay extra attention not making NOICE!!. As the boys love to shower it happened to me a few times that the boys get in the shower at 06.05…. this leaves me with two major problems…. The first one is that I'll never be able to make it for 06.13 to leave the shower, the boys take a bit more than 5 minutes to wash and they want to play with the toys in the shower… Taking more and more time…As a result I can't make it to my customer at 08.00. Another very BIG problem is that Natasja gets a bit sad, see needs to get out at 06.15 instead of 07.15 *(the boys regular time to get up)*… I literally ruin her morning as the boys will be fully charged and ready to get going at 06.30…. Way too early for Natasja. So for me the trick these days is to shower the evening before, very silently in the morning, making sure the boys won't wake or…. no shower at all… I can tell you, I almost mastered the art of silent showering.. Nice side effect is that I can now shower in under 5 minutes, this make Natasja very happy as she always compliant about my long showers..

Our days pass very quickly, but I do feel sad I can only enjoy the boys 100% during the weekends. On a normal day I can only spent some 2 to 3 hours with them.. I envy Natasja, but she sees it differently… (how come)…

We are very surprised at the speed they learn Dutch at the moment… When we first met them they were able to count in Slovak, now they count in Dutch and when we ask them to do so in Slovak they just don't remember… This evening I played one of their Slovak favorite children’s song "Kolo, Kolo Mylinske". Five weeks ago I could have played it for over one hour. But now after two times they asked for a Dutch childrens song. The same goes for the Slovak/Czech children’s DVD's. Since we are home they have not asked for it nor made any references to it. They only like to see Sesame Street and the regular children DVD's in Dutch..

Playing with the other children in the neighborhood goes superb. Today I witnessed the sheer patience children have with each other. Gabko was playing with one of the boys on the playground. Gabko didn't understand the boy so the other boy started explaining talking very slow and pointing it out. It didn't seem to bother anyone of the it took over 4 minutes.. And that's the strong point with children, they seem to have a built-in patience for these things. Gabko was happy and they both played along.

Today they were playing with water guns. The thing with water guns is, once they're empty you need a refill…. (this is what  the other boy was explaining to Gabko). So Gabko came running in the house screaming (in Dutch) "new water please"…later when we had dinner, once Gabko finished his glass of juice he said "can I have a glass of /new water/ please" Accompanied with his big smile…

So i think at the moment they learn like 4 or 5 new words a day, most of them not known to us as they pick these words up on the playground. We noticed that it take some time for the words to settle, usually a day or two. For us it is fun to hear words back we intensively spoke a few days before.

There is almost no need for us to speak Slovak anymore. They use the Slovak and Dutch words mixed. Depending on the situation they'll use Slovak first and when we ask them "Hollandska Prosim"  they'll repeat it in Dutch (as far as they know the words). We also found that Gabko is speaking more and more with Dutch words to Gustik. This is a very good thing as we were afraid they might keep their own language between them.

In the past week Natasja took the boys to a children's farm, Schiphol Airport (watch the planes) school, see the dentist and get groceries. Last Friday it was the boys first day at school (well, day care) even though Natasja is not going to return to work until January 2011 the biggest problem around here is that all the children are at daycare or school. As a result the playground is dead empty till 15.00 in the afternoon. They boys don't like that no friends, no joy. Also we are aware of the fact that the boys attended some kind of day care in Slovakia and interaction with other children is boosting their ability to learn Dutch. Besides the fact that it will also help improving their social skills. As of August 15th they will get SUBSIDISHED language classes… (tax payers money!) at the day care centre. So we are lucky as I saw how expensive daycare is.. Two kids, 5 days a week will set you back at least 40.000 EURO's!!! which is considered 2x modal salary!! (Hence the subsidizing..) we are lucky as we get two days paid by government :)

We also see them do a lot of new things. In the last week they started "blocking the stairs". When we go up or down the stairs Gabko will spread his legs and reach out with both his hands to the side rail. (They didn't do this in Slovakia and we’ve not showed them this). He then will say to me, Gustik or Natasja (in Dutch) "Can I pass please" of course he wants us to repeat it. Sometimes he wants us to repeat it a few times. I think this is a good thing, these are boys things. IMHO It is very natural behavior.

Copying Dad is also fun. Every morning Gabko tries to get the same color clothes on as I do. So when I wear a jeans he has to wear a jeans. When I wear a red shirt, he has to wear a red shirt as well. I also think that is normal especially for a 4 1/2 year old.

A TAIL IS A PENIS…….:

On the children’s farm the boys saw some goats… Pointed at their tail, smiled and said "penis"… Very embarrassing. So we now have to correct this issue J.

The thing we have the most problems with at the moment are not that dramatic, but I do want to share it with you.

EATING:

Both are becoming slow eaters. Gustik has a reason, his teeth are completely rotten!! Big time. Natasja went to the dentist with them and he was shocked. Gustik has "suction caries" typical result of giving your baby warm milk (with honey or sugar) AFTER brushing your teeth. It should be outlawed cause we have to feed Gustik baby food as he's unable to chew properly. (Thanks professional mom…) Gabko had one little hole in his teeth. The black stain he had/has is reducing and not something we should worry too much about. So eating is a endeavor, but we'll cope.

SEARCHING BORDERS:

Gustik is not (yet) searching borders. He's really settling in and enjoying his current situation. Gakbo on the other hand tries it, at least 5 times a day. But he doesn't look for the fight anymore, saying once or twice "no no, or foei-foei" is sufficient. Also asking them not to do so and telling them why helps a lot. They understand when something is dangerous and they understand that we sometimes say no, without explanation.

We are very happy and I have to say we get better and better.

So now we've got this part managed we can focus on getting our own lives synchronized with the rest of the world.

Please don't be mad, as I try to update as much as possible, but this is not always possible.

B.t.w., the boys do gain weight with our high calorie and fiber food..

Groet,

NIels

 

 

(2-6-2010) "Velký Problem (Big Problem)"

Well it has been a little while. Some of you I have spoken personally, some not. But today an update on our process.

As expected some things got worse, some got better. I have returned to my Full Time job and Natasja is taking care of our two little angels.

We reduced the time to get the boys to sleep from over two hours to under twenty minutes. I was about to brag about it but Gabko wasn’t up to the game today and kept asking for me every five minutes. However, if and when I look at friends, they all say that we shouldn’t be complaining AT ALL!!

The change we’ve experienced in their behavoiur is tremendous. Getting them to bed in the beginning was H..E..LL.LL.. Really they started crying as soon as we would even spell the word sleeping. These days they tell us how the bedtime ritual works. Works most of the time except today. (FYI I am interrupting my typing to check-in on Gabko every two minutes….)

As you probably know we’ve slow eaters. That’s improving, but our friends (who have adopted from Columbia) gave us a little tip. They said during eating put a clock on the table and show them how long they have to finish their plates. We’ve been doing that for a few days now and it is working perfectly. We start out with 20 minutes. This is what usually happens:

Niels: 20 minutes
Gabko: (repeats:) 20 minutes “yes”
Gustik: “yes”
Timer starts ticking….
at roughly 18 minutes they still are in no rush at all. But start telling what will happen.
Gabko: no eating.. Big Problem…
Gustik: no desert…
Niels and Natasja: yes
This repeats itself till like 7 or 8 minutes. Somehow they then figure out they’ll miss out on their dessert and start eating more rapidly.
During the last two minutes they’ll check each other’s progress and if one is finished he’ll tell the other one “Velký Problem”….

Till now they only missed their dessert once…. (out of 7)

Today something different happened. We made the table and Gabko kept insisting on having a knife. Natasja was against it (as it would confirm his behavior, keep nagging and I’ll get what I want, which I totally agree on). But the way he was asking for it didn’t look like nagging to me, he really WANTED the knife. So I gave it to him. I offered to help him and he said, yes please. So together we cut his dinner even smaller. He even did a few pieces on his own. And please note, no playing with the knife, no he was using it properly. Keep in mind that during this time the clock was ticking away.

Once Gabko was halfway he returned the knife to my plate and continued eating, not to fast, but he was eating nicely. Then out of the blue..”Ocko, Velký Problem” (Daddy big problem) and pointing to my plate (which was barely touched) and the “clock” (Clock means Natasja’s iPhone running in timer mode… BTW Apple should find a way not to dim the display within two minutes. … daddy mode…) followed by “no desert”……There was no way I could finish my plate in time.. So now the boys were not competing against each other, but against me. You should have seen the smiles on their faces. These smiles became even bigger once the timer hit 0.00…. As daddy wasn’t finished and both the boys were…

Just some facts of the day.

Yesterday evening our cats were running through the house (of course after our angels were sleeping!!!) they caught a little bird and gave the bird a forced introduction in all the rooms. Something the bird didn’t like, something we didn’t like and something our cats enjoyed. I was already imagining the massacre of a half eaten bird in the boy’s room….

This morning Gabko wasn’t willing to leave his bed (THAT’S A FIRST!!).

They are learning lots and lots of new words.

We can give them request quite a lot of them in Dutch which they’ll understand

-   please wash (hands, head, hair, etc)

-   Do you have to pee

-   Please get into your clothes, shoes, pajamas, etc

-   Do you want something to drink

-   Shall we play

Also this evening Gabko started to use Dutch verbs. During dinner he pointed to his glass saying “drinking” looking like he was asking for something, we complimented and of course he was allowed to drink. In the past he would only say “juice” or  “glass” and point to it.

It is very funny, the first words they said were “pick me up please”. Second one was I think “Green is grass” third one I don’t even remember. But now, heck… 7 weeks later, we barely use Slovak words and they are just fine with it.

This week I even noticed that they are using Dutch words in their own conversations. Whilst talking Slovak to each other we hear Dutch words in between, very funny.

Just to close it up, yesterday morning I made breakfast. Walked to the fridge and asked Gabko what he wanted. “Gabko, do you want juice or milk” he replayed “no water please” (please note, not the Slovak word for water, but the Dutch word).

I am very proud of our boys and also on Natasja as for her it is the hardest.

Their smiles make me feel very happy and make me smile as well.

So my friends this ends another update.

Enjoy and don’t forget to smile.

Niels

 

 

(01-06-2010) "Quick update"

I know it has been a little while since I've writing something, but time is scarce.Yesterday the boys had their "kindergarden" meeting. They’ll have one next week also. After school holidays (august) they'll attend. I just figured how EXPENSIVE!! Kindergarding is.. Man I should be looking in to that business!!

Anyway both boys where in a very good mood afterwards. They loved it. I hope they can wait till august….

Niels

 

(25-05-2010) "No update"

Sorry, at the moment no update. Will do so asap, but just a few other things that need my urgent attention.

However, I do want to share a few new photos (see fotoalbum on the right side of this website), these pictures clearly express the boys. Their faces and especially their laughs give me a very happy feeling.

B.t.w., boys get more relaxed every day. Thanks Jarmila!! Keeping the same ritual, telling the boys what we are going to do and complimenting them does work PERFECTLY!!

 

(22-05-2010) "A Full Week"

Well, we’ve made it through our first full week. And I am not complaining. It starts feeling “normal”. I must admit I cannot do all the thing I used to do, but the new thing I get back are so much more rewarding.

Today I was impressed by the speed the boys pickup new words and use them. We used quite short words and sentences towards the boys, not to confuse the boys and make the transition as gently as possible. But this afternoon Gakbo said “don’t do that please”. I had to correct him and her responded with that sentence…. It took me by surprise. So I had a little dilemma. I still needed to correct him, but at the same time I was very proud he’d used the combination of words (which I didn’t tell him, maybe Natasja did)… So I opted to compliment him and put him on his chair, but only for a very short while..

They speed at which the boys learn all the new words is stunning, We also notice they are “loosing” their Slovak words very quickly. Which is kinda sad, but understandable. They still speak Slovak to each other, but it is getting less and less.

Every time we sit at the table to have breakfast, lunch and dinner we have the same ritual. We all point to items (the table, the chair, the mugs, the plates, the fork, knifes ,etc) and say the Slovak and Dutch word. This morning I noticed that they don’t even want to say the Slovak word anymore, they are just interested in the Dutch word.

This morning all of us had a bath first the boys wanted to bate with me. Then I got out and Natasja got in. They still love to bate. They were in for over one hour. Once I got out they insisted (like always) to splash mama with cold water. Well, one time is nice, but after 5 mugs of cold water Natasja gets a bit moody. So I now trick the boys. They think they use cold water (but they don’t) and Natasja doesn’t get cold… Fun for all parties.

Gustik was afraid for “soap” and water in his eyes. But as Gabko is the big brother and showed him how to keep his eyes closed since yesterday Gustik want to show us (repeatedly) that he can do it also. Quite funny, but sometime he fails and still has to cry a bit…

As our backyard doesn’t have proper “toys” and all our “inside” toys are moved outside Natasja opted to buy some proper outside toys. I agreed, so after Gustik’s afternoon sleep we headed out to the “Makro/Metro”. We turned on the highway and …. Were immediately stuck in a traffic jam. Next exit was 10Km..It took us over 50 minutes to get there. It usually takes 5 minutes. I said to Natasja we should not go to the Makro/Metro and it would be better to try it tomorrow. There was an accident and I wasn’t sure we would be able to get back in time for dinner and the boys to sleep.

We turned around and visited our friends (whom have a foster care daughter). They boys were a bit “scared” but that’s a good thing. Every time we meet our friend (for them new people) they stay close to us. A very very good thing. This is a good indicator for us. They trust us and not everybody else. They also have a big dog (very friendly, but big). As always they were scared. But as this dog was lying down they walked towards the dog and start petting the dog… Dammm. Here goes our “don’t go there, big dog…” So they are not afraid of dogs anymore… Thanks to our friends… So we need to come up with a new solution to keep them away from certain spots (water!) in our living area…

Then we got home for dinner. Our little neighbor boy had to go with his mom, but opted to stay with us for a little while. After some time his mom knocked on our door…..Ehm.. Can Vigo stay with you a little bit longer… My brilliant husband has sawed in his finger… Sure we said, has he eaten yet? No she replied. We said she shouldn’t be worried, we would make sure he would get something to eat.

We know he’s (like his brother and sister) a problematic eater. He doesn’t like anything.. But we had peas, carrots, backed potatoes and chicken..As soon as he sat down he told us he didn’t liked it. I saw our boys faces and they didn’t understand. (hopefully they won’t copy this behavior as it will make our live difficult!) But our boys were hungry and started eating. Natasja said to Vigo, our boys come from a country where sometimes some people don’t have much to eat. Vigo started eating anyway and said. Is that why Gustik and Gabko are little?.. He ate it all expect for his chicken. But we asked him to taste it. He did and politely said he didn’t like it. So we said, you tried, so you don’t have to finish it.

After dinner boys played a little while and then I put them to bed, no drama, just a little bit annoyed. But the source might be that Vigo was still downstairs playing a bit.

Once our neighbor got back it turned out that the saw wound wasn’t very bad. Even so tiny that stitching wasn’t required. We told our neighbor how Vigo behaved during dinner. He said, well not too bad. But he really doesn’t like meat at all. But a good thing you had him eat vegetables.

So again a very nice day. I am really proud of Natasja as she has to adjust the most of all of us. If someone has a hard time it is her

We spoke to my aunt (Canada). My cousin printed all my little stories for her and she was very happy she could be part (read) of some of the things happing to us.

I am tired, and will go to my bed now…I had a lot of smiles today and am very proud of Natasja and my boys as they all put in a noticeable effort to get things working.

Cheers my friends,

Enjoy your free Monday (at least for some of you)

Niels

 

(19-5-2010) "Little Boys"

Every morning when I wake up I feel blessed. Until now neither of the boys have shown any “stereotype” behavior associated with adoptive children, at least, the behavior that we were warned for by the “professionals” and the information we were giving during our mandatory courses. This led to a very funny situation yesterday evening.

Niels: I don’t see any “stereotype“ behavior
Natasja: No, me neither, maybe we are doing something wrong
Niels: Yes, or maybe we don’t see it
Natasja: No, can’t be. We are so careful and sensitive for these things
Natasja: Give me the books from our adoption course
Niels: Good Plan!!

Niels and Natasja are scavenging the adoption books for clues

Niels: Hmm, I’ve here the five behaviors that should fit adoptive children;
(Niels reads them)
Niels: Nope, none of them fit.

Natasja reads her book: Can’t find anything here either, description of behavior doesn’t fit the way they behave.

Conclusion, our boys have barely (none) “stereotype” adoptive behavior…..

We both said, they should also mention you could have almost no issues. This was confirmed to me by a friend who also adopted. He said, every child is different, and yes, there will be issues, but not to worry as it is very unlikely you’ll have them all….

Gustik is relying less and less on his older brother Gabko They also stopped doing some things that were/are not appropriated to their age. They make a little mess during dinner, they ask for help, they allow us the help them. They clearly surrendered to us for dependability. This is for us a very satisfying fact, even though it means more work for us.

So our little boys are growing, both physical and emotional. We were watching some photo’s today and saw a huge difference in the way they looked (eyes) on our first meeting and how they look today. Besides the fact that they are much more cheerful, they also gained some weight, this is clearly seen in their faces, as they look much “fuller”. They still are quite small, and most trousers will just drop of their butts (no butts….) so a bit more weight won’t harm them at all.

They interact with the kids in the neighborhood, They cycle, they play on the playground and tell daddy to go away as they feel “big”. I’ll let them play with the other kids, but will stay close to monitor no “grownups” get near them. Their interaction with other children is remarkable. Gabko even said he wants to go to school..Reason for that seems to be he’s figured out that his “new friends” are not around till 15.00 in the afternoon, cause they are at school. But we still have to keep him home.

So one can see that even if you prepare for the worse, all can be a lot easier.

I can only say, count your blessings, only if they are few, as they make your life a lot easier and joyfull.

 

 

(17-5-2010) "Daddy goes to work"

Today is the first in the office for me. Just getting all the work done that has been lying here for too long. Natasja is alone with the boys and all looks fine. They visited quickly and went back home. We registered them at our city’s administration and have to wait for 5 days to see if they got accepted… more to come.

Don’t forget, to enjoy the day, here it was very quite as all flight were cancelled from Schiphol airport… Again…. (stupid volcano)

Niels

 

(16-5-2010) "Shaving"

Well, as all of you know our boys love to waste “drinking water” by taking long, very long baths. I now can understand why I drove my parents mad when I took a shower twice a day. Especially over here in The Netherlands were drinking water is quite expensive.

Yesterday the boys started “shaving”. This was a “coincidence” as they used their own soap. As a present we receive bath foam specially for kids. See it as “play-doh for the bath”. It is thick foam and you can mold it. After a while it just “melts” like normal soap. It looks exactly like normal “shaving foam”.

A few days ago I was shaving in the bath and they tried to copy it, but there was no soap and nothing they could use as a razor. But yesterday they got their hands on toys in the bath AND proper soap. The boys didn’t hesitate and foamed their faces. Picked a toy that “looked” like a razor and started “shaving”. They giggled and giggled and I had a proper laugh.

 

(15-5-2010) "Vigo’s Birthday"

Today our next door neighbor’s youngest boy has his birthday, he became 6 and was very happy we were back in time to celebrate his birthday. He was scared we (Gabko and Gustik) would not be here by that time.

The boys were awake at 7.15 and got in to bath at 7.30. This is the fourth day it isn’t 6.00 or 6.30, so it is a blessing. At least for Natasja as I couldn’t care less….

Once the boys were bathed and fed they, guess once, wanted to go outside. We are very fortunate that we have such nice weather the past two days. 15 degrees, but sunny and no rain.

So again, boys wanted to play outside and we did.

As we had such nice weather I did some washing. A stupid thing occurred. As I know the boys put everything in their pockets, I check them before washing them. Before you know it your iPhone is missing and having a bath at 1600RPM… I unloaded the washing machine, went outside and started to hang the wash…  tack,… something fell down on the floor…. USB stick… darn.. after closer inspection it turned out to be a USB stick I had in my own trousers.. So one can see (and learn) also check your own pockets J

And also this day passed without too much problems. They boys interact with other children and stay much attached to us. We couldn’t ask for more.

Having the boys is tiring and we are learning very quickly to get things organized effectively. As that is the key to winning. The more effectively we get things organized, the more time we have to catch up on our sleep and enjoy our lovely boys.

This afternoon while they were playing I noticed that these boys will have a shitload (excuse my language) of girls to choose from. I think 70% of the children at the playground were blond girls.. All the mams I’ve spoken or heard said “ooo very nice boys, curly hair and pretty dark eyes…”. So they should have no problem finding marriage material….

Tomorrow we need to get some paperwork done, as that just keeps piling up.

Cheers,

 

 

 

(14-5-2010) "First day in Holland"

First full day in the new house.. Boys wanted to take a bath, so we did. They played with the new soap we got as a present. Looks like shaving foam, but it is like “rubber” doesn’t dissolve immediately, but after some time. So they can play with it. After a full hour in bath they looked like old woman. Wrinkled skin J.

We gave them a nice breakfast and they quickly started to ask.. no INSTRUCT us that they wanted to play outside. We agreed and let them play in our garden. Safe, nicely surrounded by fence and no evil can get to them,…. Well….. Our garden doesn’t comply with the boys standards… They already figured out that the playground next to our house is much better suited for them.. If we agree doesn’t matter to them.. So our backyard is not of any interest anymore.

But the playground is safe and used by many other children. So we have no problems when the boys play there. So we opened the front door and headed for the playground… A 20 meter walk.. and then they ran around the playground. Using any play device they could climb in, rock with or tumble over..

At 12.00 we opted to have lunch.. This was a problem, as the boys had to stop playing. Which in child language is the same as sleeping.. so a fight. But once I was able to tell them they could return AFTER lunch it was fine.

After lunch Natasja went to the shopping center with the boys to do some groceries. I went to the office to do some work.

In the afternoon they played a little more and after dinner up to bed. Same ritual as always, no problems.

 

(13-5-2010) "Dom Hollandska (home)"

Next morning at the moment they woke up  I asked Gabko where we were. He said “friend’s house” Followed by “Dom Hollandsku tara” (house in the Netherlands NOW). So he was eager to go. But it was 7.00AM and too early for me..  I have to say that I slept like a baby.

We washed the boys. There were a lot of toys so they barely had breakfast. They played for an hour and around 9.15AM we left for “Hollandsku”.

Gakbo was still a bit ill, but not too much to worry about. We drove for about 1 ½ towards the German border. Luckily in Germany it was a national holiday which meant NO TRUCKS!! So once we entered the German Autobahn we could make some km.

Around 16.30 we entered The Netherlands and at 17.45 we were home. I parked the car and the boys got out. They ran to our house pointing “Dom Hollansku”. For 20 minutes they explored the house and said several times “Dom Dobra, Dom Dobra” (House is good, House is good).

They didn’t like our cats, so I was a bit disappointed, but we just had to wait how that would evolve.

Of course they wanted to play and we let them. But after not too long Gabko came and started asking for the neighbors kids…. (we knew they were away and would return around 19.00).. So he had to wait. We weren’t sure if it was too soon for them or not, but they asked for it. So at around 19.00 the neighbors’ kids came over and started playing. It is funny to see that even when they don’t understand each other, they still can play and laugh.

At 19.30 we brought them to bed, so many impressions that day, and daddy was tired after 8 hours of driving..

They went down, without a fight and slept till 7.30 the next morning.

 

(12-5-2010) "Three days of fun"

Well, we’ve been home for two days and the last three days were fun. We really enjoyed all that has happened. First let me start were I left you the last time.

We went to court in Kezmarok on the 12th. At 12.00 we were waiting for the judge… At five past 12 the doors opened and we entered the courtroom. Our lawyer said, as he looked at the other court cases, that this particular judge is a “criminal judge” and not a family judge. He said, be prepared, as they only have a few “adoption cases” a year.

The judge started by reading and checking if all formalities had been met. (eg at least 50cm of A4 papers!!!) This took him roughly 15 to 17 minutes. Then he asked to whom he should address the questions.. Me, or Natasja. I opted for Natasja… She agreed. The judge asked Natasja four questions.

A: why do you want to adopt and why from Slovakia.

B: when did you first met the boys, and how did you experience the period since.

C: Will you continue working and what have you arranged for the boys at home.

D: Are you aware of any sicknesses or illnesses. (Are you happy with their medical state).

He was happy with the answers and asked if I complied and agreed with her responses. Of course I did.

And we were asked to leave…..  and at 12.29 we were outside….. Stunned… Because we were prepared for zillions of questions about income, etc ,etc,

We waited for five minutes and were summoned back in the court room. The judge ruled in our favor and saw no objections. He asked the ladies how long it would take to do the paper work. They said, 1 ½ hour… (and that is QUICK!!).

So around 13.00 we went out for lunch (at least Natasja did) I went to Poprad to drop of the last stuff at our friends house and pick up a package for another friend… (Turned out to be food….!!!)

At 14.15 we arrived back at the court. Picked up the papers and at 15.00 we drove to the orphanage to get the boy’s passports!!

We received the passes and I donated the money for the curtains. The ladies at the orphanage were very delighted as this (curtains in the bedrooms) were a very practical and much appreciated donation. I hope to see the pictures soon.

We exchange e-mail addresses. They want us to send them pictures etc. Hopefully I can convince our translator to translate some of the little mails I sent into Slovak so the ladies at the orphanage can read what I am writing them…..

Well at 16.00 sharp we left the orphanage for the long 8 hour drive to our friend in Prague… It was a long drive, we stopped for three times. But the boys were very sweet. The understood we were driving to our home in The Netherlands and that it would take some time. Surprisingly they were not complaining. Not a single bad word or remark.

When entering the Czech Republic I didn’t bother to get a highway vignette. The one I had was expired for one day and I just took the chance. I did well as I was not pulled over.

At 23.00 we arrived at our friends. Boys were half asleep. We put them in their beds, explained them we were at friends and they fell asleep.

(12-5-2010) "Final Day"

I am writing this at 7.15 in the morning. It was a dreadful night. Gabko was crying and crying taking away the needed sleep for our 8 hour drive to Prague today, at least if there are no issues at court…. We are focusing on leaving today. If not that would be a great disappointment, but manageable… We just finished bathing the boys and are now preparing them for breakfast….

We’ll hopefully my next post will be from Prague, as that will mean we’ve made it today….

Cheers,

Niels and Natasja

PS. Keep smiling, as I will do so.

 

 (11-5-2010) "Children’s day"

We supposed to be in court today, but as it was postponed for 1 day we had the they to ourselves. Well, not entirely. In the morning we cleaned out the house a bit more. This was a bit of a problem as Gustik had stomach pain. Also a high temp. But what can one do. . these are children. After Gustik had his afternoon sleep we went to the children’s home to say goodbye. We brought the gifts and had a very nice party. We got them all kinds of clothes and Natasja had collected new shoes (50+ pairs). You should have seen them. We made some pictures (which we cannot share on-line as they represent “state controlled” children). After 1 ½ hour we were ready and left for our friend. We had a lot of little snacks (Slovak Tapas) but the boys didn’t want to have anything. Luckily Gustik was getting well and his fever was gone……

The goodbyes were no problem this time. Boys went in the car signing “Groen is Gras” (green is the grass) as we took off. When we put the boys to bed Gabko started complaining “au, au pain in my belly/tummy” so he got “infected” by Gustik.. (when will be our turn?)

 (10-5-2010) "Good news"

This morning we were still a bit stumped. The news we received yesterday wasn’t really helpful. We’re imaging us being in Slovakia for another four weeks. As I love the country and the surroundings I’ve no problem with this. But my company does need some proper attention. This morning I was called by my friend. He told me all should be fine and they court hearing would be postponed only one day… This made us very happy. We called around and late afternoon it was confirmed that the court hearing would be on Wednesday.!!!! We are so happy.

I went to Poprad to do some groceries. During that time Natasja was cleaning the house. I only needed bread and milk, could have bought it locally. But I would be back to quickly….. So I drove very slowly…. Annoying a lot of Slovak drivers J…

Once back Natasja had just finished. We had lunch and put Gustik in bed. Gabko was seeking his boundaries again. But all was fine during the midday. Gustik had a tummy pain so he now comforted by Natasja.

(9-5-2010) "Bad News"

This morning all was fine. Boys had their showers and breakfast. Afterwards we met with our friend and headed to “Hotel Hubert”. This resort has a play yard and some farm animals. They boys enjoyed the morning there. At around 13.00 we had lunch and they behaved very nicely. It was probably the first time for them in a restaurant. In the morning some disturbing news reached me. The Judge who would be hearing us would probably postpone the court meeting… His  brother died and he had to attend his funeral.. Understandable of course. Do we like it…. No, because here in Slovakia it could mean that we have to stay for another month…. But what can you do on Sunday…

In the afternoon our boys played in the house and enjoyed it. No fights really nice afternoon. We were afraid they’d be angry again for parting them from our Slovak friends. But they were not. They seem to understand meeting them is temporary.

Dinner was fun. Boys ate pancakes as we had a very nice meal with our friends. Hotel Hubert is certainly a place I would visit again. Child friendly, and great food. I reckoned one pancake would be sufficient. But I was wrong. The boys both wanted more, same goes for mama… So for me, no pancakes left… later that evening I made myself a salad and had a backed egg. But once the boys started their desserts something funny occurred. Gabko was giving some of his dessert to Gustik. But only if Gustik would say “can I have another bit of dessert”  IN DUTCH!! They were at it for over 20 minutes and filmed some of the time.. Really good, as we now are certain they playfully pickup the language.

After dinner boys had a bath, got in to their pajamas, placed the sticker on the calendar, watched some TV and went off to bed.  This time they didn’t fell asleep quickly. It took over 50 minutes. But it were very nice 50 minutes. The boys were very very cheerful. They just kept signing the Dutch fairytale songs over and over. Laughing and laughing. But once they were asleep all was fine.

 

(5-5-2010) "5 AM"

Well this (for The Netherlands Liberation day) morning my little boy Gabko thought it would be nice to wake daddy at 5 AM. Well daddy didn’t think so,  but how can you explain a 4,5 year old that it is REALLY early and you want to sleep. In short… You cannot. So I just had to cope with it. Luckily I was able to trick Gabko in to “staying” in bed for a good 80 minutes. But then Gustik awoke and the boys were convinced it was party time. So at 6.20 we all went down to have a shower.

I washed the boys hair and convinced Gustik the water was cold. (duh…) Just before Gustik went out of the shower, I detached the shower head from the wall holder. This way I could (more effectively) rinse out the soap of his hair. Gabko saw this and he was clearly interested in the shower head. I passed it to him and searched for cover which turned out no moment too soon. I closed the shower doors and dried Gustik. Helped him into his clothes while Gabko was having the time of his life playing with the shower head. He pointed it at his face, back, butt, chest, everywhere and just screaming and giggling during this exercise. I told him the water would get cold but he wouldn’t stop. I directed Gustik to the living room and told him he could play with the toys. He started playing and I went back to the shower…. Where our little friend was still enjoying his shower. By this time I would recon he would be cold. But he wasn’t. So I had to get into the shower (wearing my P-J’s) turn of the shower and get Gabko out… This was easier said than done as he was holding the shower head. I managed to shutdown the stream of water without getting wet, jumped out of the shower asking Gabko to follow.. Guess once. …. He didn’t want to. He turned around and quickly enabled the water flow. This was repeated four times (without getting wet). But I was bored. So I got in for the last time, selected “cold water” and got out. Politely asked him to come out so I could dry him, he refused… Turned around and hit the tap….. Well he was out of the shower quickly. And laughing he seemed to understand I changed the water temperature..

I made breakfast and we enjoyed it together. As always, no problems at all. I know my friends and you’d kill for the way these boys nicely eat their breakfast without playing with it or throwing it around the house J.!!! No mess, at all. They love the chocolate paste. So they have once slice of bread with chocolate paste and once slice with something healthy (meaning not sweet/sugary). This with ½ banana and ½ apple makes a nice breakfast for them. We showed this to the ladies of the adoption committee and one of them said, I would like a breakfast like that every morning….

The weather was not to nice today. We couldn’t see our neighbours house.. Heck, we couldn’t even see the end of the lawn (15 meters..) It was like dense fog, but somehow I recon it was just clouds drifting over the mountain edge into the slope. Luckily the boys understood and where just happy to play with the toys in the living room.

I think the boys were placed on the naught spot 3 times today. They seem to understand how it works and they now very quickly stop exceeding borders. Which is nice, cause that way remote controls, light switches and doors don’t break.

We played and cuddled a bit and then it was already time for us to have lunch. I made the boys some bread, very traditional they insisted on their lunch beer (yes my Czech and Slovak friends, they are very well cultivated and educated in your traditions). We served them their “beer” bottles filled with water and they drank their “beers”. After lunch I put Gustik into bed and Gabko stayed downstairs with Natasja. He started to play and was very cheerful and happy playing. I was together with Gustik and for some miracle I found myself sleeping next to him after one hour…. Well what can you say, even for me a midday sleep is tempting.

After about 1 ½ hour Gustik woke up and I dressed him. At this moment the “typical” Gabko issue rose. He noticed that Gustik got more individual attention (as I was dressing him) and immediately he started misbehaving. He got up the stairs past the point we agreed was fine (playing autobus). Ran into the bedroom and started throwing clothes around. I asked him to be nice, and to go downstairs. I just could have spoken gibberish as he (as expected) ignored it. We had to make him sit in the naughty spot. And after two minutes all was fine again. It’s a good thing Natasja figured out all the “educational stuff” around raising children as it is a great help at the moment. Keeping all the things straight and simple  for the boys (and NEVER giving in)  is paying off as we speak. We just find it sad for Gabko he has a more bumpy ride than he should have, Natasja and I both agree that the source of this is with the unequal treatment of the boys when they were in professional parenting.

After the boys settled down we asked them if they wanted to do some shopping (like if they have a choice….) Both agreed and quickly changed into their jackets ready for the car. We drive to Tesco in Poprad and did our groceries. We also got a lot of stuff for the childrens home. As the shoes and clothes we brought are fine for little children, but not for the 10 till 18 year old that are the majority in this children’s home. But we were successfull and Natasja is preparing all the stuff we bought for the  “goodbye party” we probably try to organize in the children’s home on May 11th.

On our way back I had to sing in the car. I am so happy cars a have enforce glass as my signing would definitively have destroyed the older safety glass… But once I start signing Gabko starts laughing his butt of and once the song is over he keeps saying more/again…. And I cannot resist. Having to hear the same song over and over again is driving Natasja crazy, but I don’t see the problem…..

Once we arrived at the house (it was raining cats and dogs)  we unloaded the car and the boys where helping unloading.. Bringing all the groceries to the kitchen… Again behavior we like to see, but also make us realize it is not normal for a 3 and 4,5 year old to do this. All the time they have spent learning this behavior  they weren’t able to be “a child”.

We put all the groceries away and sat on the couch for a minute or ten. Then Natasja whispered “try to get them into their P-J’s”. I looked at the boys and said, shall we put on our P-J’s? They replied confirming, but as long as they didn’t had to sleep. I ensured that was not the case and they both swiftly ran up the stairs.. (It is always running or standing still, a normal pace is never in the question..). we changed in to the pajamas. Gabko wanted to have some body lotion… (yes, don’t ask me why, but the boys seemed to be lotion-ed every day at the professional mom….). I helped him, but he wanted more. Not so good for him, he emptied half the tube… So I completely covered him with the lotion….Which he didn’t like. So I explained to him, if you take it, you use it. Hopefully he’s more careful the next time. To my surprise during the process of changing into their P-J’s both of them explained how the remainder of the day would be for them… Once in their P-J’s we will go downstairs, put away the toys, have dinner, have desert, watch a cartoon on the television, brush our teeth and then go to bed. I asked them if that was fine. And the both replied with “yes, fine”.

During dinner the boys showed their knowledge of the “naughty” spot. I wrongfully used Gabko’s name instead of Gustik. So Gabko said “foei foei”, Daddy to the naughty chair. So I played along and went to the naughty spot. Said sorry to the boys and asked if I was nice again. They responded positively and I was allowed back to the table. Then I took Gustik’s desert to assist him. He said, foei foei daddy and I had to go to the naughty spot again. This repeated itself for 3 or 4 times. Even Natasja had to go to the naughty spot. At one point Gabko was saying “me bad”, “me naughty spot”, “me nice”, “me not naughty spot”. And he was repeating this for me, Natasja and Gustik. They are not afraid for the naughty spot anymore, as they clearly understand it’s purpose. Hopefully we don’t need the naughty spot in the near future.

After dinner we sat down, turned off some lights and tried to get some rest into the boys system. Was not really working today, but after the first episode of Bob The Builder, they relaxed on our laps and watched the second episode. Once that one finished I opted to brush their teeth. Of course they said “no sleep, no sleep”. But we just ignore that.

They brushed their teeth and we put them to bed. Today it was 40 minutes, not to bad at all. And again no fight flame out. But Gabko wanted mama to put him to sleep. After a few minutes I had to come to put him a sleep. Somehow he was a bit more active than usual. But Natasja said to me, please go downstairs, I’ll fix it. And after 15 minutes sitting alone downstairs she came down the stairs with a big smile on her face.

So another day without problems…

Be safe and don’t forget to laugh.

Niels

 

 

(4-5-2010) "Jackpot "

We seem to have mastered the art of getting the boys to bed. For the third night we’ve got the boys into bed without a fight. We’ve clearly made process and again we managed to get them both a sleep within 30 minutes. Gabko sleeps within like 5 minutes. Gustik takes a bit longer. He clearly is “replaying” the day. Saying all kind of gibberish  words. But also Dutch words. We feel that the boys are starting to understand basic Dutch words like eating, drinking, you are sweet etc.

As before Gabko was pushing it today. He spent at least 20 minutes on the naughty spot. He clearly excepts “corrections” from me better than from Natasja. He knows touching daddy’s laptop, mobile phone, remote control of the telly will get him on the naughty spot. So when I am around he won’t try that. But as soon as I leave the room he “tries”  it with mamma… Luckily she corrects him the same way. The same goes for Gustik, but he has no real “drive” to seek the “borders”. I assume this will happen sooner or later.

Even though Gabko still remembers that he peed in his pants and I let him walk with that for a little while (which he proudly tells our Slovak friend!!) and we had a pretty cold shower together he seems totally relaxed and fine with me. He loves to play and cuddle with me and we don’t have much problems (besides the obvious one would expect). During the day mamma is “bad” but once he is scared he runs … to mamma (passing me)… And once he goes to sleep, I can go away because mama has to cuddle him to sleep…. So Natasja does complain (silently) that during the day she gets turned down. I just say to her, when it comes to basic instinct and his basic needs he just wants you. That’s worth so much more. (five minutes break to remember our death during and since WOII)..

We encountered another “discrepancy”  in our boys behaviour and their home report. In the report it was stated that both boys are not afraid of animals. (Reports says they love animals and show no aggression towards animals). Unfortunately they are scared to death for cats, dogs, sheep, horses. Heck anything that moves and is not humanoid makes them run to mama… This is a bit of a problem as we have two cats (was also stated in our report, so don’t understand how they could miss it). Natasja and I both agreed we have to report all the discrepancies to the adoption council. Not that it is an issue, but merely that someone should figure out if the boys have changed overnight or if there might be some “faulty registration” with the reports made in the past. One or two differences we can understand, but we have now like 10 of them. Just makes you wonder.

As I still felt quite sick this morning, not because I have a fever or so, but because my coughing kept me awake all night I asked Natasja if she could shower the boys. Both of them refused…. Mama is not for showering… So tomorrow morning we’ll try again, but this time with me J. I bed a ten-er they will shower..

We had breakfast together and the boys wanted to play outside. We told them it was wet and cold, but both are unstoppable. So both of them went outside. Within the hour they both came back in, as it was “cold and wet” according to the boys.. Brilliant… Why don’t you listen to papa and mama than?

We had an earlier (12.00 sharp) lunch as I had to be in Poprad for a visit to a doctor. Our friend arranged it for me so I could have the issue with my itching cough looked at. I was lucky twice, first she was a doctor specialized in lungs and ears, secondly she spoke fluently English. So examined me, asked me the history and gave me a prescription (which, from memory, matched the exact treatment I had a few years ago for the same issue). As the doctor shared the building with the pharmacy I could quickly pickup my prescription. Than I had another surprise. I handed over my prescription, excused me for not speaking Slovak and the girl behind the counters said, that’s no problem if you speak English….. Even the older woman (which according to my exception was not in the age people generally would speak English, spoke English.)  So I was happily surprised with these services in Poprad.

The boys were bored as they had to wait for like 20 or 25 minutes. Once outside they started to behave badly. Running everywhere and screaming. So I had to “help”  Gabko into the car. Once in the car he started screaming hysterically. Natasja and I had to laugh and also started screaming hysterically Gabko looked at us with a face “w.t.f. is happening, what are they doing?”. And after like 10 seconds he stopped screaming and smiled.

We where back around five and started to make dinner. We had dinner and boys behaved nicely, no fights, no nothing. So we actually enjoyed it.

After dinner we watch “Connie the cow”. Brushed the teeth and of to bed. No fights, no drama, all was fine. So in my book, 3 strikes, Jackpot!

Enjoy and remember, always smile before you go to sleep.

Niels

 

 

(01-05-2010 & 02-05-2010) "Getting in to it"

Well, yesterday the boys were bored. Luckily our friend called and invited us over for a visit. As he has a large garden with zillions of toys the boys were entertained quickly and plenty. We stayed for dinner and enjoyed a nice spring BBQ. Our friends obeyed our “how to handle adoption children rules” perfectly. We still are worried people will find them (the rules) “offensive”  or “stupid”. But we just have to apply them. This is the only way for the boys to properly “bond” with us.

Anyway, dinner was good, and I especially liked the salad. Also the chocolate dipped pancake with strawberries was very tasty.

 We left at 19.20/30. This is usually the time the boys are IN their beds. So once in the car the “bad behaviour” started. We drove home and the boys were upset as we removed them from their “play paradise”. We were not allowed to speak to them. … The kept saying something as soon as we would start to speak. We left it like that.

We arrived at 20.10 at our house. Got the boys out of the car and guided them to their room. Brushed their teeth and started to undress them. Then something very upsetting occurred. Gabko started biting, biting real hard and just didn’t stop. I didn’t want to hurt him, but I didn’t want to get hurt myself either.  He has pretty sharp teeth. The only thing I could think of was take a shower. I dropped my pants and socks and hold him tight to me. Jumped under the shower and he relaxed. Even though my shirt and sweater were soaked, it was worth the effort. As Gabko relaxed, he said he was hungry. We gave him a biscuit and in like 10 minutes his mood completely changed. He even said he wanted to go to sleep. But not in his own bed (we were in our room) so we  tugged him in our bed and went downstairs. He slept like a baby. After 25 minutes I just swapped him to his own bed and all was fine.

Today (Sunday) the boys were up at 6.00AM. Gabko fell asleep again in our bed but Gustik kept playing at 06.30 and I saw no other option than to have a shower with him (they love morning showers). Now I’ve learned something. If I make the water nice and warm, they can sit in the shower for an hour. So now I have them showering for five minutes, wash them and their hair and gently turn the water a bit colder. I keep asking them if all is fine. They quickly say “cold”. And then they want out J. Saves a lot of water. At around 07.00 both boys were washed and dressed and ready to go out. Unfortunately it was drizzling. So no weather to go outside. The boys played inside. Natasja felt sick so I was in charge of the boys this morning.

After a while the drizzling passed and we could go outside. We build a fire place next to the garage from scarred stones. Put in some fire wood and lit it. The boys enjoyed it, as they were able to participate. After 40 minutes it started to rain again so we had to head back into the house.

Gistik had his afternoon sleep, and so did I. As I have a cold and was on duty last night I was still shaken. I slept for at least one hour and felt recharged. The boys woke me up by tickling my feet. We cuddled in bed for like twenty minutes. The boys played “bed time”. So turning of the lights and saying, Goodnight. Then turning on the lights saying good morning. At least the light switch passed the “child proof” testing… We heard a lot of stories about adoptive children and them disliking physical contact. So we are very careful touching them. But these two boys are totally the opposite. They crave for bodily contact. The want kisses all the time and we regularly need to tickle them (on command). So that’s a good thing.

Gustik realy likes Natasja. And Gabko likes me more, but Natasja is good for food and going to bed. He tries to avoid her… This is very sad, but as we know how they both were treaded DIFFERENTLY by the professional mother we can understand Gabko’s dislike of “women”.

Afternoon was fine. The boys played the soccer table (and Gabko very much likes it). Then they had to go to the toilet and played with water…. Sweater was wet and they wanted to change. So I said no, or pajamas. Strangely they agreed on the pajamas, as long as Natasja and I also would wear them. So I changed in to my pajamas and brought Natasja’s downstairs. Natasja didn’t even had to change in to them as the boys were happy as it was.

Our evening ritual started again. Eating… Desert..watching fairytale and avoiding the “sleeping” word. We let the boys watch as I cleaned the kitchen and prepared some stuff for tomorrow. At 18.45 fairytale had finished and I told the boys we could brush their teeth. They figured out what was going to happen. We were prepared for the worst, but they quite happily went upstairs. Brushed their teeth (very long!!). We cuddled them and just ignored their references to “sleeping”. Gabko was referring to “mama… something  sleeping”. I couldn’t figure out if he meant he wanted mama to put him to bed, or that he wanted to sleep in mama’s bed. But he was not fighting and fell asleep holding me tightly. As soon as his muscles relaxed I escaped his wrestling lock, he opened his eyes, looked up, smiled, closed his eyes and was away. Gustik was a bit more moving. You can see he is younger and processes his daily experiences more expresively. He moves in the bed waving his arms. Eventually Natasja left, even though he was not asleep. 19.15 I was down, 19.30 Natasja was down. So for Gakbo, 30 minutes, including brushing, for Gustik 45 minutes including brushing. Please note: No fight or explosion today!!! We are very very happy about that.

Now drinking a cuppa and Natasja is about to read my “daily report”.

 

 

(30-4-2010) "Strbske Pleso"

Today is Queens day. As we are not at home we could not attend the festivities. For me that is for the first in my lifetime. But I am not complaining. Playing with the boys’mucus last week paid off.  I’ve got a sore throat and will spare you the details how my mucus looks like. It got so bad that I moved to a different room tonight so I wouldn’t keep Natasja awake with my coughing. At 6.30 the boys were up and running and in no way I was able to pursuit them to lie down or go back to bed. Natasja had a very bad night. Even though I wasn’t around to keep her awake, she didn’t sleep to well. So I bathed the boys this morning (again). They complained as they like the big shower better ????? I promised them we’d use the big shower tomorrow.

As I woke this morning so early I said to Natasja, we’ll go to Strbske Pleso (lake in the mountains). We’ve been there before and it looked like a nice change of scenery. Also the boys were eager to ride the car again. So we took off to Strbske Pleso. Took about 40 minutes to get there. Once there we walked around the lake. I hoped the boys would be able to walk the whole stretch. But at 2/3 of the stretch they gave up. We sat down and had some lunch (11.30). The last part I took Gabko on my shoulders and Natasja put Gustik in the buggy (cot). At 12.30 we were back at the house. Our goal was to get  Gustik to bed. But as he slept in the car (and his brother Gabko too ;-) ), once awake again he didn’t want to sleep. I stayed with him in the room. He rested for about 1 ½ hour, so not too bad.

We discovered something new about the boys today. Gabko is giving us a pain in the behind. But this afternoon we figured out what is going on. As Gustik was upstairs (laying in bed) and Natasja and Gabko were downstairs. Gabko was very nice and didn’t show any bad behaviour. Once Gustik came down the stairs, Gabko immediately started behaving badly. This was so obvious for Natasja and me we had to double check this. So I said to Natasja, let me clean the outside windows together with Gabko and make sure Gustik is not near us. We did so. And how surprising Gabko was very nice and helping. Instead of running away with the washing utilities he handed them and helped very good. Then I signaled Natasja to gently walk along with Gustik.  As soon as Gabko noticed Gustik he started “behaving badly” again. I told Gustik to go away and Gabko’s  behaviour returned to before (he was nice and helpfull again). We are afraid this is the result of the way their “professional mom” raised them. After reading the different reports we already suspected that Gustik was the “angel” and probably received more individual attention than Gabko. So Natasja and I now have to find a way to balance this indifference.

When they are playing together with no adults, they are very sweet to each other, but as soon as Gustik might receive some attention, Gabko just turns bad….well we just have to deal with it.

We are now preparing dinner and play the bedtime ritual again. All should be fine.

18.26… we had dinner and all went fine. They almost ate all their plates, had a desert, peed and brushed their teeth. In two minutes or so we’ll start the bed time fight. I predict Gabko will explode again and Gustik just lets it happen….

Back in say 30 minutes J

19.02 Gabko exploded as expected. Maybe he’s afraid to go to sleep (afraid we won’t be there when he wakes up?) or something else. (Bad dreams who knows). But it is the second night it went like a system. I have to undress Gabko (when he’s totally fired up) so that’s no easy job. Natasja comforts Gustik. And once he’s in his bed we swap places.  Like a little miracle Gabko just stops screaming and crying in a few seconds as soon as Natasja took over my place. I kept on comforting Gustik and as soon as he breathes very stable and at the same intervals I leave the room. It doesn’t matter if his eyes aren’t closed. But as long as his hands stop moving he’s going for a deep deep sleep.

Natasja is still upstairs and we are waiting for Gabko to give up the fight and go to sleep…. I am making Natasja a nice cuppa  (cup of tea) and she’ll probably head in early.

Today asides from being able to clean their own buts after going to the toilet. They check if there is anything left in the toilet after they flush. If so, they take the toilet brush and clean it!!!!! Remarkable. But to be honest, I don’t think this should be considered “default” behavior for a 4 ½ year old…

Anyway just a list of things they do.

1.    Pee for themselves (mildly supervised, but merely to check if their clothes are back on)

2.    Big toilet visit (supervised), Gabko even cleans his but himself, Gustik will bend over on hands and feet and lets his but be cleaned by mum or dad

3.    Washing hands

4.    Brushing teeth

5.    Eating with spoon, fork, knife

6.    Cleaning the floor if they drop some water or a drink

7.    Drink from normal glasses

8.    Undress themselves (supervised)

9.    Dress themselves (supervised)

10.   Ask politely  for biscuit or something else

11.   Close the door behind them

12.   Throw away tissues in dustbin

13.   Getting into the car seats

14.   Blow their own noses

15.   Say ‘excuse me’ (in Dutch ‘pardon’) when they burp or fart

There are probably more things, but these I can remember.

I just want to say this for the record. Our sons are not alcoholics. We are aware of the fact that they want beer the whole day. They constantly ask for it. We on our turn fill a bottle with water and they are happy with it being “beer”. When we put the same water (from “beer bottle”) in a mug or glass, the beer instantly changes from beer to water and they still are happy. Please understand we don’t give them beer. We didn’t even start with that. They must have picked it up somewhere else (as Pivo=Beer is national drink in Slovakia it doesn’t surprise us).

 

 

(29-4-2010) "Car vomit"

Picture the following, you (as a male) always drive the car. That’s fine and always works out. This morning the boys were up early (6.24). So we also got a “early” start. I opted to go out and do some groceries. So at 8.00 we were in Poprad doing the groceries. All was fine, the boys love to do groceries, they are helpful, they don’t scream or try to put things in the cart.

We loaded in the car and as the weather was clear, all was dry I opted that Natasja should drive. They boys looked a bit scarred (they should be, we all know the stories about women drivers – no offense-). But mamma took the wheel and headed up in to the mountains. I asked the boys if mamma was a good driver, both of them replied  “no!”. So I asked, is daddy a good driver?  Guess once. Yes, daddy is the best driver. To confirm this mammy was speeding a bit downhill and took a corner like Nikky Lauda. (the comment I always get.) 5 seconds later Gustik’s face turns pale and he starts crying. So I turned around to ask him what is the problem. Instead of some Slovak words that I was expecting a nice shot of vomit was launched towards the back of my chair… I was both happy and unhappy. For once it confirmed my vision of women driving, and secondly the car was dirty… However, daddy wasn’t stupid. Halfway up the mountain road I said to Natasja, “Gabko and I will walk”. You can take up the car. Wise move, as by the time Gabko and I arrived at the house the vomit was cleaned.

I am quite sure Natasja won’t be driving until we’re back in the Netherlands….

(29-4-2010) "Winner takes all"

Today we won the bed time and sleeping battle. At least, in the evening. It just looks like that Gabko doesn’t need his afternoon sleep. Getting him to sleep in the afternoon is nearly impossible. This afternoon we tried it again, but he just refuses. He sits in his bed talking and singing. Doing this keeps his little brother awake. So Natasja and I decided that he can skip his midday sleep as long as he stays on the couch reading a book.

We got some very useful hints from our friend Jarmila. We are very thankful as these hints turned out to be very helpful. Gakbo still ignites when he needs to go to sleep. But the energy he burns in these two minutes totally exhaust him. Tonight it  happened again. He was furious but I kept insisting he should put on his pajamas. He was crying and crying. He didn’t want to sleep he wanted to go outside and play. After two minutes of crying sitting on my lap he pointed to his bed and got in. Turned around and slept. He snores like a drunk old men J.

So even though there is “drama” it only lasts for a few minutes. It hurts my heart to see him cry. But it is not that he’s in pain, he just is tired.

So in the end the winner takes all. We put them into bed at 18.45 and at 19.15 we were downstairs looking at each other very happy and satisfied.

 (29-4-2010) "Car wash"

As it was warm today (22+) I opted to wash the car. Riding the mountain roads has its toll on the car. The car gets dirty…. So this morning, after doing the groceries, I hooked up the water hose and started washing the car. Gabko and Gutik were both eager to help. This was a nice thing for the boys. They got soaking wet and loved it. Gabko was wearing his trousers he just peed in. Again he demonstrated how to pee keeping his trousers on….  I told him, he’d have to keep it on for one hour. He was not happy, but as soon as he got wet from cleaning the car, he totally forgot about his “wet” trousers. They were very helpful and we got it done in twenty minutes.

 (29-4-2010) "Lawn mower"

Dam does this house come with a large lawn… When we came here our friend (who owns the house) father showed us around. He also showed me the lawn mower in the garage. He doesn’t speak English, but I figured out he wanted me to mow the lawn. As I mowed lawn as a young 15 year old boy for pocket money I positively reacted to his instructions. Well, after two weeks it was time to mow the lawn. And I have to tell you, it was fun. I told the boys they had to stay on the porch. And they did…. For like three minutes. They walked behind me on the freshly mowed grass. Every time I turned the mower for the next lane they ran away waited till I was back on track and were walking behind me. Lovely.

 

(29-4-2010) "Phone calls"

Each time the boys see me making a phone call they jump on to me. They want to speak to whomever is on the other side. Today my college Jeroen and Lenka (our most appreciated office manager of one of our clients) were the victim. They just ask how are you and are quite fast satisfied. But it is kinda fun to see them do.

(29-4-2010) "Frustration"

 Today I figured out that Gustik sometimes teases Gabko. Even as a younger one he’s able to piss off his brother big time. I also was “corrected”  by Gabko on this subject, but was not aware about the situation.

When Gustik wants to tease Gabko he names him Gabo, so without the “k”. Gabko then walks to him and probably repeativaly says “my name is Gabko”.  Gustik then usally responds with, yes Gabo… Making Gabko even more angry. Gustik than smiles… And I just love to watch them do this.

 

 

(28-4-2010) "Battle plan"

Well, I’ve to say managing the boys starts looking like a battle. Even though they both are very nice. As soon as we start having dinner they become a bit problematic. Not because of dinner or lunch. But because after lunch and dinner it is off to bed….

The first two days and nights went fine but for some reason in the last couple of days they start putting up a fight when they start noticing they have to go to bed. Of course, with all the associated risks aside.

To be honest, it is a very steep learning curve at the moment. We need to think ahead and beat the boys habit of being “naughty” as soon they figure out it is bed time. For example, the boys will ignite as an uncontrollable fire once we tell them to go a sleep. If they have not peed before their flame out, there is no way they’ll be peeing voluntary. Which could lead into peeing in bed. So now we’ve successfully executed the following battle plan to circumvent this unwanted situation.

Natasja or I will make the lunch or dinner. Together we’ll put on the “bib” (napkin) on Gabko and Gustik. Sometimes they won’t or don’t want to wear the bib. But we can trick them easily by saying, no bib, no food. This always does the trick and they accept it without a further fight. We will sit down and eat. As the boys are not so bad eaters (please note, BOTH ARE MEAT LOVERS) we usually get them to eat with promising them a desert if they finish their plate. As soon as they finish their desert we allow them to have a banana or mandarin. They figured out that’s the time things get dodgy. We totally try to evade the subject “sleeping” and just ignore any sentence containing “spinkat” (sleeping). I take a deep breath and encourage the boys to take a pee in the “men’s toilet”. This distracts them and they both will pee or make us some “brown handcrafts”. Now the moment arrives both Natasja and me fear. We take a deep breath and softly tell them we need to go upstairs……They both ignite and start screaming and crying. We figured out they don’t cry because they’re sad. They seem to be crying because for some other reason. But they are unable to tell. However, once we take off their clothes and put on their pajamas they stop crying after two minutes of comforting. Then the delicate part starts. Making them and keeping them physically “horizontal”. Natasja is gifted, she manages this beautiful. This is a skill which I can and should develop…. Sometimes it takes 20 minutes, sometimes 45 and sometimes an hour. But Natasja stays focused and won’t get annoyed. This job consists of gently kissing and comforting them until they fall asleep.

This afternoon Gabko failed to sleep again, so he was quite “unhappy” (tired) again tonight. But he finished his dinner, so we were not unhappy. After dinner he fell for the peeing trick. This made me less reluctant to be strict against him whilst taking him upstairs. Luckily he was quickly upstairs. Reason for this was because he was allowed to use the electronic teeth brush.. Unfortunately something happened that was not accounted for in the battle plan. He deliberately emptied a cup of water on both him and Gustik. This made me very angry. But I didn’t show it. Gabko started crying because he was wet. Gustik was just flabbergasted. I helped Gustik change in to his pajamas.  Gakbo got angry and started hitting me on my back (not the first time, but clearly he was angry). Unfortunately for him Natasja saw this and without hesitation picked him up and undressed him.  Telling him that it is not accepted that he hits other people and especially daddy! He then totally exploded. Strangely Natasja was able to comfort him in less than minutes. I had put Gustik into bed. But he was restless. Most likely because of the behavior of Gabko. We expected Gabko to give us trouble getting to sleep, but he was a sleep within five minutes. Gustik on the other hand stayed awake for over 30 minutes. But once he was asleep all was fine. Natasja and I had dinner, I made dinner preparations for tomorrow and we are off for an early sleep. The bonding process does exhaust us a bit. I was so lucky to get an hour sleep this afternoon. Natasja wasn’t…

We’ll we won this fight, and I just know with some more practice we’ll prevail.

So that was about the food. We also had some fun today. I call it “go away dog”. As the boys were scared by the neighbor’s dog some days ago, when walking outside they stay close to us. Today I got the idea to walk down to the road and back. Just to see how far the boys would come. About  1,5 km away is the entrance to the “mountain village”. My goal was not to get there, but just to see when the boys would get bored or wanted to go back. We walked down the road. Pretty soon the dog was spotted by the boys. They asked me to pick them up. Instead of doing is I told them to stay put and that daddy would scare away the guinea pig, sorry dog. I took two steps towards the dog and the dog went away. You should have seen the faces of the boys “velky ocko, velky ocko” (big daddy, big daddy). As there are a lot of dogs around here (probably for safety). We encountered a few more on our way. Again I scared one away. When we encountered the third dog  Gabko let go of my hand took a few steps towards the dog and said “shhh,  shhhh , foei foei” somehow this convinced the dog to stop barking and walked away. Self assured Gabo returned, gave me his hand and said “Velky Gabko”. Just let us hope he doesn’t get over exited.

BTW, Today I learned I am stupid.. They mumbled it to each other once awhile, but today, after I corrected Gabko I was “grloupy”…. Well we just are ignoring it. But it is just another Slovak expression I can add to my vocabulary.

Please enjoy your days, as we are.

Niels

 

 

(27-4-2010) "Bedtime rituals"

I have to say Bedtime Rituals seem to take a lot of time. Also there is no “perfect” or “the way”. This is what I experienced today.

This morning the interrogation committee visited us to “see for themselves” how we are doing. They arrived exactly at the time we agreed on. They ladies liked the place and we served them coffee and homemade chocolate muffins (my favorite). We talked for a while (well, Natasja did, as I was busy entertaining the boys and keeping them out of trouble.). Luckily all the ladies were very happy and left after one hour.

The plan was that our interpreter would catch a ride with one of the ladies (with private driver -> Read: civil servant) back to Presov. However, due to bureaucratic circumstances this was not possible. Somehow some Slovak civil servants are unable to think outside the box and adhere strictly to the rules. If it would be a matter of life and death I would agree. But it turned out to be a discussion about the fact that our interpreter was not listed as a passenger and there for could not travel…. For god’s sake how can you make life difficult for people around you. So I opted to drive our interpreter to Presov.(BTW, she’s on the list, so she’ll read this…) But let me get back to the subject….. Bedtime Rituals…

Our boys still need their afternoon sleep, as we found out the hard way yesterday. This afternoon, after the ladies left (and the boys where still quite excited about their visit), we had our lunch and put them to bed. Unfortunately Gabko doesn’t really accept me as the person putting him into bed. Hopefully this will change overtime, but for now it is a major issue as Natasja is the only one that can put them to bed. This afternoon I failed miserably. Gabko just keeps playing or wanting to get into his clothes (again). We were very lucky today. As I offered to drive back our interpreter she was still around. With her help we figured out that Gabko didn’t want to lie down. So she explained to him he was allowed to sit in bed, as long as he wouldn’t disturb Gustik. And he agreed. We went down and Gabko didn’t complain and fell asleep. Neighbors did complain about his snoring ;)

We talked a little with our interpreter and I drove her off to her office in Presov. I have to say, very impressive ride. A lot of beautiful nature. For me it was nice to see other threes than pine trees. After 10 days in the mountains this was a welcome change of scenery. But to be honest, I only wanted to get back to my boys asap. On my way back I had to swing by the children’s home. As the morning with the ladies was so jolly nice the girl in charge of the “permits” forgot to issue a new permit that allows us temporary custody. I can only explain this as “good” as the focus was not on the paper trail, but on how the boys are doing. She kept apologizing, but I told her that this was not an issue. 

Once I arrived our boys were delighted to see me. They both jumped towards me once I was in. The feeling that specific moment gave makes it easily to forget the long road we’ve travelled….

As I came home Natasja was just finishing preparation for dinner, so the boys washed their hands (probably for the 20th time today, as they seem to have unstoppable urge to wash their hands once they are dirty, been to the toilet, etc). Moved to the table and they ate, they ate big time. Natasja made a delicious pasta meal with minced meat, olives, herbs and spices. The boys loved it. After dinner they had their “cremiek” (dessert).

During their last spoon of dessert they immediately started with “nie spinkat” (no sleeping!). This evening we made the following plan. Let them watch 10 minutes of ferry tails, bring them upstairs together put them to bed quickly…. Somehow our perfect prepared plan changed. It became. Bring Gustik to bed. Let Gabko persuade Niels to have a shower again (yes, Niels was unable to resist) bring him to OUR room, and try to sleep in our bed. As you might imagine this did not work as we would wanted it to be. Instead of the usual 30 minutes, it now took over 2 hours…

I have to agree with Natasja we need to stick to the plan.. Even though this might upset the boys a bit, but that will be better than a daily two hour exercise. But on the other hand, that’s good as it save money on the gym. However, Natasja does not agree…

So my lesson for today, don’t get tricked into changing your bedtime rituals as you’ll be the one the pays the bill….

 Niels

PS. Contact with mucus gives you a sore throat. But can also be the result of endless signing of a song   for our boys.

 

 

(23-04-2010) “Child mucus isn’t dirty”

Dear readers, just to update on the current events. As of this morning 11.00 we signed the papers for temporary custody for our two sons. This means we can go anywhere with them (within Slovakia)  without permission or supervision.

Unfortunately both of ours sons currently have a cold. Thank Tesco for the invention of tissues. I now understand why tissues were invented. The guy should get the Nobel Price for Mucus.

The number of “used” tissue I was presented with today is unbelievable. Certainly the way these “used” tissues are presented to the “care taker” (me) is overwhelming. One would expect once used the tissue is folded nicely and disposed of properly in the dustbin. Well not even close, as I learned today.  They boys seems to be well aware of “Mucus” and the feelings “exposed”  mucus has on grownups.

It started this morning in the orphanage. (btw, Gabko can do his nose himself and Gistik almost). Luck ally Gustik copies Gabko’s behavior. So nose blowing exercise is copied… Guess once, the playing with Mucus exercise as well. Gabko had to “blow his nose” he quickly found a box of tissues, picked a tissue and blew his nose. He immediately came to me to show the result. I did not feel like a winner, but what can you do.  Next thing he does is pass over the tissue, of course in such a way all the mucus was exposed and distributed evenly over my hand…. Then I made the worse mistake… I told him “bah” Meaning, not good in grownup language. I now understand that this, in child’s language means.. “This is not good, let’s do it AGAIN!!!”  So Gabko runs to the table, picks a new tissue, and without hesitation fills a second tissue until it is soaking wet. I tried to direct this tissue’s payload to Natasja. … FAILED…. I could “catch” the second mucus load. From a corner Gustik was watching this event. He looked at Natasja, asked for a tissue. Natasja offered to help and assisted him by holding the tissue. Once finished Natasja had to hand over the tissue. (For whatever reason..would soon become crystal clear.) Gustik, without hesitation ran to me to hand over the (in this case nicely folded)  tissue. I accepted kindly and he couldn’t figure out what was different in regards to Gabko’s tissue…. I was hoping that would be it for today. But, I was wrong, so wrong.

Later that morning in the car Gabko need to blow his nose again. He blew his nose.  UNFOLDED the tissue and presented it to me. This was properly recorded by Gustik… I knew I was busted and ready to be taken down by Gustik, the only question would be how long.

As we arrived quite early, and the Psychologist and social worker were out for a Court case we had to return at 11.00 to sign the papers. But at 8.00 we already knew this would be happening. The director already told us J. So at 11.15 we returned to the orphanage. Signed the papers, received healthcare passes and returned to our house. The boys were very excited. In mucus language this means, a lot, and preferably with green chunks….

During the trip back a lot a nose blowing was done. We probably took down 2 or 3 trees worth of “paper”. And I was worried about the amount of paper we waste at the office….

After arriving at our house we needed to speed up the process, as it was quite late for the boy’s their afternoon sleep. We ate some bread, skipped the bath and got the boys into bed. As they were tired this wasn’t too bad. Took us less than 20 minutes to get them to sleep. During this time I was confronted with my first “mucus kiss” on itself a very unpleasant occurrence.  Gabko went to bed lies down. I see his nose,  I see the “MUCUS” and in no time he “launches”  himself towards me to give me a kiss…. Splash…. Mucus everywhere on my face. This time I was partly prepared. I didn’t say “bah” and Gabko’s reaction was like “hmm, I did something wrong… why is there no response….” So he lay down. I got the bomb squad to eradicate the mucus from my face (also Tesco tissue). He accepted the situation and Gustik had nothing to copy. Lucky me.

At the time the boys were asleep I drove back to the orphanage. A) we forgot both their “papoetsky” (slippers) and Gabko “borrowed” an umbrella. Which he did not own.

Once I got back the boys were playing “Autobus” on the stairs. They sit next to each other. Gabko is the driver, Gustik the conductor. (no passengers, but that doesn’t seem to mind the boys.)

We played on the ground, cuddled and again MUCUS. This time in the worst way (I thought) Gabko found out that he could blow bubbles with his mucus and he had an unstoppable urge to show me his newly developed skill. UP CLOSE!!!! Again I refused to say “bah” or compliment on it. But tell me, would you be able to keep a still face once your little boy/girl pops bubbles from their noses….

Then, after discussion with the translator she opted to bring her to her own house. As she observed the boys and found that Gustik was showing signs of seeking contact with her. As she has done more adoption translation services she said, this is the indication I have to step back. The boys are satisfied and feel save in this environment and seek out new contacts. Me being her is not helping.. So on Sunday she will come over and visit.

She stays in a cottage down the road, just 8 minutes away. The boys understood she had to go. She explained to them and they were fine with it. However they asked if they could she her house. We all agreed this would be good for the children. So we got into the car. Bringing with me a couple of tissues. During this 20 minutes round trip they used four tissues. This time the translator was the victim so I had a silent laugh.

Back home we had dinner. Natasja had prepared the leftovers and both the boys are clearly “meat lovers” Veggies are no go… But pasta is okay. So we shall have to improve on our capabilities tricking the boys eating veggies.

After dinner they both looked tired. We hugged and cuddled them and whilst laying in front of the windows, said “goodbye Doggie, goodbye sheep, goodbye horse, goodbye grass”.  Got smoldered with mucus again, but was at a stage I couldn’t care less anymore.

Took the boys upstairs. Gustik started to cry (he was tired, totally wasted). But Gabko was very helpful he showed how to undress and wear the pajamas. And our little copycat Gustik was fine once he saw his older brother doing it. And of course during this time there was a lot of “nose blowing”. For the boys there was at that moment no joy by showing the mucus. So I felt relieved.

As we need to bond with these boys we stayed with them in the room. Gustik in a little(baby/toddler) bed, Gabko in a double bed. I took the other side of the double bed and gently talked to Gabko he had to sleep. He tried. But moved around a lot. After a few minutes I felt his finger touching my head (no lights so quite dark). I though… that feels wet… and I immediately hear “bubbles popping”  and giggling…….. instinctively I understood what happed. I WAS STREAKED!! With MUCUS!!!.. I took a deep breath. Picked a tissue, cleaned my face and Gabko’s nose. Then I realized, Children mucus isn’t dirty, it is just there……

A lot more non mucus related stuff has happend, but this was my day seen from my newly mucus experiance.

Our boys are lovely and we enjoy, no, love thier company.

5 August 2010
By on 18:00
Voorstel

Telefoon2

……………… vanmiddag om 15.00 uur in Halle kunt zijn om een voorstel te bespreken !!!

Geheel overdonderd zeg ik: ‘Nou dat moet ik even met mijn man overleggen, momentje a.u.b.’ en ik kijk Niels aan en zeg ‘Dit is Kind & Toekomst met de vraag of we vanmiddag om 15.00 uur in Halle kunnen zijn voor het bespreken van ons voorstel’.

Waarop Niels (na het eerdere telefoontje vanochtend) zeer verbaasd kijkt en zegt: ‘Nou met die gladheid en die sneeuw op de weg, weet ik niet of dat wel verstandig is’ Ik zei daarop natuurlijk direct: ‘Ja dat kan nog wel twee weken duren die sneeuw, kom op inpakken en wegwezen !!!!’

Zo gezegd zo gedaan en na wat snelle telefoontjes zaten we met een half uur in de auto want we hadden drie uur de tijd om er te komen. Wat er tijdens die rit allemaal door je heen gaat is niet te beschrijven. Uiteraard hebben we vanuit de auto al onze familie, vrienden en kennissen gebeld met het jubelbericht en voor mijn gevoel waren we binnen 15 minuten in Halle. Terwijl de rit toch echt dik anderhalf uur heeft geduurd :-) . Daar (veeeeeel te vroeg) aangekomen hebben we besloten even een lunchroom op te zoeken om een kop koffie en een broodje te drinken/eten want dat was er nog niet van gekomen. Maar ja, maandag en in een gehuchtje nog kleiner dan ons eigen dorp …………… geen café, snackbar, cafetaria of lunchroom open. Gelukkig bood de supermarkt uitkomst en daar hebben we maar even wat broodjes gekocht, die ik vervolgens van de zenuwen niet weg kreeg. Bewaren maar voor de terugweg dan. Na wat doelloos in het dorpje te hebben rond gelopen om de tijd te doden zijn we dan toch om 14.45 uur richting de vergunninghouder gegaan.

Daar werden we in een kamertje gezet met wat te drinken en mevrouw Treur (de directrice) zou er zo aan komen. En ja, daar kwam ze met een laptop en een stapeltje papier in de aanslag. Ooooohhhhh wat zou het worden ? Onderweg hadden we natuurlijk al wat gokjes gedaan (0% kans op 2 meiden, 20 % kans op een jongen en een meisje en 80% kans op 2 jongens was onze inschatting). Niet dat het ons ook maar iets uitmaakte maar t blijft toch leuk om al even weg te dromen.

Het verlossende woord kwam snel, heel snel. Wij hebben voor jullie een voorstel van een sibling. Het gaat om 2 broertjes van ruim vier jaar en bijna drie jaar oud. Daarna kregen we een dik 20 minuten durende DVD te zien van de jongens (slik, zakdoekjes bij de hand) en mochten we vragen stellen als we die al hadden. Vragen genoeg maar we waren er even helemaal stil van, konden alleen maar met open mond naar het schermpje van de laptop staren. Vervolgens kregen we nog uitgebreide achtergrondinformatie over de jongens te horen (die we overigens privé houden omdat we vinden dat dat een stukje privacy van de kinderen is waarover ze t.z.t. zelf mogen beslissen of ze dat met onze familie en vrienden willen delen).

Weer werden we in de gelegenheid gesteld vragen te stellen. En het enige wat ik op dat moment kon uitbrengen was: ‘Hoe heten ze ?’

Met heeeeeel veeeeeel trots kunnen we jullie melden dat onze binkies heten:

Gabriel  &  Gustáv

  Gg_3

Gabriel is geboren op 2 oktober 2005 en Gustáv is geboren op 20 januari 2007 (volgende week jarig dus!) De jongens wonen nu in een pleeggezin waar ze het goed naar hun zin hebben en waar er goed voor ze gezorgd wordt. Uiteraard kwamen de vragen daarna uiteindelijk vanzelf en op de terugweg nog veel meer.

We hebben een zeer enerverende dag (en slapenloze nacht) achter de rug die we echt in een roes hebben beleefd. Het moet nog echt even landen zeg maar, maar we zijn dolgelukkig.

Ter plekke hebben we volmondig JA gezegd tegen deze binkies en alle benodigde papieren getekend. We kregen kopietjes van hun dossiertjes mee en moesten ook tekenen voor het feit dat we die informatie hadden gekregen en hun foto’s hadden gezien. Gezien ?? Hoezo gezien, die mogen we toch wel meenemen ?? Nou nee die bleven daar maar als we dat graag wilden konden ze wel een kopietje voor ons maken. Ja, wat dacht je ?!!! Hier die kopietjes !! En natuurlijk kregen we die mee alleen werd ons met klem verzocht deze foto’s niet openbaar te maken. Uiteraard mogen we ze laten zien aan onze familie en vrienden maar we plaatsen ze (voorlopig) nog even niet op deze web-log totdat we daar toestemming voor krijgen.

Dat mag de pret allemaal niet drukken en wie onze jongens wil bewonderen is van harte welkom om een bakkie te komen doen.

12 January 2010
By on 06:30
Links (nieuwe linkjes zijn welkom, mail gerust)

Links Bas & Colette (China)

Chrit & Marly (Slowakije)

Hans & Jacqueline (Hongarije)

Henk & José (Slowakije)

Jacques & Angelique (Slowakije)

Jan & Ingrid (Polen)

Maciek & Corine (Polen)

Merijn & Angelina (Kenia)

Patrick & Rianne (Slowakije)

Peter & Alice (Bulgarije)

Raymond & Ellen (Polen)

Richard & Henny  (Slowakije)

Robert & Noortje(Polen)

Ron & Sandra (Polen)

Tjitze & Chantal (Taiwan)

4 January 2010
By on 13:15
Dagboek 2009

Kerst 2009

KerstballencompositieEven een minder optimistisch berichtje want het wachten begint toch wel een beetje z’n emotionele tol te eisen.

De kerstdagen zitten er weer op. Voor mensen die in dezelfde situatie zitten als wij, zal het heel herkenbaar zijn dat kerst z’n magische randje al een poosje geleden verloren heeft. Ieder jaar dat zonder kindje(s) wordt afgesloten knabbelt een stukje van dat randje af als het schaaltje kerstkransjes dat iedere dag (onverklaarbaar) leger en leger wordt.

Begrijp me niet verkeerd, we hebben heel fijne dagen gehad, leuke dingen gedaan, mooie en lieve kadootjes gekregen, lekker gegeten, genoten van elkaars gezelschap, onze vrienden en familie maar de leegte blijft. Hopenlijk komt daar volgend jaar verandering in want …………

Zaterdag 5 december 2009

Mikulas Afgelopen week was Niels voor zijn werk en bij vrienden in Praag. In de winkels kwam hij een bijzonder bekende man tegen: Sinterklaas ! Tenminste daar leek hij op. Navraag bij onze Slowaakse vrienden Andrej en Martina leerde al snel dat het hier gaat om de Oost Europeese variant ‘Mikulas’. Ook in Slowakije doen ze aan Mikulas. Het verhaal lijkt op ons Sinterklaasverhaal alleen heeft de Oost Europeese broer van onze Sint geen zwarte Pieten maar een Engeltje en een Duivel aan zijn zijde. Ook Mikulas gaat van huis tot huis en na het horen van liederen die de kinderen voor hem zingen, krijgen de kinderen een kadootje van Mikulas. De moderne variant lijkt nog weer wat meer op die van onze Sint: De kinderen poetsen hun schoenen netjes, zetten ze klaar en ‘s-nachts als de kinderen slapen komt Mikulas daar dan een kadootje in stoppen. ‘Stoute’ kindjes krijgen uien, rauwe aardappels of een stuk kool in hun schoentje (naast de kadootjes!) als waarschuwing dat ze volgend jaar liever moeten zijn. Ook hier worden de kinderen verwend met traditionele snoeperijen, chocolade(figuren) en noten.

Zouden ze in de vele kindertehuizen ook iets aan deze traditie (kunnen) doen ? Laten we het hopen want ieder kind verdient het zo af en toe verwend te worden, zeker de kinderen in de tehuizen.

Dinsdag 17 november 2009

KinderdroomHet was weer tijd voor een telefoontje naar Kind & Toekomst. Wederom waren er geen bijzonderheden te melden. We wachten gewoon nog even door.

Ergens in een land hier niet zo ver vandaan,

Wonen twee kindjes die daar hun eigen wegje gaan

Jullie slapen onder dezelfde sterrenhemel als wij,

Dromen jullie ook, waren jullie maar bij mij ?

Dinsdag 10 november 2009

Bed_voor_3Bed_na_5Heel wat uurtjes klussen hebben we erop zitten maar het resultaat mag er zijn (al zeg ik het zelf) !Afgelopen weekend hebben we dan eindelijk ons bed naar de zolder verhuisd en vanaf zondag slapen we helemaal boven. Enige nadeel ten opzichte van onze vorige slaapkamer op de eerste verdieping is dat we nu half slaapdronken ‘s-nachts de trap af moeten om naar de wc op de eerste verdieping te gaan. Maar onze kindjes (die straks in onze oude slaapkamer slapen) hoeven dan gelukkig ‘s-nachts niet over de trap.Wasbak_voor_2Wasbak_na_2

De volgende stap is nu het opknappen en inrichten van onze oude slaapkamer voor de kinderen.Zodra er vorderingen zijn op klusgebied (en natuurlijk ook op adoptie-nieuws-gebied) dan melden wij ons weer op de weblog. Verder kunnen we helaas op dit moment geen nieuws brengen. Ooooh ja toch wel een klein lichtpuntje, in de Stichtingskrant van Kind & Toekomst die vandaag op de mat viel stonden vijf (!) aankomsten uit Slowakije. Dat betekent dat er sinds het vorige Stichtingskrantje van twee maanden geleden, vijf kindjes vanuit Slowakije in Nederland zijn aangekomen. Dat geeft de burger zeer goede moed !

Dinsdag 22 september 2009

UpdateVandaag toch maar weer eens de stoute schoenen aangetrokken en gebeld met Kind & Toekomst. Ik vraag me iedere keer weer af waarom ik bel want als er iets te melden is dan worden wij door hen gebeld. Maar goed het is een soort ongeschreven regel dat we eens in de zoveel tijd even contact hebben (en we bellen al veel te weinig want eigenlijk horen we ongeveer elke 6-8 weken te bellen). Dus vandaag toch maar weer even contact gehad. Ik kreeg Mieke aan de lijn en ze was heel vriendelijk, vroeg of het wachten nog vol te houden was en gaf aan het toch fijn te vinden om af en toe eens contact te hebben. Ik heb nog gevraagd hoe lang er tussen het moment van ‘voorstel’ en het moment van ‘afreizen’ zit i.v.m. het regelen van werkgerelateerde zaken. Gemiddeld zit dat tussen de 2,5 en de 5 maanden. Het is zeker niet zo dat we na HET telefoontje binnen 2 of 3 weken af hoeven te reizen. Tijd genoeg om nog zaken in orde te brengen enzo.Dit gesprek voelde stukken beter dan het vorige gesprek (met een andere medewerker) waarin ik toch de indruk kreeg dat men zich afvroeg waarom in belde. Maar goed dat kan natuurlijk ook aan mij liggen.

Cruise_2009Verder hebben we net onze (hopenlijk laatste zonder kinderen) vakantie achter de rug. We hebben een heerlijke cruise gemaakt op de Middellandse Zee waarbij we diverse plaatsen hebben aangedaan zoals Malaga, Tangiers, Gibraltar, Ibiza, Barcelona, Genua, Marseille en Mallorca. Afgezien van een buitje van 2 minuten in Genua hebben we alle dagen prachtig weer gehad van rond de 25 graden dus absoluut niet verkeerd. Na thuiskomst hebben we afgelopen weekend nog een bezoekje gebracht aan vrienden in Londen. We zouden met Nadia een cathedraal bezoeken en gaan winkelen. Helaas heb ik het gepresteerd om bij aankomst bij de cathedraal onderuit te gaan en mijn enkel de kneuzen. Dus in plaats van een leuke dag cultuur en shoppen hebben we drie uur in St. Albans City Hospital gezeten alwaar röntgenfoto’s uitwezen dat er (gelukkig) niets gebroken was. De terugvlucht met rolstoelassistentie op het vliegveld was een ervaring op zich !! We zaten wel eerste rij in het vliegtuig ;-) (ieder nadeel heb ze voordeel !).

Zondag 26 juli 2009

Hollandse_berenOp het internet kwam ik in contact met Suus. Zij maakt handgemaakte patchworkberen, speelblokken, hondjes, antroposofische popjes, kinderkleding en eigenlijk van alles. Voor onze kindjes heeft ze bovenstaande Hollandse beren gemaakt en ik vind ze erg leuk (hopenlijk de kindjes straks ook). De blauwe beer had ze al gemaakt en ik heb haar toen gevraagd of zo ook iets dergelijks in het rood kon maken (als je 1 x op de foto’s klikt zie je een grotere versie van de foto). Via de mail stuurde ze me afbeeldingen van rode stofjes zodat ik zelf kon kiezen welke combinatie van stofjes ik leuk vond. Dus zie je bij haar creaties iets staan dat je aanspreekt maar heb je het liever in een andere stof / kleur, in overleg kan (bijna) alles. Hieronder nog een aantal afbeeldingen van haar werk. Lime_groene_patchwork_kubusRoze_patchwork_kubusBijtliefje_appeltjesgroenAls je ook zo enthousiast bent over deze spulletjes dan kun je haar mailen: j.p.kolenbrander@kpnplanet.nl

Donderdag 9 juli 2009

JmbIn blijde verwachting

en toch ook weer niet

Er is dan ook niemand

die iets aan ons ziet

Maar wij hebben wel onze dromen

Over de kindjes die bij ons zullen komen

Ooh wanneer komt toch dat overweldigende telefoontje

Worden jullie onze dochter en/of ons zoontje ?

Zaterdag 20 juni 2009

Vrachtwagen_slowakije Via de website van de familie Kalverda ontdekten wij deze liefdadigheids instelling die het hele jaar door inzamelingen voor Slowakije verzorgt. Het gaat daarbij niet alleen om medische apparatuur, maar ook om rollators, rolstoelen, hulpmiddelen (brillen, protheses), verbandmiddelen, medicijnen, kleding, speelgoed, knuffels etc. Neemt u eens een kijkje op deze site en wellicht kunt u of mensen in uw omgeving dit initiatief ondersteunen. Wij hebben hier zoveel en sommige mensen zo relatief dichtbij hebben zo weinig. Laat uw hart spreken en ondersteun dit goede werk !

Als wij t.z.t. af mogen reizen naar Slowakije zullen wij ook zoveel mogelijk speelgoed, schoeisel en kleding meenemen als er in de auto past om dit te schenken aan één van de vele kindertehuizen. Dus mocht u al het één en ander hebben liggen dat nog goed/haast nieuw is maar niet meer wordt gebruikt, wij nemen het graag mee als het zover is.

Donderdag 11 juni en zondag 14 juni 2009

Witte_orchidee_2 Bedroefd om het verlies, maar dankbaar dat zij beiden rust hebben gevonden, hebben wij afgelopen week afscheid moeten nemen van de beide Oma’s van Niels. Beide oma’s zijn op dezelfde dag en dezelfde tijd gecremeerd. Wij moesten dus de onmogelijke keuze maken naar welke crematie we zouden gaan. Dit is iets wat je niet bedenkt maar het is toch echt zo gebeurd.

Het is zo jammer dat jullie onze kinderen nooit zullen leren kennen maar hopenlijk kijken jullie van boven met een glimlach toe.

Dag lieve Oma’s.

Maandag 11 mei 2009

Update Vanochtend hebben we even contact gehad met Stichting Kind & Toekomst om, op hun advies, te informeren wat de stand van zaken is. Alle adopties vanuit Slowakije verlopen momenteel zoals verwacht en er kunnen regelmatig voorstellen gedaan worden. We moesten uiteraard gewoon rekening houden met de aangegeven wachttijd. Maar niets wees erop dat er op dit moment bijzonderheden/afwijkingen in de procedures te verwachten zijn. Deze berichtgeving was zoals we hadden verwacht. Er zijn in ieder geval geen stagnaties te verwachten en dat is, voor nu, een positief bericht. Over een week of 6 tot 8 zullen we weer even contact hebben.

Ook al was het dit jaar voor mij nog niet zover door onze kindjes verrast te worden met moederdag, er waren toch een paar lieve kindjes die aan mij hadden gedacht. Bij thuiskomst (we hadden een verjaardag op moederdag) lag er een heel lief kaartje met een kadootje voor mij op tafel. ‘Voor onze oppasmoeder, van Yur, Evi, Vigo en Kees (de kat)’ stond erop !! Slik, slik nog een keer, pink traantje weg, brok in m’n keel …….. Het was een mooi nieuw bedeltje voor aan mijn armbandje ! Zo zoet, zo ontzettend lief, dank jullie wel lieve schatten !!!

Donderdag 30 april 2009

Jip_jannekeEven een kleine update over de voortgang in deze laatste wachtperiode.

Sinds enige tijd staat er op de de site van onze vergunninghouder Kind & Toekomst het volgende te lezen bij de mogelijkheid tot inschrijving voor Slowakije:

*** inschrijving is met name mogelijk voor aspirant adoptiefouders die een sibling of tribling hopen te adopteren.

Dit is (voor ons) positieve berichtgeving want hieruit maken wij op dat er waarschijnlijk momenteel veel vraag is naar ouders voor siblings en triblings (of is dit wishfull thinking ?).

Uiteraard kon ik vandaag de verleiding op de vrijmarkt niet weerstaan en ik heb leuk gescoord voor onze kindjes. Zo zijn wij vandaag een tafeltje met twee stoeltjes, een speelkleed, een koffertje voor kleurpotloden/stiften en een voorleesboek van Jip & Janneke rijker geworden (voor heel weinig) ! Het kriebelt wel hier hoor ………………………… ;-)

Maandag 6 april 2009

PostbodeVanochtend maar even gebeld met Kind & Toekomst om te informeren of de postbode de weg naar Halle gevonden had en ons aanvullende vragenformulier bij hen had afgeleverd. Alles was correct ingevuld en het formulier is doorgezonden naar Slowakije. Verder was er niets te melden. We gaan ervan uit dat dat voorlopig nog wel een poosje zo zal blijven.

Dinsdag 31 maart 2009

Formulier_2Afgelopen woensdag viel er een brief op de mat van Kind & Toekomst, wat zou daar in zitten ? Het bleek een aanvullend vragenformulier te zijn van de Centrale Authoriteit in Slowakije. Een uitgebreidere en Engelse versie van een formulier dat wij al eerder hadden ingevuld en opgestuurd. Op dit formulier moest specifieker aangegeven worden wat onze verwachtingen zijn t.a.v. de te adopteren kinderen. Hierbij moet je denken aan de mate van Special Need (met vermelding van mogelijke ziekten, handicaps etc.) waarvoor wij open staan. Ons Engels is echt goed tot zeer goed te noemen maar er stonden medische termen op die we echt niet thuis konden brengen. Daarnaast hadden wij het vermoeden dat het een soort van Taiwan-Engels was want sommige zinsbouwen waren wel erg vreemd. Gelukkig konden wij onze vriend Raul die in Londen woont en Engels dus als moedertaal heeft consulteren om het één en ander toe te lichten. Hij bevestigde dat het rubbish-English was ;-) maar kon ons wel tekst en uitleg geven waarmee wij verder konden. Samen hebben we het formulier ingevuld en dat is gisteren op de bus gegaan naar Kind & Toekomst.

We kunnen hieruit in ieder geval afleiden dat ons dossier daadwerkelijk is aangekomen in Slowakije en dat iemand het heeft gelezen c.q. ingekeken en daarop actie heeft ondernomen om ons het vernieuwde formulier toe te (laten) sturen. Meer nieuws is er op dit moment dus niet, maar dat hadden wij ook niet verwacht.

Vrijdag 20 maart 2009

ArresterenTsja, en dan staan we alweer drie weken op de wachtlijst. Ons leventje gaat gewoon door, de verbouwing vordert gestaag, vandaag is de stucadoor aan de slag dus eigenlijk merk je er niks van (hoe verwonderlijk !). Dat is maar goed ook want als je er elke dag bij stil zou staan dan heb je geen leven meer. Het kan tenslotte nog wel even duren.

Ook onze omgeving, familie, vrienden en kennissen leven mee en vragen regelmatig hoe lang we nog moeten wachten. Een antwoord daarop is niet te geven helaas. We kunnen morgen gebeld worden maar ook pas over anderhalf jaar of langer.

Een leuke annekdote van een babilonische spraakverwarring bij buurmeisje Evi wanneer ze haar moeder antwoordt op de vraag wat Niels & Natasja gaan doen: ‘Nou die gaan toch kindjes arresteren !’

Tijdens het oppassen vroeg Evi voor het naar bed gaan zomaar uit het niets: ‘Wanneer komen ze nou ?’ Ach wat schattig en lief dat ook zij uitkijken naar hun nieuwe buurkindertjes. Na de belofte dat wij het direct bij hen komen vertellen als de mensen van het adoptiebureau hebben gebeld ging ze gerust slapen ;-) .

Maandag 9 maart 2009

Rob_de_bouwer_2Om stipt 8.00 uur stond aannemer Rob vanochtend met extra mankracht voor de deur. Vurenhouten balken, gipsplaten, nietpistolen, boormachines en wat al niet meer werden naar boven gesleept en ‘de bouw’ kon beginnen. Vandaag is er een nieuw plafond in gezet. Helaas kwam ik er ietwat laat achter dat er een luik in het plafond zit op de plek waar straks de inbouwkast moet komen te staan. Twee verongelijkte ‘bouwvakkers’ keken mij aan en concludeerden ook dat er niets anders op zat dan het luik in het plafond 15 cm te verplaatsen. Blij waren ze niet, ik ook niet uiteraard, maar zonder morren (dat morren komt straks onderweg naar huis waarschijnlijk wel als ze samen in het busje zitten) werd het luik verplaatst. Het ziet er heel netjes uit. Een heel ander gezicht, netjes met spotjes erin etc. Ik kan nu alvast de grote kieren en scheuren her en der in de muur en kozijnen dichtmaken en veel meer is er nog niet te doen. Het leuke werk laat nog even op zich wachten. Maar daar zijn we erg bedreven in tegenwoordig …………………. in wachten !! ;-)

Zondag 1 maart 2009

Werk_in_uitvoeringNa lang aandringen is nu de eerste stap gezet in de verbouwing van de bovenverdieping. Vandaag is het oude kunststof schrootjes plafond gesloopt, en is de oude linnenkast en een heleboel troep die we in jaren hebben verzameld verwijderd. Alle spullen liggen op de aanhanger en kunnen morgen direct door naar de milieustraat bij de gemeentewerf. Dan komt de aannemer de nieuwe inbouwkast en een nieuw plafond erin zetten en dan begint het leukste werk voor mij (Natasja), schilderen en behangen. Ik heb er nu al zin in ! Als onze kamer dan klaar is kunnen we ons bed naar boven verhuizen en dan kunnen we aan de slag in de kamer die nu onze slaapkamer is. Dat wordt straks één grote kinderkamer. We willen kijken of de kinderen samen op één kamer willen/kunnen slapen. Als blijkt dat dat, leeftijdstechnisch of om andere redenen, niet ideaal is dan kan er zo een wandje en een extra deur in geplaatst worden om er twee kamers van te maken. We weten nu hoe we onze vrije uurtjes kunnen besteden de komende tijd. Leuk leuk leuk !!!

Donderdag 26 februari 2009

Test_5En ja hoor we zijn (na 2 jaar – 9 maanden – 1 week – en 3 dagen) ‘ADOPTIEZWANGER‘ ! (zoals dat zo ‘raar’ genoemd wordt in adoptieland). We zijn benieuwd hoe lang deze ‘zwangerschap’ zal duren, wordt het een olifantsdracht of gaat het stiekem toch sneller …………… ? De tijd zal het leren. Gisteren (de rampzalige dag waarop het Turkse vliegtuig crashte) zijn onze documenten naar Slowakije verstuurd. We staan nu dus officieel op de wachtlijst. De volgende fase van wachten is aangebroken. Wachten op dat allesovertreffende telefoontje dat onze wereld op z’n kop zal zetten. Jullie begrijpen dat de mobieltjes vanaf nu continu opgeladen zullen zijn ;-) .

Woensdag 25 februari 2009

VertalenInmiddels liggen onze documenten nu twee weken bij de vertaler en wachten wij (on)geduldig af op een bericht van Kind & Toekomst dat de documenten onderweg zijn naar Slowakije. In de tussentijd hebben we de informatiebijeenkomst over het adopteren van oudere kinderen van Wereldkinderen in Woerden bezocht. Daar ontmoetten we ook onze VIA-cursus-genoten Hans & Jacqueline. Aangezien Jacqueline erg mooi verslag heeft gedaan van deze bijzonder positief informatieve bijeenkomst, ben ik zo vrij naar hun web-log te verwijzen (zie verslag in dagboek van 5 februari 2009) voor meer info over deze avond. De avond was zo succesvol dat Wereldkinderen op donderdag 2 april een tweede avond organiseert voor degenen die de eerste kans gemist hebben. Kijk op de site van Wereldkinderen voor informatie over aanmelding etc. als je interesse hebt, het is zeker een aanrader !

Vorige week zijn we samen met VIA-genoten Hans & Jacqueline en José & Gitta wezen wokken ter gelegenheid van het verkrijgen van onze beginseltoestemmingen. We hebben heerlijk gesmikkeld en genoten van deze avond. Zeker voor herhaling vatbaar !

Maandag 9 februari 2009

Img_7222Vanochtend belde Kind & Toekomst met de verheugende mededeling dat alle documenten nu in orde zijn en dat we de originelen en een aantal kopie-sets op kunnen sturen. Straks dus direct naar het postkantoor om de stukken aangetekend te verzenden. Dan is het afwachten op het volgende bericht van Kind & Toekomst dat ze de stukken hebben laten vertalen/legaliseren en per koerier naar Slowakije hebben verzonden. Vanaf dat moment staan we officieel op de wachtlijst.

Donderdag 5 februari 2009

EsculaapkrulOm te voorkomen dat we morgen weer een ritje naar de huisarts moeten maken is Niels vanochtend maar om half negen bij de huisarts voor de deur gaan liggen met twee door onszelf opgestelde gezondheidsverklaring waarbij alles op de juiste wijze (volgens de regels van de vergunninghouder) en de juiste plaats vermeld stond zodat de huisarts alleen maar zijn handtekening op de juiste plek hoefde te zetten. We hoopten daarmee de assistente werk te besparen en de verklaringen dan om half twaalf op te kunnen halen. Toevallig liep Niels in de gang bij de praktijk de huisarts tegen het lijf en die wilde direct wel even tekenen. De huisarts had zelfs gisteravond zelf nog een nieuwe verklaring gemaakt maar zei dat hij die van ons wel ondertekende zodat het in ieder geval helemaal in orde was. Gelukkig dat is ook weer geregeld.

Vanmiddag maar even alle kopietjes met foto’s opsturen naar Kind & Toekomst in de hoop dat ze het dan morgen binnen hebben en ons kunnen melden dat alles nu in orde is. We wachten het (wederom) af.

Daarna snel snel naar huis om te eten en dan hurry up naar Woerden. Er is daar een informatie-avond van Wereldkinderen over het adopteren van oudere kinderen. Hopenlijk krijgen we daar nuttige informatie en we ontmoeten daar onze VIA-cursus-genoten Hans & Jacqueline. Leuk om weer even in levende lijve met ze bij te kletsen.

Woensdag 4 februari 2009

Grrrr2 Met een niet al te best voorgevoel ging ik vanmiddag een half uur eerder van m’n werk weg om de gezondheidsverklaringen op te halen bij de huisarts. Zoals ik eigenlijk al had verwacht was de naam van de huisarts die de verklaring NIET had afgegeven ook niet verwijderd uit het briefhoofd. Aan de ene kant begrijpelijk maar aan de andere kant frustrerend omdat het allemaal zo lang duurt en ik het belang ervan juist gisteren heb uitgelegd. Ik moest het er maar mee doen want ze had er een stempel onder gezet waar wél beide namen in stonden. En juist dwars door die stempel heen stond dus de handtekening van de huisarts. Hoe moeilijk kan ‘t nou zijn zo’n (voorgekauwd) verklarinkje opstellen?!!!! Zucht !

Ik verontschuldig me nog tegenover de assistente dat het allemaal zo nauw luistert en dat ik deze regels ook niet bedacht heb. Dat ik ook liever zou zien dat het allemaal niet zo ingewikkeld was. Maar een beetje inlevingsvermogen zat er niet bij. Ze zegt met een stalen gezicht: ‘Ja en nu heb ik geen tijd meer om een nieuwe te maken (al kijkend op de klok die op 5 voor 5 stond). Komt u morgen maar weer terug’ Dus ik bijt m’n tong eraf en vraag beleefd hoe laat het morgen gelegen komt. Ja op z’n vroegst eind van de ochtend. Dus ik zeg ‘Nou dan probeer ik wel om half vijf langs te komen’ (wéér een half uur eerder weg van werk, daar zullen ze blij mee zijn dacht ik nog) zegt ze doodleuk ‘We werken maar tot 12 uur’. Dus of ik maar effe regel dat ik (of Niels) er dan voor twaalven kan zijn. Welja ! Ik ga nu eerst maar een fax maken waarop ik het nogmaals voorkauw voordat ik (of Niels) morgen weer voor Jan Joker daar sta.

We worden een beetje papiermoe vrees ik ………………..

Dinsdag 3 februari 2009

De_papierwinkelZojuist een envelop op de mat aangetroffen van Kind & Toekomst met daarin de documenten die aangepast dienen te worden. De gezondheidsverklaringen van de huisarts moeten opnieuw omdat de huisarts het huidige medicijngebruik erop had vermeld en het niet duidelijk was wie nu precies de huisarts was (ze hebben een duopraktijk dus er staan twee namen in het briefhoofd). Direct maar bij de huisarts langsgeweest met het verzoek dit z.s.m. aan te passen. Nou dat ging zomaar niet. De assistente begreep niet waarom de ene naam (van de huisarts die de verklaring dus niet had afgegeven) uit het briefhoofd verwijderd moest worden. Op m’n vriendelijkst maar aangegeven dat ik dat ook niet bedacht had maar dat de vergunninghouder dat had aangegeven om verwarring in Slowakije te voorkomen. Nou dan ging ze wel kijken wat ze kon doen want de huisarts had nu spreekuur en dan kon ik halverwege volgende week de nieuwe verklaring wel ophalen…………… Je snapt, dit duurt veel te lang. Dus toch maar voorzichtig aangedrongen of dat niet ook morgen kan omdat er wel haast geboden is i.v.m. de beperkte geldigheid van de documenten. Uiteindelijk kan ik dus morgen aan het einde van de middag langskomen om de nieuwe verklaringen op te halen.

Verder was de accountantsverklaring van Niels niet volledig genoeg en moest daarop alsnog aangegeven worden wat voor soort bedrijf hij heeft. Dus de accountant verzocht om de verklaring aan te passen en z.s.m. op te sturen.

Daarnaast waren drie vragenformulieren niet juist ingevuld dus ook die moeten we opnieuw invullen volgens de aanwijzingen van de vergunninghouder.

Onze eigen verklaring was ook niet juist (????, het is toch ONZE motivatie) en ook die dient volgens aanwijzingen van de vergunninghouder aangepast te worden en ook dusdanig dat de hele brief (handgeschreven) op één A4-tje past. Probeer dat maar eens !

En last but not least moeten we ook nog nieuwe pasfoto’s laten maken bij de fotograaf want de pasfoto’s die we opgestuurd hadden waren blijkbaar niet goed genoeg. Ook dienen we een foto van de ouderlijke slaapkamer op te sturen. Aangezien er hier nog een schuifplan in huis gaat plaatsvinden sturen we dan maar een foto op van onze huidige slaapkamer maar het slaat natuurlijk absoluut nergens op. Dat is straks nl. de kinderkamer en wij slapen dan op zolder (die er nu echt nog niet uitziet als onze ouderlijke slaapkamer die het straks moet worden, maar goed).

Al met al weer een hoop werk te doen en veel te weinig tijd naast ons banen etc. Maar we doen ons best.

Vrijdag 30 januari 2009

ThomasOns vorige berichtje van 8 januari eindigde wat abrupt. De reden daarvoor is dat wij ons niet konden vinden in het ondertekenen van de risicobrief van Kind en Toekomst. Wij hebben er lang mee geworsteld wat wij daar nu mee moesten doen. Uiteindelijk hebben wij er toch voor gekozen om de brief niet te ondertekenen en ook bij Kind en Toekomst aangegeven waarom we het onredelijk vonden om die brief te ondertekenen.

Dit resulteerde in een uitnodiging voor een pittig gesprek (op woensdag 28 januari) in Halle. Na wederzijds onze ongenoegens te hebben uitgesproken zijn we tot een compromis gekomen waar beide partijen zich in konden vinden. Als het goed is gaan ze volgende week onze (op 11 januari verzonden) documenten bekijken op juistheid en dan zullen wij vernemen of ze in orde zijn. Indien dat niet het geval is, dienen we zeer spoedig de correcties door te (laten) voeren en de nieuwe exemplaren op te sturen naar Kind & Toekomst. Als de documenten wel correct zijn dan betekent dat dat Kind & Toekomst ons zal verzoeken de originelen op te sturen waarna zij beloofd hebben de documenten direct te laten vertalen en legaliseren zodat ze hun geldigheid niet verliezen (oudste document is van 22 december 2008).

We zijn blij dat ons treintje weer gaat rijden.

Donderdag 8 januari 2009

Ollie_raf_2Op de terugreis, tijdens onze tussenstop in Praag, kon ik het echt niet laten om daar twee schattige knuffels te shoppen voor onze kinderen. De knuffels, inmiddels omgedoopt tot Ollie & Raf, kunnen niet wachten om fijngeknuffeld te worden. De terugreis is voorspoedig en zonder al te veel vertraging verlopen. Zondagavond om 19.30 uur waren we weer in ons eigen huis.

Zoals begin december met stichting Kind & Toekomst afgesproken hebben we gisteren ook contact met hen opgenomen om onze definitieve keuze voor een sibling aan hen door te geven. Tot onze verbazing (maar eigenlijk ook weer niet) gaf de medewerkster aan dat ze ons dan een risicobrief gaan toezenden. Deze brief houdt in dat wij moeten tekenen voor het feit dat wij stichting Kind & Toekomst niet aansprakelijk zullen stellen wanneer Slowakije niet over zal gaan tot het doen van een voorstel voor een sibling tussen de 0 en de 4,5 jaar.

Zaterdag 3 januari 2009

Img_7070 Vanochtend rond 4.30 uur werd ik (Natasja) wakker van een vreemd geluid (het is hier altijd doodstil dus dat valt direct op). Het klonk als een traktor of iets dergelijks. Voorzichtig fluisterde ik tegen Niels of hij ook wakker was en of hij dat geluid ook hoorde. Ja, ook hij hoorde het. Ik zei al grappend: ‘Zou het de sneeuwploeg zijn ?’ ‘Dat zou best eens kunnen, het klinkt als sneeuw dat samen wordt gepakt’ was Niels’ antwoord. En ja hoor, er was een sneeuwschuiver geweest die de verse laag sneeuw totaan ons huis(je) had opgeruimd. De auto stond (uiteraard) nog steeds waar die gisteravond gestand was. Ik had nog de ijdele hoop dat ze die naar onze voordeur hadden geschoven maar dat was niet het geval. Rond 10.00 uur zou Rasto ons op komen halen. Maar Rasto’s afspraken qua tijdstip zijn net zo betrouwbaar als het Veens kwartiertje van vriend Peter. Later vertelde Luzca ons dat Rasto haar had ge-sms-t dat hij er rond 11.00 uur zou zijn. Wat volgens haar ook kon betekenen dat het 12.00 uur zou worden.

Img_7051Dan was er dus nog tijd voor een rondje snowscooteren. Niels stelde voor om samen op de scooter helemaal naar boven op de berg te rijden terwijl ik de rit met de video vast zou leggen. Je snapt dat het een hele kunst was om én mezelf aan Niels vast te houden én een fraai filmpje te maken. Maar het is gelukt en we hebben zonder brokken te top bereikt alwaar het uitzicht op het hoge Tatra gebergte (op de grens van Slowakije en Polen) fenomenaal was. Ik wilde ook nog wel even een stukje zelf rijden op de scooter en omdat Niels dat giga-cool vond dat ik dat durfde moest dat natuurlijk op foto worden vastgelegd. Ditmaal durfde ik echt volgas te geven (heuvelopwaarts) en dan krijg je me toch een sneeuwstorm achter die scooter ! Echt kikken !!

Img_7090Rond 11.30 uur arriveerde Rasto om de auto uit de sneeuw te bevrijden en om Luzca en kleine Zöe op te halen. Zij zouden vandaag al naar Praag (waar ze wonen) terug rijden. Wij zijn nu dus met z’n tweetjes in deze gigantische cottage en worden (hopenlijk) morgenochtend rond 9.00 uur door Andrej (zwager van Rasto) of Martina (zus van Rasto) opgehaald en bij de shuttle-bus-service van Czech Airlines in Poprad afgezet. Maar goed, eerst moest de auto nog uit de sneeuw voordat Rasto met vrouw en kind huiswaarts kon. Niels suggereerde bij Rasto om een paar platen hout mee te nemen naar de auto om wat meer grip te krijgen maar dat was volgens Rasto niet nodig. Afijn, na een minuut of 5 kwam Rasto toch tot de conclusie dat het misschien toch wel een goed idee was van die stukken hout. Dus kwamen de heren weer teruglopen naar de cottage om hout en een flinke sneeuwschep te halen. Eerst maar eens de ergste bergen sneeuw rondom de wielen weggeschept en toen de stukken hout ervoor gelegd. Na wat kleine stukjes (hooguit 10 tot 15 cm) heen en weer te rijden kreeg de auto uiteindelijk, met een wat langere aanloop, voldoende vaart en kwam hij uit de sneeuw weer op de vanochtend schoongeveegde weg. The boys made it !

Img_7156Onze vrienden konden dus eindelijk de ruim 7 uur durende rit naar Praag gaan maken en werden door ons uitgewuifd. Wij hebben de middag besteed aan het opruimen van de cottage, het leeg- en schoonmaken van de koelkast, het inpakken van onze koffers, het afhalen van de bedden en het verzamelen van het wasgoed. Na gedane arbeid is het dan goed vertoeven in een heerlijk warm bubbelbad (alleen had niemand ons erbij gezegd dat je er géén badschuim in moet doen) ! Bijna alles is ingepakt en we zijn klaar voor vertrek morgenochtend. Op naar de bus in Poprad die ons naar het vliegveld in Kosice brengt. Vanuit Kosice vliegen we met een propellorvliegtuig naar Praag, waar we over moeten stappen op onze vlucht naar Amsterdam. Morgenavond weer in ons eigen bedje, in het evenzo koude Nederland, ook een fijn vooruitzicht. We kunnen zeer dankbaar terug kijken op een geslaagde winterse vakantie in het prachtige en gastvrije land waar onze kinderen vandaan gaan komen.

Vrijdag 2 januari 2009

Img_7043Sinds gisteren heeft Slowakije ook de Euro ingevoerd. Tijd voor ons om wat souvenirs te scoren en Slowaakse euro’s in ons bezit te krijgen. Rasto’s zus, Martina, heeft een leuk winkeltje waar ze lokale producten/souvenirs verkoopt. Daar hebben we een aantal houten (kinder)kledinghangertjes gekocht en ervoor gezorgd dat we twee complete sets Slowaakse euro-muntjes hebben voor onze kinderen. Want we zijn er waarschijnlijk wel uit dat we toch graag twee kinderen tegelijk willen adopteren ook al kan de wachttijd daarvoor oplopen. Uiteindelijk vinden wij het feit dat broertje(s)/zusje(s) bij elkaar kunnen blijven belangrijker dan dat we snel een voorstel krijgen.

Img_7032‘s-Middags hebben we gelunched met Rasto en Martina in een restaurantje om de hoek van Martina’s winkel. Na nog wat shoppen zijn we bij Rasto’s ouders langsgeweest voor een traditionele Slowaakse maaltijd.

Img_7036_3Img_7042Na een zeer zware/machtige maaltijd betaande uit een soort pasta gemaakt van maismeel met pittige gebakken worst en schapenkaas zijn we met Luzca door een heftige sneeuwbui weer de bergen in gereden. Luzca was wat angstig met deze weersomstandigheden maar heeft ons heel veilig in een klein uurtje naar boven gereden totdat ………………………. ze 150 meter voor de cottage dacht al bij onze cottage te zijn en stopte met gasgeven waardoor de auto stil kwam te staan in de sneeuw. Als het dan de hele dag gesneeuwd heeft en er is zo’n 15 cm gevallen dan kom je (op een helling) niet meer omhoog vanuit stilstand. Er zat dus niets anders op dan de auto daar achter te laten en verder te lopen (die twee ogen op de linkerfoto, links naast de lantaarnpaal, is de auto). De wind sneed in ons gezicht terwijl we door de sneeuw ploegden. Maar uiteindelijk zijn we veilig binnen in de warme cottage. Letterlijk gezien zijn we eigenlijk ingesneeuwd en kunnen we niet meer voor- of achteruit met de auto en moeten we dus wachten totdat Rasto morgen met de four-wheel-drive ons uit de sneeuw komt bevrijden. Geeft wel een extra tintje aan onze vakantie dit avontuur(tje) !

Donderdag 1 januari 2009

Champagne

šťastný nový rok!

7 January 2009
By on 14:53
Beginseltoestemming

Dat is snel !

Bt_8

Zo langzaam als het gezinsonderzoek ging, zo snel is de beginseltoestemming (BT) in huis.Vandaag, woensdag 1 oktober 2008 (2 jaar en 4,5 maand na aanmelding), lag de felbegeerde brief al op de mat.Al begrijpen we nog steeds niet dat de BT is afgegeven voor één kind tot maximaal 6 jaar terwijl onze raadsmedewerker ons toch echt verzekerd had dat Justitie, in ons geval, BT zal afgeven voor twee kinderen ……………….. We moeten er nog maar eens een paar telefoontjes aan wagen om na te gaan hoe het nu precies zit.

Nu de beginseltoestemming binnen is kunnen we ons gaan aanmelden bij de vergunninghouder de vergunninghouder. Over ongeveer anderhalve week zullen we telefonisch contact met de vergunninghouder opnemen en kijken wat de vervolgstappen gaan worden. Zij hebben tegen die tijd (als het goed is) de beginseltoestemming en het gezinsrapport ontvangen en gelezen en kunnen ons dan verder adviseren/assisteren.

1 October 2008
By on 17:48
De procedure

Procedureboek_1

De procedure voor het adopteren van een buitenlands kind valt in een aantal stappen uiteen:

 - Aanmelding (15 mei 2006)

- Toekenning BKA nummer 20062/0376 (17 mei 2006)

- Uitnodiging verplichte VIA-voorlichtingsbijeenkomsten (15 juni 2007)

- VIA-voorlichtingsbijeenkomsten (21 aug t/m 31 okt 2007)

- Medische keuring (8 december 2007 papieren binnen, 7 januari 2008 keuring)

- Gezinsonderzoek Raad v.d. Kinderbescherming (18 april t/m 23 sept. 2008)

(eerste gesprek gepland voor 18 april 2008 raadsmedewerkster langdurig ziek, wachten op vervanger, nieuwe eerste geprek 19 mei 2008, tweede gesprek 2 juni 2008, derde gesprek 5 augustus 2008,  vierde gesprek 1 september 2008 & bespreken conceptrapport 23 september 2008)

- Beginseltoestemming van Ministerie van Justitie (30 september 2008)

- Aanmelden bij vergunninghouder (6 oktober 2008)

- Intakegesprek bij vergunninghouder (3 december 2008)

- Verzamelen benodigde documenten (december 2008 t/m februari 2009)

- Plaatsing op de wachtlijst bij vergunninghouder (25 februari 2009)

- Voorstel adoptiekinderen (11 januari 2010)

  * 9,5 jaar na het ontstaan van 'de kinderwens'

  * na 3 jaar, 7 maanden, 3 weken en 6 dagen (gehele adoptie-procedure)

  * na 10 maanden, 2 weken en 3 dagen (laatste wachtlijst)

- Afreisgesprek bij vergunninghouder (13 april 2010)

- Eerste reis naar Slowakije (13 april t/m 13 mei 2010)

- Thuiskomst met de kinderen (13 mei 2010, adoptieprocedure binnen vier jaar uit en thuis)

- Tweede reis naar Slowakije (ongeveer één jaar na aankomst in Nederland)

In de categorieënlijst worden de stappen verder uitgewerkt en kun je lezen hoe deze stappen voor ons verlopen zijn.

 


By on 17:42